Supreme Court dismisses appeal claiming general clause interpretation requires specific employer fault guidelines.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee seeking reinstatement and severance pay. The employee argued that the employer's procedural errors in termination should influence the application of Article 8 of the Labor Code, which prohibits abuse of rights. The court ruled that general clauses like Article 8 cannot be interpreted to create specific guidelines for when employer faults matter, as the lower courts correctly applied the law based on the employee's own serious misconduct.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 8 k.p.; Art. 3989 § 1, § 2 k.p.c.: General clauses in the Labor Code cannot be interpreted to establish specific guidelines for when an employer's procedural errors affect the application of the abuse of rights provision, as their application depends strictly on concrete factual circumstances.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 74/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Iwulski w sprawie z powództwa Z. C.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W.o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 lipca 2013 r.,skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt XXI Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2012 r., XXI Pa […], Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. oddalił apelację powoda Z. C. od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 26 stycznia 2012 r., VII P […], w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.Od wyroku Sądu Okręgowego powód wniósł skargę kasacyjną, w której wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadnił potrzebą wykładni art. 8 k.p. Zdaniem skarżącego, zachodzi wątpliwość w zakresie tego, "jaki wpływ na możliwość zastosowania art. 8 kodeksu pracy ma zachowanie pracodawcy, polegające na rażącym naruszeniu przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy".
W sprawie Sąd Okręgowy uznał, że roszczenie powoda stanowi nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 k.p., chociaż stwierdził, że pozwany pracodawca - odwołując powoda - dopuścił się szeregu uchybień. Z tej przyczyny - w ocenie powoda - konieczne jest dokonanie wykładni art. 8 k.p. pod kątem ustalenia, w jakim stopniu uchybienia pracodawcy przy rozwiązywaniu stosunku pracy z pracownikiem szczególnie chronionym mogą mieć wpływ na późniejsze powoływanie się pozwanego pracodawcy na art. 8 k.p. jako na podstawę oddalenia żądania przywrócenia do pracy.
Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów procesu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powód uważa, że wniesiona przez niego skarga zasługuje na rozpoznanie ze względu na konieczność wykładni art. 8 k.p.Przepis art. 8 k.p. (zgodnie z którym nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego, a takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony) należy do kategorii przepisów prawa zawierających klauzule generalne (zwroty niedookreślone), wobec czego z natury ma charakter ogólny, a jego zastosowanie jest ściśle uzależnione od konkretnych okoliczności faktycznych.
Już z tej przyczyny kwestia prawidłowej interpretacji art. 8 k.p., nie może być uznana za argument wskazujący na potrzebę rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisu prawa (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2003 r., I PK 558/02, OSNP 2004 nr 16, poz. 283 oraz z dnia 27 stycznia 2009 r., II PK 252/08, LEX nr 736733). Nie jest możliwa taka wykładnia art. 8 k.p., która zawierałaby swoiste "wytyczne", w jakich (kazuistycznych) sytuacjach sąd powszechny miałby uwzględnić albo nie uwzględnić zarzutu pracodawcy o sprzeczności żądania pracownika z art. 8 k.p., nawet gdyby dotyczyło to sytuacji pracownika szczególnie chronionego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2012 r., III PK 70/11, LEX nr 1215290).Należy dodać, że w sytuacji, gdy pracodawca naruszył przepisy prawa o rozwiązywaniu umów o pracę (a takie uchybienia stwierdzono w zaskarżonym wyroku), to właśnie norma wyrażona w art. 8 k.p. umożliwia sądowi pracy rozpoznającemu powództwo o przywrócenie do pracy, wydanie orzeczenia zasądzającego na rzecz pracownika świadczenie odszkodowawcze - zamiast uwzględnienia roszczenia restytucyjnego zgłoszonego w pozwie - a w skrajnych przypadkach daje nawet podstawę do oddalenia powództwa, choćby pracownik podlegał szczególnej ochronie trwałości stosunku pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2005 r., I PK 251/04, Prawo Pracy 2005 nr 12, s. 34; z dnia 6 kwietnia 2006 r., III PK 12/06, OSNP 2007 nr 7-8, poz. 90; z dnia 8 stycznia 2007 r., I PK 104/06, Monitor Prawa Pracy 2007 nr 8, s. 425 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 sierpnia 2009 r., II PZP 8/09, OSNP 2011 nr 3-4, poz. 37).To właśnie tą podstawą prawną kierował się Sąd pierwszej instancji, zasądzając na rzecz powoda od strony pozwanej stosowne odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę (wbrew żądaniu skarżącego, który konsekwentnie domagał się restytucji stosunku pracy), a to rozstrzygnięcie Sąd odwoławczy uznał za trafne w okolicznościach faktycznych sprawy, biorąc pod uwagę w szczególności znaczny ciężar gatunkowy zarzucanego pracownikowi przewinienia (spożywanie alkoholu w czasie pracy i kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwym) oraz stosunkowo nieduże uchybienia formalne popełnione przez pracodawcę przy rozwiązywaniu z powodem stosunku pracy (np. nieznaczne, bo dwudniowe przekroczenie terminu z art. 52 § 2 k.p.).W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. i zasądził na rzecz strony pozwanej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na mocy art. 98 § 1 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490). aw