Supreme Court dismisses appeal for lack of obvious legal error, noting facts and evidence review are excluded.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the lower court's decision was not obviously erroneous. The appellant argued that the first-instance court failed to properly evaluate evidence and violated procedural rules regarding representation and impartiality. The court rejected these claims because cassation reviews only obvious legal errors, not factual findings or evidence assessments.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws causing serious doubts, involves procedural invalidity, or is obviously justified; the Supreme Court does not re-examine facts or evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 345/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa K. R.przeciwko Towarzystwu w K.o przywrócenie do pracy i zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lipca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Koniniez dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt III Pa 12/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Koninie) na rzecz adwokata M. K. kwotę 900 (dziewięćset) zł, powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 23 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Koninie w sprawie z powództwa K. R. przeciwko Towarzystwu w K. o przywrócenie do pracy i zapłatę, oddalił apelację powoda. Powyższy wyrok powód zaskarżył skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący podniósł, że w sprawie występuje oczywista zasadność skargi. Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ mimo że skarżący był zobligowany wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne, co uczynił wnioskując o przeprowadzenie dowodu, w szczególności z przesłuchania świadków, jednak wnioski zostały oddalone, co pozbawiło powoda możliwości obrony swych praw, w dalszej konsekwencji doprowadzając do niesłusznego rozstrzygnięcia sprawy.
Ponadto Sąd odwoławczy nie uwzględnił bezwzględnego zarzutu nieważności postępowania z uwagi na brak prawidłowego umocowania po stronie osób działających w imieniu pozwanego i jego pełnomocnika. Nie rozpoznał też zarzucanego przez powoda zarówno na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji, jak i w apelacji zarzutu uzasadnionych wątpliwości, co do braku bezstronności przewodniczącej E. M. w sprawie, co szczegółowo powód opisał w swojej skardze. W ocenie skarżącego Sąd odwoławczy nie spełniając swojej funkcji procesowej wydał zaskarżane orzeczenie z oczywistą obrazą prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., albowiem błędnie oceniając materiał dowodowy w sprawie wyciągnął z niego niesłuszne merytorycznie wnioski skutkujące w rezultacie bezzasadnym przyjęciem, że w spornym okresie powód nie świadczył pracy na rzecz pozwanej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, że zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego.
Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Podstawowym celem instytucji przedsądu jest rozważenie, czy w skardze kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni. Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).
Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541).
Istotne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Przede wszystkim z uzasadnienia wniosku nie wynika, jakie przepisy prawa zostały w ocenie wnioskodawcy w ewidentny sposób naruszone przez Sąd odwoławczy.
Rolą Sądu Najwyższego nie jest wyręczanie skarżącego w realizacji tego obowiązku i doszukiwanie się tych przepisów w podstawach skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 11 marca 2014 r., III SK 65/13, LEX nr 1463900). Nie służy temu również przemienne podnoszenie podstaw skargi i wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, jak to uczynił skarżący. We wniosku powołano się jedynie na naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy nie bada prawidłowości ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów, dokonanych przez sąd drugiej instancji, rozpoznając skargę kasacyjną, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy.
Związanie to wyklucza w szczególności badanie, czy sąd drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej ich oceny (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 sierpnia 2012 r., II CSK 108/12, LEX nr 1228780). Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. nie mieści się zatem we wskazanych w przepisie art. 3983 § 1 k.p.c. podstawach kasacyjnych. Zgodnie bowiem z § 3 tego przepisu podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2012 r., II PK 278/11, LEX nr 1214574).
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie wskazano na naruszenie innych przepisów, wskazując jedynie ogólnie, że „zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistą i rażącą obrazą prawa procesowego, jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi przepisami”. Ponadto odnosząc się do podnoszonego nieprawidłowego umocowania po stronie osób działających w imieniu pozwanego, które Sąd drugiej instancji uznał za konwalidowane, zauważyć należy, że nawet w przypadku działania osoby nielegitymującej się pełnomocnictwem, lecz mogącej być pełnomocnikiem procesowym, Sąd Najwyższy przyjmuje dopuszczalność zatwierdzenia przez stronę czynności nienależycie umocowanego pełnomocnika (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 8 lipca 2008 r., III CZP 154/07, OSNC 2008 nr 12, poz. 133).Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 19 i 20 w związku z § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 461). l.n