Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 344/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of public interest and factual dispute requiring interpretation.

Numero d'incarto II PK 344/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the regional court's dismissal of her overtime pay claim. The plaintiff argued that judicial interpretations of the relevant labor law provision were inconsistent and required clarification, citing conflicting Supreme Court precedents. The court rejected this argument because the appeal did not demonstrate actual divergent rulings on the same legal issue and instead questioned the factual finding that the plaintiff failed to prove she worked overtime hours.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Cassation serves public interest in legal uniformity, not fact verification; appeals dismissed when they merely challenge factual findings without proving genuine jurisprudential divergence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal public interest factual findings legal interpretation overtime pay judicial precedent labor law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1514 § 1 k.p.
art. 1514 § 1 k.p. Powódka podniosła, że w odniesieniu do treści tego przepisu wskazać można dwie linie orzecznicze wskazujące na sposób interpretacji tego przepisu w zależności od ich korzystności dla pracowników na stanowiskach kierowniczych.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 1514 § 1 k.p
art. 3989 § 2 k.p.c
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 344/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa T. H. ‎przeciwko B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. ‎o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 września 2016 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt XXI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie z powództwa T.H. przeciwko B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, oddalił apelację powódki oraz orzekł o kosztach postępowania odwoławczego.Powódka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Zdaniem skarżącej w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisu prawnego wywołującego rozbieżności w orzecznictwie, tj. art. 1514 § 1 k.p. Powódka podniosła, że w odniesieniu do treści tego przepisu wskazać można dwie linie orzecznicze wskazujące na sposób interpretacji tego przepisu w zależności od ich korzystności dla pracowników na stanowiskach kierowniczych.

Jako przykład linii orzeczniczej mniej korzystnej dla pracownika przytoczyła wyrok Sądu Najwyższego z 5 marca 2014 r., II PK 135/13, a jako przykłady bardziej względnej dla pracownika linii orzeczniczej wymieniła wyroki Sądu Najwyższego z: 8 marca 2011 r., II PK 221/10; 17 listopada 1981 r., I PR 92/81; 13 stycznia 2005 r., II PK 114/04. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego.

Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.

Powołanie się w skardze kasacyjnej na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania przez autora skargi, że na podstawie tych samych przepisów prawnych w różnych sprawach tego samego rodzaju podejmowane są rozbieżne rozstrzygnięcia sądowe, które nie znajdują przekonującego uzasadnienia w różnicach wynikających z ustaleń sądu dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych w tych sprawach. Konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a nadto przedstawienie przez skarżącego własnej propozycji interpretacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego: z 30 stycznia 2003 r., I PZ 124/02, LEX nr 1130960; z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43).

Zauważyć należy, że podniesiona potrzeba wykładni ma charakter pozorny. W istocie rzeczy skarżąca kwestionuje ustalenie faktyczne w sprawie, zgodnie z którymi powódka w toku postępowania nie udowodniła, że świadczyła pracę godzinach nadliczbowych. W związku z tym przedstawiona jako przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania potrzeba wykładni przepisów nie może być uznana za uzasadniającą przyjęcie skargi. Brak jest bowiem potrzeby wykładni wskazywanego przez skarżącą przepisu odnoszącego się do pracy pracowników zarządzających i kierowników wyodrębnionych komórek organizacyjnych w godzinach nadliczbowych, w świetle wskazanych wyżej ustaleń faktycznych.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.