Supreme Court dismisses labor dispute appeal citing no significant legal issues requiring review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the employer against the lower court's ruling dismissing the employee's claim for wrongful dismissal damages. The employee argued that the employer failed to prove serious breach of duties despite the employee's two-day absence, while the employer contended the employee's absence was justified. The court determined that the cited legal provisions were well-established and did not raise significant interpretative issues or precedential conflicts, thus warranting no Supreme Court intervention.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 393 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if no significant legal issue exists, the law does not require interpretation, or the appeal is clearly unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 365/04
POSTANOWIENIE
Dnia 19 kwietnia 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Wagner
w sprawie z powództwa M. B.
przeciwko P. Polska Spółce Akcyjnej w W.
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r.,
kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w G.
z dnia 17 sierpnia 2004 r., sygn. akt VI Pa …/04,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pełnomocnik „P.” Spółki Akcyjnej w W. zaskarżył kasacją wyrok Sądu
Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 sierpnia 2004 r.,
VI Pa …/04, oddalający apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w
G. z dnia 23 marca 2004 r., IV P …/03, zasądzającego od „P.” S.A. na rzecz M. B.
kwotę 11.592 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie
umowy o pracę. Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie przepisów prawa
materialnego, a mianowicie art. 52 k.p. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że
nie zachodziły przesłanki uzasadniające rozwiązanie z powodem umowy o pracę
bez wypowiedzenia, a zwłaszcza, że nie można zarzucić mu ciężkiego naruszenia
podstawowych obowiązków pracowniczych „mimo dwudniowej nieobecności [...],
bez formalnego usprawiedliwienia tej nieobecności w sposób przewidziany
przepisami prawa pracy”, art. 100 § 2 pkt 2 k.p. – poprzez przyjęcie, że „obowiązek
przestrzegania ustalonego w zakładzie pracy porządku oraz obowiązującego
regulaminu pracy ma ograniczone zastosowanie w stosunku do powoda” i, że
„uchybienia w formalnym usprawiedliwieniu nieobecności przez powoda nie
powinny go obciążać”, oraz § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z
dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy
oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz. U. Nr 60, poz. 281) – poprzez
wyrażenie stanowiska, wedle którego „powód skutecznie usprawiedliwił swoją
nieobecność w pracy w dniach 6 i 20 listopada 2002 r.”, a także przepisów
postępowania, a to art. 233 § 1 k.p.c. – poprzez „przekroczenie granicy swobodnej
oceny dowodów”, będące konsekwencją zastosowania „błędnych kryteriów oceny
wiarygodności materiału dowodowego” oraz art. 328 § 2 k.p.c. – poprzez
niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a
zwłaszcza przyczyn, z powodu których Sąd pominął twierdzenia powoda, „iż w
dniach 6 i 20 listopada 2002 r. korzystał z urlopu wypoczynkowego”, niewskazanie i
niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, oraz nieprzytoczenie przepisów prawa,
wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji”, ewentualnie o
„uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi II instancji.” Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie
kasacji jest występowanie istotnych zagadnień prawnych, a mianowicie „czy
wszyscy
pracownicy
w
równym
stopniu
obowiązani
są
przestrzegać
obowiązującego w zakładzie pracy porządku i regulaminu pracy w zakresie
usprawiedliwiania nieobecności w pracy”, „czy nie stawienie się pracownika do
pracy
przez
dwa
dni
w
cyklu
rozliczeniowym
czasu
pracy
oraz
brak
usprawiedliwienia tych nieobecności w trybie określonym przepisami prawa pracy
[...] stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i
wyczerpuje przesłanki do przypisania pracownikowi winy w postaci ‘ciężkiej’,
rozumianej jako wina umyślna lub rażące niedbalstwo”, „czy prawo pracy
dopuszcza jakieś nieformalne sposoby usprawiedliwiania nieobecności pracownika
w pracy przez cały dzień pracy, znoszące skutki uchybień w zakresie formalnego
usprawiedliwiania nieobecności”, „czy ‘charakter’ dni wolnych 6 i 20 listopada (ich
formalny status), w których powód nie stawił się do pracy, nie ma znaczenia dla
oceny zachowania powoda jako ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków
pracowniczych”, oraz „czy nieobecność pracownika w pracy usprawiedliwia w
sposób wystarczający fakt, iż pracownik zgłosił przełożonemu, że w danym dni nie
chce przyjść do pracy”?
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście
prawo albo zachodzi nieważność postępowania.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zasadności rozwiązania z
Marcinem Bożkiem umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powołane w kasacji
przepisy Kodeksu pracy – art. 52 i art. 100 § 2 pkt 2, a także Kodeksu
postępowania cywilnego – art. 233 § 1 i art. 328 § 2 – zostały
dostatecznie
wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze. Nie budzą one wątpliwości i
nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie są okolicznościami
uzasadniającymi rozpoznanie kasacji sformułowane przez pełnomocnika strony
skarżącej zagadnienia prawne. Nie stanowią one problemu prawnego, tym bardziej
istotnego, mającego znaczenie precedensowe dla innych podobnych spraw i nie
wymagają ingerencji Sądu Najwyższego. Należy podkreślić, co wielokrotnie
znalazło już wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że ze względu na pełną
autonomię sądów orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją podważyć
wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami
postępowania dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego doświadczenia.
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.