Supreme Court dismisses appeal for retrial due to missed statutory time limits and lack of legal issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for retrial, ruling that the claim was filed after the statutory deadline. The lower court rejected the request because the plaintiff discovered new evidence late in 2002 but only re-filed the retrial application in 2005, missing the three-month limit. The Supreme Court affirmed this decision, noting that the lower court had already substantively examined the merits and found the new evidence irrelevant to the established facts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 407 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 1, 2 k.p.c.: An appeal for retrial must be filed within the statutory period from the date of discovering the grounds; failure to do so renders the appeal inadmissible, and the Supreme Court is bound by the factual and legal findings of the lower court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 68/07
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lipca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa S. M.
przeciwko D. Sp. z o.o. w D.
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i
Spraw Publicznych w dniu 17 lipca 2007 r.,
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w S.
z dnia 8 marca 2006 r.,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) nie obciąża powódki kosztami zastępstwa procesowego
poniesionymi przez stronę pozwaną w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
W
skardze
o
wznowienie
postępowania
zakończonego
wyrokiem
Sądu
Najwyższego z dnia 21 października 2004 r., skarżąca S. M. wniosła o zmianę
zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości. Jako podstawę skargi o
wznowienie postępowania skarżąca powołała art. 403 § 2 k.p.c. wskazując, że wykryła
takie okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik
sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Wyrokiem z dnia 8 marca 2006 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy na podstawie art. 412 §
2 k.p.c. oddalił skargę o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku
Sąd Okręgowy stwierdził, że pierwsza z podstaw wznowienia postępowania, na którą
powołała się skarżąca dotyczy wykrycia przez nią pod koniec lipca 2002 r. środków
dowodowych w postaci zeznań świadków […], które mają dowodzić, że pozwany
pracodawca nie dokonał konsultacji związkowej określonej w art. 38 k. p. Sąd Okręgowy
podstawę tą uznał za zgłoszoną po upływie terminu, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c.
Sąd Okręgowy ustalił, że skarżąca po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy w S. w dniu 10
lipca 2002 r., w dniu 10 października 2002 r. złożyła skargę o wznowienie postępowania,
powołując się na okoliczności faktyczne i środki dowodowe (zeznania świadków […])
analogiczne jak w niniejszej skardze o wznowienie. Z treści uprzednio złożonej skargi, jak i
ze skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania wynika, że skarżąca dowiedziała
się o powoływanej podstawie wznowienia pod koniec lipca 2002 r. W dniu 31 października
2002 r. skarżąca wniosła kasację od wyroku Sądu Okręgowego. Konsekwencją tego było
cofnięcie przez nią w dniu 29 września 2003 r. skargi o wznowienie postępowania.
Według Sądu Okręgowego skarżąca składając ponownie w dniu 19 stycznia 2005 r.
skargę o wznowienie postępowania, po wydaniu w dniu 21 października 2004 r. orzeczenia
Sądu Najwyższego, nie może skutecznie powołać się na określone fakty i dowody
wywodząc, że zachowała ustawowy termin do wniesienia skargi (art. 407 k.p.c.). Termin
trzymiesięczny w tym przypadku nie może być liczony od dnia wydania orzeczenia przez
Sąd Najwyższy, lecz od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia (od końca lipca 2002
r.).
Drugą z podstaw skargi o wznowienie postępowania było wykrycie u skarżącej
choroby zawodowej, o czym miała dowiedzieć się w październiku 2003 r., a co mogło
wpłynąć na ocenę zasadności wypowiedzenia jej umowy o pracę na podstawie art. 45 § 1
k.p. w związku z art. 8 k.p. Sąd Okręgowy uznając bezzasadność tej podstawy stwierdził,
że nawet w sytuacji, gdyby skarżąca miała wcześniej wiedzę, że jej choroba jest chorobą
zawodową, nie miałoby to wpływu na zasadność wypowiedzenia jej stosunku pracy.
Pozwany pracodawca bowiem wypowiedział skarżącej umowę o pracę z powodu
długotrwałej absencji w pracy, co dezorganizowało poważnie proces produkcji. Według
Sądu Okręgowego trwanie w sytuacji, gdy pracownik z powodu choroby nie jest w stanie
świadczyć umówionej pracy jest sprzeczne z samą istotą i celem stosunku pracy. Nie ma
przy tym znaczenia, czy choroba będąca podstawą długotrwałej nieobecności w pracy
jest chorobą zawodową czy nie. Stwierdzenie choroby zawodowej mogłoby być jedynie
podstawą uzyskania przez pracownika świadczeń określonych w ustawie z dnia 30
października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób
zawodowych.
W skardze kasacyjnej (błędnie nazwanej kasacją) wniesionej przez powódkę od
powyższego wyroku Sądu Okręgowego skarżąca wskazała na istotne zagadnienia prawne
wskazujące na konieczność rozpoznania kasacji:
„Czy trzymiesięczny termin wniesienia skargi o wznowienie liczy się bezwzględnie od dnia
dowiedzenia się o podstawie wznowienia czy od dnia uprawomocnienia się wyroku, w
sytuacji strona dowiedziała się o podstawie wznowienia pomiędzy wyrokiem Sądu
Okręgowego a wyrokiem Sądu Najwyższego, czyli przed prawomocnym rozstrzygnięciem
postępowania?
