Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 80/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on driver's right to free accommodation in international transport before 2010 law change.

Numero d'incarto II PK 80/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation complaint regarding the employer's obligation to provide free accommodation for a truck driver. The appellant argued that sleeping in the vehicle cabin constituted free accommodation under specific regulations, while the employer contended otherwise. The court rejected the claim by citing a prior Supreme Court ruling establishing that cabin sleeping does not meet the legal definition of free accommodation, thus denying the right to reimbursement.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

§ 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r.; sleeping in a truck cabin during international transport does not constitute free accommodation under the regulation.

Parole chiave

Generato dall'IA
free accommodation truck driver international transport cabin sleeping reimbursement costs cassation appeal labor regulations

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
§ 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r.
w związku z § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. i w związku z art.
art. 775 k.p.
29 § 1 w kontekście art. 775 k.p., przez ich błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że rezultatem wejścia w życie Protokołu dodatkowego nr 5 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy winno być dokonanie przez skarżącego wypowiedzenia zmieniającego w trybie art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 775 k.p
29 § 1 w kontekście art. 775 k.p., przez ich błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że rezultatem wejścia w życie Protokołu dodatkowego nr 5 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy winno być dokonanie przez skarżącego wypowiedzenia zmieniającego w trybie art.
art. 42 k.p
775 k.p., przez ich błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że rezultatem wejścia w życie Protokołu dodatkowego nr 5 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy winno być dokonanie przez skarżącego wypowiedzenia zmieniającego w trybie art. 42 k.p.
art. 24113 § 2 k.p
art. 9 § 1 k.p
w związku z art. 9 § 1 k.p., przez jego niezastosowanie w celu określenia sytuacji prawnej powoda w zakresie istnienia uprawnienia do ryczałtów za noclegi z tytułu podróży służbowych odbywanych w okresie przypadającym po wejściu w życie nowego zapisu art.
art. 60 k.c
powinien być manifestowany odebraniem od kierowcy oświadczenia woli o jego zgodzie na spędzanie noclegów w kabinie pojazdu, czy też wybór ten, zgodnie z zasadami ogólnymi art. 60 k.c.
art. 300 k.p
w związku z art. 300 k.p.
art. 775 § 2 k.p
29 § 1 w kontekście art. 775 k.p., przez ich błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że rezultatem wejścia w życie Protokołu dodatkowego nr 5 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy winno być dokonanie przez skarżącego wypowiedzenia zmieniającego w trybie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 80/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z powództwa K. L. ‎przeciwko P. Sp. z o.o. w L. ‎o zapłatę ryczałtu za noclegi,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 października 2014 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt III APa (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. zasądza od P. Spółki z o.o. w L. na rzecz K. L. kwotę 1.350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 października 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) zmienił wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 6 czerwca 2013 r. w ten sposób, że zasądził od P. Spółki z o.o. w L. na rzecz K. L. dalszą kwotę 8.275,75 euro wraz z ustawowymi odsetkami (pkt I) oraz oddalił apelację strony pozwanej (pkt II).W skardze kasacyjnej strona pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: a) § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju w związku z art. 775 k.p., przez błędną wykładnię przejawiającą się w ustaleniu, że w okresie od 12 listopada 2009 r. do 2 kwietnia 2010 r. powód, wykonując przewóz zagraniczny na polecenie pracodawcy był uprawniony do należności z tytułu podróży służbowych na zasadach i w wysokości ustalonych wyżej wymienionymi przepisami; b) § 9 ust. 4 tego rozporządzenia w związku z art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 i art. 775 § 5 Kodeksu pracy, przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że pracodawca nie zapewnił powodowi bezpłatnego noclegu, a tym samym zostały spełnione przesłanki wymagane do powstania roszczenia powoda o zwrot kosztów noclegu w podróży służbowej;

c) art. 42 § 1 oraz art. 29 § 1 w kontekście art. 775 k.p., przez ich błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że rezultatem wejścia w życie Protokołu dodatkowego nr 5 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy winno być dokonanie przez skarżącego wypowiedzenia zmieniającego w trybie art. 42 k.p. względem pracowników, w tym powoda, podczas gdy zgodnie z art. 42 k.p. przedmiotowe unormowanie wyraźnie reguluje jedynie wypowiedzenie warunków pracy i płacy, a ryczałt noclegowy nie stanowi „płacy”;

d) art. 27 ust. 2 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy w brzmieniu ustalonym Protokołem dodatkowym nr 5 z dnia 15 marca 2011 r. w związku z § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. i w związku z art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w związku z art. 24113 § 2 k.p., przez jego nieprawidłową wykładnię prowadzącą do ustalenia, że wprowadzenie wymienionego przepisu wymaga dokonania wypowiedzenia zmieniającego, ponieważ jest to postanowienie mniej korzystne dla powoda niż warunki dotychczas obowiązujące, pomimo że przepis w nowym brzmieniu jedynie wprowadzał do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy wprost postanowienia wynikające z zapisów prawa powszechnie obowiązującego (zarówno polskiego, jak i europejskiego), nie zmieniał więc sytuacji prawnej pracowników skarżącego, w tym powoda, a tym samym nie wymagał dokonania przez pracodawcę wypowiedzenia zmieniającego;

