Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 68/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to missed statutory time limits and lack of legal issues.

Numero d'incarto II PK 68/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for retrial, ruling that the claim was filed after the statutory deadline. The lower court rejected the request because the plaintiff discovered new evidence late in 2002 but only re-filed the retrial application in 2005, missing the three-month limit. The Supreme Court affirmed this decision, noting that the lower court had already substantively examined the merits and found the new evidence irrelevant to the established facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 407 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 1, 2 k.p.c.: An appeal for retrial must be filed within the statutory period from the date of discovering the grounds; failure to do so renders the appeal inadmissible, and the Supreme Court is bound by the factual and legal findings of the lower court.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for retrial statutory time limits missed deadline civil procedure code supreme court jurisdiction factual findings inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 407 § 1 k.p.c.
podstawę tą uznał za zgłoszoną po upływie terminu, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 1 k.p.c.
rozpoznając kasację jest bowiem – stosownie do art. 39813 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 398 § 2 k.p.c.
rozpoznając kasację jest bowiem – stosownie do art. 39813 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 398 § 9 k.p.c.
rozpoznając kasację jest bowiem – stosownie do art. 39813 § 1 i § 2 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
wznowienie postępowania skarżąca powołała art. 403 § 2 k.p.c.
art. 412 § 2 k.p.c
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy na podstawie art. 412 §
art. 407 § 1 k.p.c
podstawę tą uznał za zgłoszoną po upływie terminu, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c.
art. 407 k.p.c
wywodząc, że zachowała ustawowy termin do wniesienia skargi (art. 407 k.p.c.).
art. 45 § 1 k.p
wpłynąć na ocenę zasadności wypowiedzenia jej umowy o pracę na podstawie art. 45 § 1
art. 8 k.p
k.p. w związku z art. 8 k.p. Sąd Okręgowy uznając bezzasadność tej podstawy stwierdził,

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 68/07

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa S. M.

przeciwko D. Sp. z o.o. w D.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i

Spraw Publicznych w dniu 17 lipca 2007 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w S.

z dnia 8 marca 2006 r.,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) nie obciąża powódki kosztami zastępstwa procesowego

poniesionymi przez stronę pozwaną w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

W

skardze

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

wyrokiem

Sądu

Najwyższego z dnia 21 października 2004 r., skarżąca S. M. wniosła o zmianę

zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości. Jako podstawę skargi o

wznowienie postępowania skarżąca powołała art. 403 § 2 k.p.c. wskazując, że wykryła

takie okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik

sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Wyrokiem z dnia 8 marca 2006 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy na podstawie art. 412 §

2 k.p.c. oddalił skargę o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku

Sąd Okręgowy stwierdził, że pierwsza z podstaw wznowienia postępowania, na którą

powołała się skarżąca dotyczy wykrycia przez nią pod koniec lipca 2002 r. środków

dowodowych w postaci zeznań świadków […], które mają dowodzić, że pozwany

pracodawca nie dokonał konsultacji związkowej określonej w art. 38 k. p. Sąd Okręgowy

podstawę tą uznał za zgłoszoną po upływie terminu, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c.

Sąd Okręgowy ustalił, że skarżąca po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy w S. w dniu 10

lipca 2002 r., w dniu 10 października 2002 r. złożyła skargę o wznowienie postępowania,

powołując się na okoliczności faktyczne i środki dowodowe (zeznania świadków […])

analogiczne jak w niniejszej skardze o wznowienie. Z treści uprzednio złożonej skargi, jak i

ze skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania wynika, że skarżąca dowiedziała

się o powoływanej podstawie wznowienia pod koniec lipca 2002 r. W dniu 31 października

2002 r. skarżąca wniosła kasację od wyroku Sądu Okręgowego. Konsekwencją tego było

cofnięcie przez nią w dniu 29 września 2003 r. skargi o wznowienie postępowania.

