Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue and factual scope under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal for substantive review. The appellant argued that a specific legal issue regarding termination of an indefinite-term contract existed, but the court found the legal question too specific to the case's facts and not sufficiently abstract. Furthermore, the appeal exceeded the factual boundaries established by the lower courts, violating the principle that the Supreme Court is bound by the lower court's factual findings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 39813 § 1, 2 k.p.c. The Supreme Court accepts a cassation appeal only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws causing serious doubts, or is obviously justified; it must not exceed the factual scope of the challenged judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 73/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z powództwa D. O.przeciwko C. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O. o odszkodowanie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 października 2014 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 28 października 2013 r., sygn. akt IV Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. powołanie się przez skarżącą spółkę na jakiekolwiek względy, które w jej ocenie uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania. Argumentacja uzasadniająca taki wniosek powinna nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 189753).
Powołane okoliczności nie uzasadniają – w ocenie Sądu Najwyższego – przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że uzasadnienie wniosku opartego na przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. musi zawierać odpowiedni wywód prawny zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, LEX nr 1102817). Analogicznie należy traktować wymagania konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy.
Zagadnienie prawne powinno:
1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy, wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571);
2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179);
3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą (postanowienia Sądu Najwyższego z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, LEX nr 864002; z 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, LEX nr 560581; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, LEX nr 560504; z 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, LEX nr 560494) i 4) dotyczyć kwestii prawnych budzących rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, skoro skarżąca spółka wnosi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt. 1 k.p.c. stwierdzając, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na ustaleniu „czy wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony pracownikowi pełniącemu u pracodawcy strategiczne stanowisko kierownicze, obciążonego przez to zwiększoną odpowiedzialnością oraz zobowiązanemu do stałego i aktywnego zaangażowania w zadania wchodzące w zakres jego obowiązków pracowniczych, motywowane długotrwałą nieobecnością pracownika w pracy, która w ocenie pracodawcy znacząco wpływa na zamierzoną przez niego organizację pracy, pomijając przyczynę tej nieobecności, a jednocześnie uwzględniając obecnie panujące realia społeczno-ekonomiczne, mające wpływ na kształt słusznych i usprawiedliwionych interesów pracodawcy, zasady współżycia społecznego, łączące pracownika i pracodawcę, a także intensywny charakter pracy przyjęty w dużych korporacjach, może być uznane za uzasadnione w świetle regulacji art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 8 k.p. w szczególności, gdy wiąże się z ochroną usprawiedliwionego interesu pracodawcy podyktowanego warunkami ekonomicznymi w obecnie panujących realiach wolnorynkowych, nie pozostających bez wpływu na treść klauzul generalnych „zasadne wypowiedzenie” i „zasady współżycia społecznego”?”.
Pozwana stawiając takie zagadnienie prawne kwestionuje w przedmiotowej sprawie ustalenia Sądu pierwszej i drugiej instancji dotyczące, tego że w przedmiotowej sprawie decyzja o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę nastąpiła już w momencie przeprowadzania rekrutacji na stanowisko powoda czyli po upływie dwóch tygodni usprawiedliwionej nieobecności powoda w pracy, a długotrwała nieobecność powoda nie powodowała dezorganizacji pracy bowiem na jego stanowisku zatrudniony był już nowy pracownik. W tym miejscu wskazać należy przepis art. 39813 § 1 i 2 k.p.c. zgodnie z którym Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.