e) art. 27 ust. 2 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy w brzmieniu ustalonym Protokołem dodatkowym nr 5 z dnia 15 marca 2011 r. w związku z art. 9 § 1 k.p., przez jego niezastosowanie w celu określenia sytuacji prawnej powoda w zakresie istnienia uprawnienia do ryczałtów za noclegi z tytułu podróży służbowych odbywanych w okresie przypadającym po wejściu w życie nowego zapisu art. 27 ust. 2 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, tj. od dnia 1 maja 2011 r.;

f) art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. związku z art. 60 k.c. w związku z art. 300 k.p., przez jego niewłaściwą wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że dokonanie przez kierowcę wyboru spania w kabinie pojazdu ciężarowego wyposażonego w odpowiednie miejsce do spania manifestować się powinno „wyrażeniem zgody” przez kierowcę czy też „posiadaniem zgody” przez pracodawcę i nieuwzględnienie, że wola osoby dokonującej czynności prawnej wyraża się przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny.Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. oddalenie apelacji powoda i orzeczenie zgodnie z żądaniem apelacji strony pozwanej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono występowaniem zagadnień prawnych wymagających odpowiedzi na pytania:

1) jakie warunki powinno spełniać miejsce do spania w kabinie pojazdu ciężarowego, aby mogło zostać uznane za „odpowiednie miejsce do spania” w rozumieniu art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwłaszcza że występują w tej kwestii rozbieżności w orzecznictwie polskich sądów;

2) czy pracodawca, działający w formie spółki prawa handlowego, zapewniający kierowcom odpowiednie warunki odpoczynku w kabinie samochodu w rozumieniu art. 8 ust. 8 powołanego wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. zapewnia kierowcom „bezpłatny nocleg” w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, zwłaszcza że występują w tej kwestii rozbieżności w orzecznictwie polskich sądów;

3) czy „wybór” kierowcy odbywania noclegu w odpowiednio wyposażonej kabinie pojazdu ciężarowego w rozumieniu art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. powinien być manifestowany odebraniem od kierowcy oświadczenia woli o jego zgodzie na spędzanie noclegów w kabinie pojazdu, czy też wybór ten, zgodnie z zasadami ogólnymi art. 60 k.c. w związku z art. 300 k.p. może być manifestowany poprzez zachowanie kierowcy, w szczególności korzystanie z możliwości takiego nocowania, przy jednoczesnym braku protestu i niekorzystaniu z innych istniejących możliwości nocowania w podróży służbowej (między innymi w hotelach, hostelach, domach noclegowych, itp. istniejących na trasach przejazdów samochodów ciężarowych) - rozstrzygnięcie tej wątpliwości jest istotne ze względu na powszechność stosowania możliwości zapewnienia kierowcom nocowania w kabinach samochodów ciężarowych.W dalszej kolejności skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, gdyż Sąd Apelacyjny uznał, że powód uprawniony jest do należności z tytułu odbywania noclegów w podróży służbowej w okresie przed 3 kwietnia 2010 r., tj. przed zmianą ustawy o czasie pracy kierowców, która definiowała podróż służbową kierowców w wysokości i na zasadach ustalonych przepisami art. 775 k.p. oraz § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, pomimo że w tym okresie w przedmiotowej sytuacji nie istniały podstawy prawne do zastosowania wymienionych przepisów w odniesieniu do powoda.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Formułowane przez skarżącego wątpliwości zostały rozstrzygnięte w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2014 r., II PZP 1/14 (LEX nr 1469181), w której przesądzono, że zapewnienie pracownikowi - kierowcy samochodu ciężarowego odpowiedniego miejsca do spania w kabinie tego pojazdu podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U.

Nr 236, poz. 1991 ze zm.), co powoduje, że pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości określonych w § 9 ust. 1-3 tego rozporządzenia albo na korzystniejszych warunkach i wysokości, określonych w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy lub innych przepisach prawa pracy. W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że zasada ta odnosi się również do należności z tytułu podróży odbywanych przez kierowców transportu międzynarodowego w okresie do dnia 3 kwietnia 2010 r., gdyż w rzeczywistości przysługiwały im w tym czasie należności co najmniej takie, jak wynikające z powszechnie obowiązujących aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 775 § 2 k.p. (por. np. wyroki z dnia 18 sierpnia 2008 r., I PK 51/09, OSNP 2011 nr 7-8, poz. 100; z dnia 23 czerwca 2010 r., II PK 372/09, Monitor Prawa Pracy 2010 nr 11, s. 597; z dnia 1 kwietnia 2011 r., II PK 234/10, OSNP 2012 nr 9-10, poz. 119).

Oznacza to również, że nie można stwierdzić oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w zakresie wskazanym przez skarżącego. Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.