Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error in labor dispute.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the City Office's cassation appeal against the lower court's order to reinstate the employee to work. The appellant argued the lower court made new factual findings and narrowly interpreted employee duties, while the employee contended the lower court correctly identified a procedural breach regarding the termination notice deadline. The court ruled that the lower court did not make new factual findings but merely emphasized the procedural violation, meaning the appellant failed to demonstrate an obvious legal error as required for cassation acceptance.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 2 k.p.c.; Art. 8 k.p.; Art. 56 § 1, 2 k.p.; Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.; Art. 100 § 2 pkt 5 k.p.; Art. 24 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych; Art. 5 ust. 1 pkt 1, 2 ustawy o finansach publicznych: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to prove an obvious legal error prima facie, as the lower court's reasoning was based on established procedural facts rather than new factual determinations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 52/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa S. Z.przeciwko Urzędowi Miasta G.o przywrócenie do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 kwietnia 2019 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt VII Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 20 października 2017 r., VII Pa […] Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację Urzędu Miasta G. (pozwany), wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego w G. z 6 czerwca 2017 r., IV P […], przywracającego S. Z. (powód) do pracy u pozwanego na poprzednich warunkach pracy i płacy.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł pozwany, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi, której pozwany upatruje w tym, że z jednej strony Sąd drugiej instancji odwołuje się do ustaleń Sądu pierwszej instancji, dokonując jednak własnych ustaleń faktycznych odmiennych od dokonanych przez Sąd pierwszej instancji w zakresie istotnym dla oceny prawidłowości zastosowania prawa materialnego (art. 8 w związku z art. 56 § 1 i 2 i art. 52 § 1 pkt 1 k.p.).
O oczywistej zasadności skargi kasacyjnej świadczy także, w ocenie pozwanego, dokonanie przez Sąd Okręgowy zawężającej wykładni pojęcia podstawowych obowiązków pracownika z art. 52 § 1 pkt 1 k.p., ograniczającej się jedynie do uwzględnienia treści dokumentu, określającego zakres obowiązków, przy pominięciu obowiązku dbałości o mienie pracodawcy (art. 100 § 2 pkt 5 k.p.), a także szczególnej regulacji dotyczącej pracowników samorządowych, a mianowicie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2018 r., poz. 1260 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm.).W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwanego powód wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, powiększonych o opłatę skarbową od pełnomocnictwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się oczywista zasadność skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, LEX nr 1124094).
Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie oczywistego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, LEX nr 1232793).Sąd Najwyższy stwierdza, że pozwany nie wykazał tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Pozwany twierdzi, że Sąd Okręgowy dokonał odmiennych ustaleń faktycznych od Sądu pierwszej instancji i przyjął zawężającą wykładnię pojęcia podstawowych obowiązku pracowniczych, jednakże analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do odmiennych wniosków.
Sąd Okręgowy nie dokonał bowiem odmiennych ustaleń, a jedynie zaakcentował, iż podstawą rozstrzygnięcia jest przekroczenie przez pozwanego terminu do wręczenia wypowiedzenia, co samo w sobie uzasadnia uwzględnienie żądań powoda. Sąd Okręgowy zaznaczył ponadto, że pozwany nie udowodnił, aby powód korzystał ze zwolnienia z opłat parkingowych dla celów prywatnych, a nie służbowych, co także w żaden sposób nie podważało ustaleń Sądu pierwszej instancji. W tych okolicznościach analiza prawidłowości wykładni pojęcia podstawowych obowiązków pracowniczych przez Sąd Okręgowy jest niepotrzebna.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wnosił o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego „w przypadku nieuwzględnienia wniosków ad. 1 i 2” to jest wniosków o odrzucenie skargi pozwanego, ewentualnie o odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.