Supreme Court dismisses cassation appeal regarding dismissal of labor claim due to missed appeal deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a tenant against a housing cooperative regarding the dismissal of her labor claim. The lower court rejected the appeal, ruling that the tenant significantly exceeded the statutory deadline for filing an appeal and that no circumstances justified restoring that deadline. The Supreme Court agreed, holding that the legal issue of whether a court must issue a separate ruling on restoring a missed deadline was already settled in established jurisprudence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 265 § 1 k.p.; The Supreme Court established that the expiration of the appeal deadline obliges the court to dismiss the claim, and the court is not required to issue a separate ruling on restoring the deadline if the conditions for restoration are not met.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 64/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z powództwa S. D. W. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "G." w W. o przywrócenie do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2014 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt XXI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 września 2013 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację S. D. W. od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 31 października 2012 r., oddalającego jej powództwo o odszkodowanie za nieuzasadnione rozwiązanie za wypowiedzeniem umowy o pracę, zawartej na czas nieokreślony ze Spółdzielnią Mieszkaniową „G.” w W.. Stwierdzono, że doszło do zawinionego przez powódkę znacznego przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia odwołania oraz że nie zaistniały okoliczności uzasadniające jego przywrócenie.Skarga kasacyjna powódki, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości z wnioskiem o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W., została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych.
Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 378 § 1 k.p.c. przez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji i niedokonanie przez sąd drugiej instancji własnej oceny dowodów, a w ramach naruszenia prawa materialnego – niewłaściwe zastosowanie art. 265 § 1 k.p. w związku z art. 264 § 2 k.p. przez przyjęcie braku podstaw do przywrócenia terminu, mimo że uchybienie terminowi nie było przez nią zawinione.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazała na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych:– na tle art. 265 § 1 in fine k.p., czy sąd może przejść do merytorycznego rozpoznawania sprawy dotyczącej zasadności wypowiedzenia umowy o pracę, nie wydając postanowienia o przywróceniu uchybionego terminu do wniesienia pozwu o odszkodowanie, na wniosek zgłoszony zgodnie z art. 264 k.p.,– na tle art. 234 k.p.c., czy gdy sąd przeprowadza postępowanie w sprawie nie tylko co do przesłanek przywrócenia terminu, ale i zasadności roszczenia procesowego, należy domniemywać, że przywrócił uchybiony termin i czy praktyka odmienna, jaką zastosował Sąd w niniejszej sprawie nie stanowi obejścia prawa oraz– na tle art. 265 § 1 in fine k.p., czy sąd pracy ma obowiązek zamieścić postanowienie, które będzie stanowić rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu, czy też może ustosunkować się do wniosku strony o przywrócenie terminu jedynie w uzasadnieniu orzeczenie co do istoty sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli sformułowany w jego ramach problem został już wyjaśniony w judykaturze w sposób utrwalony i bez rozbieżności, a skarżący nie wskazuje argumentów uzasadniających odmienną jego ocenę (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 stycznia 2008 r., II PK 277/07, z dnia 7 lutego 2008 r., II UK 253/07 czy z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 40/12, niepubl., z dnia 27 marca 2008 r., III UK 124/07, niepubl.).
Dotyczy to w szczególności stanowiska prawnego, zgodnie z którym upływ terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia (rozwiązania bez wypowiedzenia) umowy o pracę zobowiązuje sąd do oddalenia powództwa. Sąd rozstrzyga sprawę merytorycznie, rozważywszy zachowanie terminu do wniesienia pozwu, a w razie stwierdzenia uchybienia temu terminowi, bada spełnienie warunków do jego przywrócenia. Wynik tego postępowania – zarówno pozytywny, jak i negatywny – powinien znaleźć wyraz w uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepublikowane oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 1997 r., I PKN 1/96, OSNAPiUS 1997 nr 18, poz. 337).W ocenie Sądu Najwyższego, przepis art. 265 k.p. nie zobowiązuje sądu do wydania odrębnego orzeczenia w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia pozwu, a pogląd ten wynika z mającej moc zasady prawnej uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 1986 r., III PZP 8/86 (OSNCP 1986 nr 12, poz. 194), w której przyjęto, że terminy przewidziane w art. 256 i 264 k.p. są terminami prawa materialnego, do których nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące uchybienia i przywracania terminu, oraz że sąd oddala powództwo, jeżeli pozew wniesiony został po upływie terminów określonych w art. 264 k.p., których nie przywrócono, oraz po upływie terminów określonych w art. 265 § 2 k.p. Mając na względzie przytoczone poglądy, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 k.p.c.).