Supreme Court dismisses cassation appeal for obvious correctness without significant legal issues requiring Supreme Court intervention.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by an employee against a lower court's refusal to reinstate him to work. The employee argued that the lower courts incorrectly applied labor protection laws and procedural rules regarding evidence. The Supreme Court rejected these claims, noting that the appellant failed to demonstrate serious legal doubts or significant legal issues warranting Supreme Court review. Consequently, the appeal was deemed obviously correct and inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 382 k.p.c.; Art. 381 k.p.c.; Art. 8 k.p.; Art. 32 ust. 2 u.z.z.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issues raised do not constitute serious doubts requiring Supreme Court interpretation and the appeal is obviously correct.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 370/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Rączka w sprawie z wniosku W. M.przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu w W.o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 września 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt IV Pa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpatrzenia.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r., IV Pa (…) Sąd Okręgowy w W., IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację powoda W. M. od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 lutego 2015 r., IV P (…). Sąd Rejonowy oddalił powództwo o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy wytoczone przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu w W.. Sąd Rejonowy odmówił przywrócenia powoda, mimo iż powoływał się on na ochronę szczególną trwałości stosunku pracy w rozumieniu art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.
Ustalił bowiem, że związek, do którego należy powód nie przedstawił kwartalnej informacji o liczbie członków w rozumieniu art. 251 ust. 2 u.z.z. Za informację taką nie uznał bowiem informacji o odbytym walnym zebraniu członków związku, w której wskazano osoby podlegające ochronie przed rozwiązaniem stosunku pracy. Sąd Rejonowy ocenił także przyczyny wypowiedzenia powodowi stosunku pracy uznając je za uzasadnione, co skutkowało w całości oddaleniem powództwa. Sąd Okręgowy podzielił powyższe ustalenia i ocenę prawną.
Nie znalazł także podstaw do uznania, że wypowiedzenie powodowi stosunku pracy pozostawało w sprzeczności z art. 8 k.p. W jego ocenie powód nie udowodnił w postępowaniu przed sądem I instancji, by pozwany współpracował ze związkiem powoda, negując jego rolę jedynie na potrzeby dokonanego wypowiedzenia. Natomiast w postępowaniu II instancyjnym dowodów tych Sąd nie uwzględnił na podstawie art. 381 k.p.c. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł pełnomocnik powoda. Zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie:1/ art. 382 k.p.c. przez wydanie wyroku wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego,2/ art. 381 k.p.c. przez pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych w apelacji i uznanie ich za spóźnione w sytuacji, gdy nie mogły one zostać przez powoda powołane wcześniej,3/ art. 8 k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu go w sprawie mimo, iż z przytoczonego przez powoda materiału dowodowego wynika, że związek którego powód był członkiem korzystał z przymiotu zakładowej organizacji związkowej,4/ art. 32 ust. 2 u.z.z. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że powodowi nie przysługiwała ochrona przez wypowiedzeniem stosunku pracy.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został uzasadniony występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych - pytań:1/ „Jakie skutki prawne dla pracownika będącego członkiem zarządu zakładowej organizacji związkowej wskazanego w uchwale zakładowego związku zawodowego jako osoba chroniona przed zwolnieniem, któremu pracodawca wypowiedział stosunek pracy bez zgody zakładowej organizacji związkowej – powołując się na argument, iż skoro organizacja związkowa nie złożyła w terminie informacji o liczbie członków nie miał on obowiązku uzyskiwania zgody zakładowej organizacji związkowej przy wypowiadaniu stosunku pracy – wywołuje dalsza współpraca pracodawcy (po upływie ustalonego terminu przedłożenia kwartalnej informacji o liczebności zakładowej organizacji związkowej) z zakładowym związkiem zawodowym także po wypowiedzeniu umowy pracownikowi, w szczególności gdy w późniejszym terminie pracodawca nie sygnalizuje