Supreme Court dismisses appeal claiming obvious tax law violation, ruling civil claim lacks basis.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a labor court judgment that rejected her claim for refund of overpaid income tax. The plaintiff argued the lower court failed to address her tax law violations and ignored potential legal errors, asserting her civil claim was not time-barred. The court ruled that the lower court was bound by prior Supreme Court precedent establishing the tax was a public-law contribution, not a civil expense, and thus the plaintiff suffered no civil damage warranting compensation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 39820 k.p.c.: The Supreme Court rejects cassation appeals claiming obvious legal violations unless the applicant demonstrates a qualified character of such violation; furthermore, a court re-examining a case after the Supreme Court's intervention is bound by the Supreme Court's interpretation of the law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 5/10
POSTANOWIENIE
Dnia 19 marca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Iwulski
w sprawie z powództwa T. K.
przeciwko . Polska Sp. z o.o.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 marca 2010 r.,
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 10 września 2009 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i
odstępuje od obciążenia powódki kosztami postępowania
kasacyjnego strony pozwanej.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 września 2009 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych - po ponownym rozpoznaniu sprawy - oddalił apelację
powódki T. K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy z dnia 27 września 2007 r.,
wydanego w sprawie przeciwko . Polska Spółce z o.o. o zapłatę, a ponadto zasądził
od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3.463,97 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą kasacyjną, zarzucając
w niej obrazę art. 31 i 37 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze
zm.) oraz art. 378 § 1 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
powódka uzasadniła powołaniem się na jej oczywistą zasadność. W szczególności
powódka zarzuciła Sądowi odwoławczemu, że nie odniósł się on „do całości
twierdzeń powódki zawartych w jej zeznaniach złożonych przed tym Sądem".
Tymczasem skoro pozwany pracodawca „nie wykonał swojego ustawowego
obowiązku" (nie wystąpił o zwrot nadpłaconego podatku), to powinien naprawić
wynikłą z tego powodu szkodę poprzez zapłatę równowartości nadpłaconego
podatku wraz z odsetkami. Zdaniem skarżącej, ponieważ jej roszczenie zgłoszone
w pozwie było oparte na art. 415 k.c., to nie mogło dojść do jego przedawnienia,
chociażby z uwagi na treść ówcześnie obowiązującego art. 442 k.c. Sąd Okręgowy
powinien uwzględnić z urzędu „możliwość naruszenia przez pozwanego treści
przepisów prawa materialnego" powołanych w podstawach kasacyjnych, a skoro
tego nie uczynił, to przedmiotowa skarga jest oczywiście uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmowę przyjęcia
skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powódki
kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, jeżeli jest oczywiście uzasadniona. W sytuacji, gdzie
przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie
skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, argumentacja tego wniosku
powinno zawierać wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i
wykazanie tego. Skarżący powinien zatem wykazać kwalifikowany charakter
oczywistego naruszenia prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia
2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49) oraz że zastosowanie przepisu
prawnego
błędnie
interpretowanego
spowodowało
wydanie
oczywiście
nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003
r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230).
Z wywodów zamieszczonych w skardze powódki nie wynika, by zaskarżony
wyrok Sądu Okręgowego był dotknięty kwalifikowanymi wadami, powodującymi
uznanie, że przedmiotowe orzeczenie oczywiście narusza art. 378 § 1 k.p.c.,
wskutek niezastosowania do stanu faktycznego sprawy przepisów ustawy o
podatku dochodowym od osób fizycznych powołanych w podstawie kasacyjnej.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że wydanie przez Sąd Okręgowy
zaskarżonego wyroku w nastąpiło wskutek uchylenia przez Sąd Najwyższy (w
sprawie o sygnaturze II PK 174/08) w tej sprawie poprzedniego wyroku Sądu
drugiej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu
apelacyjnym. Zgodnie z art. 39820 k.p.c. sąd, któremu sprawa została przekazana w
wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, jest związany wykładnią prawa dokonaną
w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Zatem ponownie rozpoznający niniejszą
sprawę w postępowaniu odwoławczym Sąd drugiej instancji był związany poglądem
Sądu Najwyższego, że pobrany z dochodu powódki podatek dochodowy nie
stanowił nakładu poniesionego przez nią na poczet umowy przyrzeczonej. Sąd
drugiej instancji związany był również poglądem, że podatek jest daniną świadczeniem publicznoprawnym - na rzecz Skarbu Państwa, a więc nie można
przyjąć, że prawidłowo obliczony przez pozwaną, a następnie pobrany z dochodu
powódki i wpłacony do właściwego urzędu skarbowego podatek, jest nienależnym
świadczeniem uzyskanym przez pozwaną, które jako nakład powódki na poczet
umowy przyrzeczonej powinien podlegać zwrotowi na jej rzecz na podstawie z art.
410 § 2 k.c. Zgodnie z wiążącą wykładnią Sądu Najwyższego, szczegółowego
wyjaśnienia wymagało ustalenie, dlaczego składka ubezpieczeniowa uiszczana na
rzecz powódki przez pozwanego pracodawcę była dochodem ze stosunku pracy,
wobec którego ma zastosowanie termin przedawnienia zawarty w art. 291 § 1 k.p.
Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Okręgowy kierując się wykładnią
zawartą w powołanym wyroku Sądu Najwyższego, miał więc obowiązek
ustosunkowania się w szczególności do zarzutów apelacji, w ramach których
powódka nie wskazywała naruszenia art. 31 i 37 ust. 4 ustawy o podatku
dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu nie można czynić pod adresem
Sądu odwoławczego zarzutu ewidentnej obrazy przepisów podatkowych wskutek
ich niezastosowania do stanu faktycznego sprawy, tym bardziej że podstawą
prawną zgłoszonego w pozwie roszczenia odszkodowawczego były przepisy prawa
cywilnego (prawa zobowiązań), a nie prawa podatkowego. Sąd odwoławczy,
uznając
bezzasadność
powództwa,
oparł
uzasadnienie
rozstrzygnięcia
na
ustaleniu, że powódka nie poniosła szkody (bo uzyskała za swoją zgodą
świadczenie w postaci ochrony ubezpieczeniowej w określonym czasie w zamian
za powinność odprowadzenia podatku dochodowego). Strona pozwana nie może
więc ponosić jakiejkolwiek odpowiedzialności cywilnej (ani deliktowej, ani
kontraktowej). Powołując się zaś na art. 321 § 1 k.p.c. Sąd odwoławczy uznał, że
poza jego kognicją pozostają okoliczności i twierdzenia związane z ewentualnym
nienależytym wykonaniem przez pozwaną zobowiązania do zawarcia umowy
przyrzeczonej, czy też ewentualnej szkody powódki wywołanej niedokonaniem na
jej rzecz cesji umowy ubezpieczenia. W tym stanie rzeczy pozbawionym racji jest
twierdzenie skarżącej jakoby wniesiona przez nią skarga była oczywiście
uzasadniona z uwagi na skalę uchybień Sądu drugiej instancji dokonanych przy
wydaniu zaskarżonego orzeczenia.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie
art. 3989 § 2 k.p.c., odstępując jednocześnie od obciążania powódki kosztami
postępowania kasacyjnego na mocy art. 102 k.p.c.