Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 365/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses labor dispute appeal citing no significant legal issues requiring review.

Numero d'incarto II PK 365/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the employer against the lower court's ruling dismissing the employee's claim for wrongful dismissal damages. The employee argued that the employer failed to prove serious breach of duties despite the employee's two-day absence, while the employer contended the employee's absence was justified. The court determined that the cited legal provisions were well-established and did not raise significant interpretative issues or precedential conflicts, thus warranting no Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 393 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if no significant legal issue exists, the law does not require interpretation, or the appeal is clearly unfounded.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal labor law dispute wrongful dismissal serious breach of duty significant legal issue evidence evaluation Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 52 k.p.
materialnego, a mianowicie art. 52 k.p. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że
art. 100 § 2 pkt 2 k.p.
przepisami prawa pracy”, art. 100 § 2 pkt 2 k.p. – poprzez przyjęcie, że „obowiązek
art. 233 § 1 k.p.c.
postępowania, a to art. 233 § 1 k.p.c. – poprzez „przekroczenie granicy swobodnej
art. 328 § 2 k.p.c.
wiarygodności materiału dowodowego” oraz art. 328 § 2 k.p.c. – poprzez
art. 393 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 393 § 1 k.p.c.
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
art. 393 § 2 k.p.c.
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
art. 52 k.p
materialnego, a mianowicie art. 52 k.p.
art. 100 § 2 pkt 2 k.p
przepisami prawa pracy”, art. 100 § 2 pkt 2 k.p.
art. 233 § 1 k.p.c
postępowania, a to art. 233 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 365/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa M. B.

przeciwko P. Polska Spółce Akcyjnej w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G.

z dnia 17 sierpnia 2004 r., sygn. akt VI Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik „P.” Spółki Akcyjnej w W. zaskarżył kasacją wyrok Sądu

Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 sierpnia 2004 r.,

VI Pa …/04, oddalający apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w

G. z dnia 23 marca 2004 r., IV P …/03, zasądzającego od „P.” S.A. na rzecz M. B.

kwotę 11.592 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie

umowy o pracę. Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie przepisów prawa

materialnego, a mianowicie art. 52 k.p. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że

nie zachodziły przesłanki uzasadniające rozwiązanie z powodem umowy o pracę

bez wypowiedzenia, a zwłaszcza, że nie można zarzucić mu ciężkiego naruszenia

podstawowych obowiązków pracowniczych „mimo dwudniowej nieobecności [...],

bez formalnego usprawiedliwienia tej nieobecności w sposób przewidziany

przepisami prawa pracy”, art. 100 § 2 pkt 2 k.p. – poprzez przyjęcie, że „obowiązek

przestrzegania ustalonego w zakładzie pracy porządku oraz obowiązującego

regulaminu pracy ma ograniczone zastosowanie w stosunku do powoda” i, że

„uchybienia w formalnym usprawiedliwieniu nieobecności przez powoda nie

powinny go obciążać”, oraz § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z

dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy

oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz. U. Nr 60, poz. 281) – poprzez

wyrażenie stanowiska, wedle którego „powód skutecznie usprawiedliwił swoją

nieobecność w pracy w dniach 6 i 20 listopada 2002 r.”, a także przepisów

postępowania, a to art. 233 § 1 k.p.c. – poprzez „przekroczenie granicy swobodnej

oceny dowodów”, będące konsekwencją zastosowania „błędnych kryteriów oceny

wiarygodności materiału dowodowego” oraz art. 328 § 2 k.p.c. – poprzez

niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a

zwłaszcza przyczyn, z powodu których Sąd pominął twierdzenia powoda, „iż w

dniach 6 i 20 listopada 2002 r. korzystał z urlopu wypoczynkowego”, niewskazanie i

niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, oraz nieprzytoczenie przepisów prawa,

wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji”, ewentualnie o

„uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi II instancji.” Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie

kasacji jest występowanie istotnych zagadnień prawnych, a mianowicie „czy

wszyscy

pracownicy

w

równym

stopniu

obowiązani

są

przestrzegać

obowiązującego w zakładzie pracy porządku i regulaminu pracy w zakresie

usprawiedliwiania nieobecności w pracy”, „czy nie stawienie się pracownika do

pracy

przez

dwa

dni

w

cyklu

rozliczeniowym

czasu

pracy

oraz

brak

usprawiedliwienia tych nieobecności w trybie określonym przepisami prawa pracy

[...] stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i

wyczerpuje przesłanki do przypisania pracownikowi winy w postaci ‘ciężkiej’,

rozumianej jako wina umyślna lub rażące niedbalstwo”, „czy prawo pracy

dopuszcza jakieś nieformalne sposoby usprawiedliwiania nieobecności pracownika

w pracy przez cały dzień pracy, znoszące skutki uchybień w zakresie formalnego

usprawiedliwiania nieobecności”, „czy ‘charakter’ dni wolnych 6 i 20 listopada (ich

formalny status), w których powód nie stawił się do pracy, nie ma znaczenia dla

oceny zachowania powoda jako ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków

pracowniczych”, oraz „czy nieobecność pracownika w pracy usprawiedliwia w

sposób wystarczający fakt, iż pracownik zgłosił przełożonemu, że w danym dni nie

chce przyjść do pracy”?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zasadności rozwiązania z

Marcinem Bożkiem umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powołane w kasacji

przepisy Kodeksu pracy – art. 52 i art. 100 § 2 pkt 2, a także Kodeksu

postępowania cywilnego – art. 233 § 1 i art. 328 § 2 – zostały

dostatecznie

wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze. Nie budzą one wątpliwości i

nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie są okolicznościami

uzasadniającymi rozpoznanie kasacji sformułowane przez pełnomocnika strony

skarżącej zagadnienia prawne. Nie stanowią one problemu prawnego, tym bardziej

istotnego, mającego znaczenie precedensowe dla innych podobnych spraw i nie

wymagają ingerencji Sądu Najwyższego. Należy podkreślić, co wielokrotnie

znalazło już wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że ze względu na pełną

autonomię sądów orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją podważyć

wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami

postępowania dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego doświadczenia.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.