braku wątpliwości co do faktu istnienia u niego zakładowej organizacji związkowej a argument dotyczący niereprezentatywności zakładowego związku zawodowego podnosi jedynie na obrony w procesie o uznanie takiego wypowiedzenia za bezskuteczne:”,2/ Czy pracownik imiennie wskazany w uchwale organizacji związkowej korzysta z ochrony na podstawie art. 32 ust. 2 u.z.z. w sytuacji, gdy pracodawca powołuje się na brak konieczności uzyskania zgody z uwagi na nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 251 ust. 2 u.z.z.?3/ Czy organizacja związkowa posiada status organizacji zakładowej, gdy informację o liczbie członków złożyła o 12 dni za wcześnie a pracodawca współpracuje z tą organizacją związkową?4/ Czy wypowiedzenie stosunku pracy pracownikowi szczególnie chronionemu bez zgody organizacji w sytuacji, gdy pracodawca dysponował informacją o liczbie członków i nadal współpracuje z tą organizacją, stanowi naruszenie art. 8 k.p.Jednocześnie wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący odnosi się do treści art. 8 k.p. Wskazał, że w dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy nie zajmował się zastosowaniem tej regulacji w powiązaniu z sytuacją, w której pracodawca kwestionuje sam fakt funkcjonowania organizacji związkowej z uwagi na złożenie przez organizację informacji przed ustawowym terminem i powołuje ten fakt dla obrony przed zarzutem niedopuszczalności wypowiedzenia, a jednocześnie tuż po wypowiedzeniu współpracuje z organizacją związkową, której status kwestionował przy wypowiadaniu stosunku pracy.
Sąd I instancji w jego ocenie nie pochylił się przy orzekaniu nad analizą pod kątem naruszenia przez pozwanego art. 8 k.p. a sąd II instancji odmówił dopuszczenia dowodu na okoliczność naruszenia przez pozwanego art. 8 k.p. Ocena pod kątem art. 8 k.p. nie została zatem dokonana. Uzasadnia to przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania.Skarżący odwołał się w swym wniosku do dwóch przesłanek jej przyjęcia do rozpoznania – występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz oczywistej zasadności. Nie przystaje do tego uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, w którym przedstawione zostały łącznie argumenty dotyczące art. 8 k.p. bez wskazania, czy zmierzają one do wykazania oczywistej zasadności skargi czy też zagadnienia prawnego. Uzasadnienie to nie służy wykazaniu występowania zagadnienia prawnego – w ujęciu w jakim podchodzi do tego Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie.
W skardze należy bowiem sformułować to zagadnienie i wskazać argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, wyjaśnieniu dlaczego jest ono istotne, albo na określeniu, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie z dnia 19 marca 2004 r., II PK 4/04). Tego rodzaju wywodu w uzasadnieniu skargi brakuje. Są natomiast odniesienia do przebiegu postępowania i zarzuty pod adresem sądów obu instancji.
Tymczasem zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia nie może sprowadzać się do pytania o sposób rozstrzygnięcia sprawy (tak np. SN w postanowieniu z dnia 10 maja 2007 r., III UZP 1/07). Skarżący, formułując zagadnienia prawne, twierdzi jednocześnie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. W dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi.
Jak wskazano z uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2008 r., sygn. II PK 158/08 przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt. 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt. 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trzeba przypomnieć, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej powinna dać się stwierdzić na pierwszy rzut oka bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (por. np. postanowienie z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, niepubl.).
Innymi słowy oczywista zasadność skargi polegać na takim naruszeniu norm prawnych, które nie budzi wątpliwości i możliwe jest do stwierdzenia przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z dnia 27 lipca 2007 r., I PK 113/07). Z kolei przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, wyjaśnieniu dlaczego jest ono istotne, albo na określeniu, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie SN z dnia 19 marca 2004 r., II PK 4/04).
Jak podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 czerwca 2011 r., II PK 43/11, trudno sobie wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Nie ma tu bowiem mowy o ewidentnym naruszeniu jasnej i czytelnej normy. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.