Supreme Court dismisses appeal for failure to state grounds for review under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal against a labor court decision regarding the invalidity of a termination. The appellant argued for a clear violation of law but failed to explicitly state specific circumstances justifying the review of the case. The court ruled that the appeal did not meet the statutory requirement to identify grounds for consideration under Article 393 of the Civil Procedure Code, rendering it inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 k.p.c.; Art. 393 § 5 k.p.c.; Art. 393 § 7 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly state circumstances justifying its review; failure to do so renders the appeal inadmissible and subject to rejection without opportunity for supplementation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 39/05
POSTANOWIENIE
Dnia 24 maja 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Herbert Szurgacz
w sprawie z powództwa G. P.
przeciwko Zakładowi Koksowniczemu Z. Sp. z o.o. w Z.
o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne i uchylenie kary
nagany,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2005 r.,
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w O.
z dnia 23 września 2004 r., sygn. akt V Pa …/04,
odrzuca kasację.
Uzasadnienie
Powód G. P.wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego Wydział V Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w O. z dnia 23 września 2004 r. Kasacja została oparta
na zarzucie naruszenia art. 8 i art. 30 § 4 k.p., naruszeniu przepisów postępowania
art. 227 i 232 k.p.c. oraz zarzucie oczywistego naruszenia prawa przez zaskarżony
wyrok. Kasacja zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku względnie jego
zmianę i przywrócenie powoda do pracy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania
cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji
(Dz. U. Nr 48, poz.554) zreformowano instytucję kasacji. Znowelizowany przepis
art. 393 § 1 k.p.c. określa rygory, którym obecnie powinna odpowiadać kasacja jako
szczególny środek odwoławczy. Oprócz dotychczasowych wymagań w postaci
wskazania podstaw kasacji i ich uzasadnienia konieczne jest przedstawienie
okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, przy czym należy to uczynić w
sposób nawiązujący do treści art. 393 k.p.c., w którym określone zostały przesłanki
odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania. Warunki, jakim powinna odpowiadać
kasacja, określone w przepisie art. 3933 § 1 k.p.c. odmiennie niż wymagania
przewidziane dla niej jako pisma procesowego, o którym mowa w art. 393 3 § 2
k.p.c. - nie są traktowane jako formalne i podlegające ewentualnemu uzupełnieniu
w trybie art. 130 k.p.c. Ich brak stanowi zatem istotną wadę, która mogłaby zostać
usunięta jedynie w terminie przewidzianym do wniesienia kasacji (art. 393 4 § 1
k.p.c.), który w przedmiotowej sprawie już upłynął. Kasacja nie respektująca
powyższych wymagań należy do kategorii kasacji niedopuszczalnych w rozumieniu
art. 3935 k,p.c. W postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSN
2001, z. 3, poz. 51 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że brak polegający na
nieprzedstawieniu okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji powoduje
odrzucenie kasacji bez wzywania o jego uzupełnienie.
Dokonując
oceny,
czy
w
kasacji
powód
przedstawił
okoliczności
uzasadniające jej rozpoznanie należy wskazać, że w tym zakresie istnieje już
bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 22 marca 2001
r. V CZ 131/01, OSNC 2001/10/156; postanowienie z dnia 12 grudnia 2000 r. V
CKN 1780/00, OSNC 2001/3/52; postanowienie z dnia 11 maja 2001 r. III CZ 28/01,
OSNC 2002 r./2/22; postanowienie z dnia 17 października 2001 r. III CZ 98/01,
OSNC 2002 r./5/71; postanowienie z dnia 5 czerwca 2001 r. IV CZ 45/01, OSNC
2001 r./10/157; postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., CZ 35101, OSNC 2002
r./1/11). W pewnym uogólnieniu można przyjąć, że przedstawienie okoliczności
uzasadniających rozpoznanie kasacji (spełnienie wymagania z art. 393 3 § 1 pkt 3
k.p.c.) powinno być wyraźne, przede wszystkim w tym znaczeniu, że nie może być
ono wyinterpretowane z przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, lecz
powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący
wskaże,
jakie
konkretnie
występujące
w
sprawie
okoliczności
pozwalają
zakwalifikować kasację do rozpoznania, i jednocześnie uzasadni, dlaczego
odpowiadają
one
ustawowemu
katalogowi
przesłanek
usprawiedliwiających
przyjęcie kasacji (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 października
2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5 poz. 71, z dnia 10 maja 2001 r., II CZ
35101, OSNC 2002, nr 1 poz. 11). Skarżący powinien wypełnić formułę art. 393
k.p.c. odpowiednią treścią, przytaczając szczegółową argumentację prawną,
wykazującą, że w przyjętych ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę
zaskarżonego orzeczenia, zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych w art. 393
k.p.c. przesłanek.
W
przypadku
kasacji
powoda,
kasacja
nie
wskazuje
okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie w znaczeniu wyżej przedstawionym. Uzasadnienie
kasacji stanowi polemikę z ustaleniami Sądów pierwszej i drugiej instancji oraz ich
oceną prawną.
Powyższe nie spełnia wymagań art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. przytoczenia
okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji. Przedstawienie okoliczności,
które uzasadniałyby rozpoznanie kasacji ze względu na występujące w sprawie
istotne zagadnienie prawne, polega na przedstawieniu tego zagadnienia przez jego
sformułowanie z przytoczeniem argumentów prawnych, które prowadzą do
rozbieżnych ocen prawnych albo uzasadnienia, że istnieje potrzeba wykładni
przepisów
prawnych
budzących
poważne
wątpliwości
lub
wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie.
Sąd Najwyższy w uchwale połączonych Izb: Izby Administracyjnej, Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r. (III CZP
72/02) stwierdził, że przewidziane art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie jest
spełnione także wtedy, gdy skarżący przedstawi jako okoliczność uzasadniającą
rozpoznanie kasacji, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo lub
zachodzi nieważność postępowania. W kasacji nie został zawarty i rozwinięty
zarzut oczywistego naruszenia prawa jako okoliczność uzasadniająca jej
rozpoznanie poza wskazaniem, że w postępowaniu apelacyjnym nie rozważono
wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Należy stwierdzić, że w sprawie nie
zachodzi oczywiste naruszenie prawa, tj. takie, które jest zauważalne dla każdego
prawnika bez wgłębiania się w tekst przepisów i bez potrzeby głębszej analizy
prawniczej (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I
PKN 341/01 niepubl., z dnia 12 grudnia 2002 r., II UK 163/02, OSNP-wkł
2003/18/13). Okoliczność, że zaskarżony wyrok nie odpowiada oczekiwaniom
skarżącego nie może być uznane za równoznaczne z tym, że wyrok ten
„oczywiście narusza prawo" w rozumieniu art. 393 k.p.c.
Kasacja tym samym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie
art. 3937 § 2 k.p.c. w związku z art. 3935 k.p.c.