Według Sądu Okręgowego skarżąca składając ponownie w dniu 19 stycznia 2005 r.

skargę o wznowienie postępowania, po wydaniu w dniu 21 października 2004 r. orzeczenia

Sądu Najwyższego, nie może skutecznie powołać się na określone fakty i dowody

wywodząc, że zachowała ustawowy termin do wniesienia skargi (art. 407 k.p.c.). Termin

trzymiesięczny w tym przypadku nie może być liczony od dnia wydania orzeczenia przez

Sąd Najwyższy, lecz od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia (od końca lipca 2002

r.).

Drugą z podstaw skargi o wznowienie postępowania było wykrycie u skarżącej

choroby zawodowej, o czym miała dowiedzieć się w październiku 2003 r., a co mogło

wpłynąć na ocenę zasadności wypowiedzenia jej umowy o pracę na podstawie art. 45 § 1

k.p. w związku z art. 8 k.p. Sąd Okręgowy uznając bezzasadność tej podstawy stwierdził,

że nawet w sytuacji, gdyby skarżąca miała wcześniej wiedzę, że jej choroba jest chorobą

zawodową, nie miałoby to wpływu na zasadność wypowiedzenia jej stosunku pracy.

Pozwany pracodawca bowiem wypowiedział skarżącej umowę o pracę z powodu

długotrwałej absencji w pracy, co dezorganizowało poważnie proces produkcji. Według

Sądu Okręgowego trwanie w sytuacji, gdy pracownik z powodu choroby nie jest w stanie

świadczyć umówionej pracy jest sprzeczne z samą istotą i celem stosunku pracy. Nie ma

przy tym znaczenia, czy choroba będąca podstawą długotrwałej nieobecności w pracy

jest chorobą zawodową czy nie. Stwierdzenie choroby zawodowej mogłoby być jedynie

podstawą uzyskania przez pracownika świadczeń określonych w ustawie z dnia 30

października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych.

W skardze kasacyjnej (błędnie nazwanej kasacją) wniesionej przez powódkę od

powyższego wyroku Sądu Okręgowego skarżąca wskazała na istotne zagadnienia prawne

wskazujące na konieczność rozpoznania kasacji:

„Czy trzymiesięczny termin wniesienia skargi o wznowienie liczy się bezwzględnie od dnia

dowiedzenia się o podstawie wznowienia czy od dnia uprawomocnienia się wyroku, w

sytuacji strona dowiedziała się o podstawie wznowienia pomiędzy wyrokiem Sądu

Okręgowego a wyrokiem Sądu Najwyższego, czyli przed prawomocnym rozstrzygnięciem

postępowania?

Czy sądem uprawnionym do rozpatrzenia skargi o wznowienie jest sąd pierwszej instancji

w wypadkach objętych zdaniem drugim art. 405 k.p.c. gdy wniesione od nich środki

odwoławcze w postaci apelacji i kasacji „co do istoty sprawy" zostały odrzucone?"

Ponadto skarżąca wskazała na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości:

„Czy pracodawca narusza przepisy o wypowiadaniu umowy o pracę gdy mimo obowiązku

prawnego wynikającego z art. 38 § 1 k. p. w związku z art. 23 2 oraz art. 30 ust. 21 ustawy z

dnia 23 maja 1981 r. o związkach zawodowych (DZ.U. Nr 55, póz. 234 ze zm.), że w

każdym przypadku zamierzonego wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę zawartej

na czas nie określony o zamiarze zwolnienia powinien powiadomić pisemnie organizację

związkową zwracając się równocześnie o informację, czy dany pracownik korzysta z jej

obrony stosownie do postanowienia art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych nie

zrobi tego a w momencie w ręczenia pracownikowi zatrudnionemu na czas nieokreślony

wypowiedzenia umowy o pracę nie posiada wiedzy o jego przynależności związkowej lub

czy podlega jego obronie stosownie do postanowienia art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o związkach

zawodowych. A wiedzę, że pracownik nie jest członkiem związku zawodowego lub nie

podlega jego obronie stosownie do postanowienia art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o związkach

zawodowych uzyskał dopiero (po tygodniu, miesiącu itd.) po wręczeniu pracownikowi

wypowiedzenia umowy o pracę."