Czy sądem uprawnionym do rozpatrzenia skargi o wznowienie jest sąd pierwszej instancji
w wypadkach objętych zdaniem drugim art. 405 k.p.c. gdy wniesione od nich środki
odwoławcze w postaci apelacji i kasacji „co do istoty sprawy" zostały odrzucone?"
Ponadto skarżąca wskazała na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości:
„Czy pracodawca narusza przepisy o wypowiadaniu umowy o pracę gdy mimo obowiązku
prawnego wynikającego z art. 38 § 1 k. p. w związku z art. 23 2 oraz art. 30 ust. 21 ustawy z
dnia 23 maja 1981 r. o związkach zawodowych (DZ.U. Nr 55, póz. 234 ze zm.), że w
każdym przypadku zamierzonego wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę zawartej
na czas nie określony o zamiarze zwolnienia powinien powiadomić pisemnie organizację
związkową zwracając się równocześnie o informację, czy dany pracownik korzysta z jej
obrony stosownie do postanowienia art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych nie
zrobi tego a w momencie w ręczenia pracownikowi zatrudnionemu na czas nieokreślony
wypowiedzenia umowy o pracę nie posiada wiedzy o jego przynależności związkowej lub
czy podlega jego obronie stosownie do postanowienia art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o związkach
zawodowych. A wiedzę, że pracownik nie jest członkiem związku zawodowego lub nie
podlega jego obronie stosownie do postanowienia art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o związkach
zawodowych uzyskał dopiero (po tygodniu, miesiącu itd.) po wręczeniu pracownikowi
wypowiedzenia umowy o pracę."
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Pierwsze z zagadnień prawnych, które wynikają z rozpoznawanej skargi
kasacyjnej dotyczy terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania,
określonego w art. 407 § 1 k.p.c. Skarżąca przedstawiła pogląd zgodnie z którym
początek terminu, o którym mowa w powyższym przepisie nie powinien rozpoczynać
się przed zakończeniem postępowania kasacyjnego od wyroku, który – przed
nowelizacją wynikającą z ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o
Kodeks
postępowania
cywilnego
oraz
ustawy
–
prawo
o
ustroju
sądów
powszechnych (Dz. U. z 21005 r. Nr 13, poz. 98) – był wyrokiem nieprawomocnym.
Nie kwestionując zasadności takiego poglądu, należy uznać, że nie występuje na
jego tle zagadnienie prawne, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego skargą kasacyjną
wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 8 marca 2006 r., Sąd ten wyraźnie zajął
stanowisko podobne do tego jakie skarżąca uważa za prawidłowe.
Wprawdzie co do jednej z rozpatrywanych podstaw skargi o wznowienie
postępowania Sąd Okręgowy stwierdził, że została ona zgłoszona z naruszeniem
terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c., ale jednak i w odniesieniu do tej podstawy
– skargi o wznowienie postępowania nie odrzucił ale ją oddalił po merytorycznym
rozpatrzeniu.
Sąd Okręgowy stwierdził bowiem, że zgłoszone w skardze o wznowienie
postępowania nowe dowody dotyczą
związkiem zawodowym
braku przeprowadzenia konsultacji ze
w trybie art. 38 k.p. nie mają żadnego znaczenia dla
rozstrzygnięcia sprawy, gdyż podstawą wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie
postępowania było ustalenie, iż powódka nie była członkiem Związku Zawodowego i
nie korzystała z jego indywidualnej obrony, co czyniło zbędnym wymóg konsultacji
zamiaru wypowiedzenia umowy o pracę z zakładową organizacją związkową.
Wobec podstaw wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania,
które zostały odpowiednio rozpatrzone w wyroku zaskarżonym
skargą kasacyjną
bezprzedmiotowe jest także przedstawione w skardze zagadnienie prawne, które
miałoby odnosić się do „prześledzenia” wstępnego etapu wyjaśnienia kwestii czy
pracownik jest członkiem związku zawodowego albo czy korzysta z ochrony
związkowej. W sprawie zostało bowiem prawomocnie ustalone i nie zostało
podważone w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania ustalenie
przesądzające o wyniku sprawy – że powódka nie była członkiem związku
zawodowego i nie korzystała z jego indywidualnej obrony.
Zagadnienie prawne, lub potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości w rozumieniu
przepisów określających przyczyny przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania muszą występować w sprawie. Sąd Najwyższy
rozpoznając kasację jest bowiem – stosownie do art. 39813 § 1 i § 2 k.p.c. związany
zakresem danej sprawy, w granicach zaskarżenia i ustaleń faktycznych stanowiących
podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Nie występuje też w sprawie zagadnienie prawne dotyczące art. 405 k.p.c.
Skarżąca bowiem sformułowała oderwane od okoliczności sprawy pytanie o sytuację
rozpatrywania skargi o wznowienie postępowania przez sąd pierwszej instancji „gdy
środki odwoławcze w postaci apelacji i kasacji co do istoty sprawy zostały
odrzucone”. W rozpatrywanej sprawie nie było takiego „odrzucenia”. Wyrokiem z 10
lipca 2002 r. Sąd Okręgowy w S., będący Sądem drugiej instancji oddalił apelację
powódki. Natomiast wyrokiem z dnia 21 października 2004 r. I PK 642/03 Sąd
Najwyższy oddalił kasację powódki.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 1 i § 2 k.p.c.