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pierwsze z zagadnień prawnych, które wynikają z rozpoznawanej skargi

kasacyjnej dotyczy terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania,

określonego w art. 407 § 1 k.p.c. Skarżąca przedstawiła pogląd zgodnie z którym

początek terminu, o którym mowa w powyższym przepisie nie powinien rozpoczynać

się przed zakończeniem postępowania kasacyjnego od wyroku, który – przed

nowelizacją wynikającą z ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o

Kodeks

postępowania

cywilnego

oraz

ustawy

–

prawo

o

ustroju

sądów

powszechnych (Dz. U. z 21005 r. Nr 13, poz. 98) – był wyrokiem nieprawomocnym.

Nie kwestionując zasadności takiego poglądu, należy uznać, że nie występuje na

jego tle zagadnienie prawne, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego skargą kasacyjną

wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 8 marca 2006 r., Sąd ten wyraźnie zajął

stanowisko podobne do tego jakie skarżąca uważa za prawidłowe.

Wprawdzie co do jednej z rozpatrywanych podstaw skargi o wznowienie

postępowania Sąd Okręgowy stwierdził, że została ona zgłoszona z naruszeniem

terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c., ale jednak i w odniesieniu do tej podstawy

– skargi o wznowienie postępowania nie odrzucił ale ją oddalił po merytorycznym

rozpatrzeniu.

Sąd Okręgowy stwierdził bowiem, że zgłoszone w skardze o wznowienie

postępowania nowe dowody dotyczą

związkiem zawodowym

braku przeprowadzenia konsultacji ze

w trybie art. 38 k.p. nie mają żadnego znaczenia dla

rozstrzygnięcia sprawy, gdyż podstawą wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie

postępowania było ustalenie, iż powódka nie była członkiem Związku Zawodowego i

nie korzystała z jego indywidualnej obrony, co czyniło zbędnym wymóg konsultacji

zamiaru wypowiedzenia umowy o pracę z zakładową organizacją związkową.

Wobec podstaw wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania,

które zostały odpowiednio rozpatrzone w wyroku zaskarżonym

skargą kasacyjną

bezprzedmiotowe jest także przedstawione w skardze zagadnienie prawne, które

miałoby odnosić się do „prześledzenia” wstępnego etapu wyjaśnienia kwestii czy

pracownik jest członkiem związku zawodowego albo czy korzysta z ochrony

związkowej. W sprawie zostało bowiem prawomocnie ustalone i nie zostało

podważone w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania ustalenie

przesądzające o wyniku sprawy – że powódka nie była członkiem związku

zawodowego i nie korzystała z jego indywidualnej obrony.

Zagadnienie prawne, lub potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości w rozumieniu

przepisów określających przyczyny przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania muszą występować w sprawie. Sąd Najwyższy

rozpoznając kasację jest bowiem – stosownie do art. 39813 § 1 i § 2 k.p.c. związany

zakresem danej sprawy, w granicach zaskarżenia i ustaleń faktycznych stanowiących

podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Nie występuje też w sprawie zagadnienie prawne dotyczące art. 405 k.p.c.

Skarżąca bowiem sformułowała oderwane od okoliczności sprawy pytanie o sytuację

rozpatrywania skargi o wznowienie postępowania przez sąd pierwszej instancji „gdy

środki odwoławcze w postaci apelacji i kasacji co do istoty sprawy zostały

odrzucone”. W rozpatrywanej sprawie nie było takiego „odrzucenia”. Wyrokiem z 10

lipca 2002 r. Sąd Okręgowy w S., będący Sądem drugiej instancji oddalił apelację

powódki. Natomiast wyrokiem z dnia 21 października 2004 r. I PK 642/03 Sąd

Najwyższy oddalił kasację powódki.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 1 i § 2 k.p.c.