Supreme Court dismisses cassation appeal for fact-finding errors as they lack public legal interest.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by G. L. against a labor court judgment regarding employment verification. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted material law and failed to establish facts, but the Court ruled that such errors do not constitute a valid ground for cassation. The decision emphasized that cassation serves a public interest in uniform law application rather than acting as a third-instance fact-finding body, and since the appeal did not demonstrate a question of law of significant public importance, it was rejected.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1, 3983 § 3, 3984 § 1 pkt 3, 3989 § 1 pkt 1, 3989 § 2 k.p.c.; Cassation appeals cannot be based solely on factual errors or misinterpretations of material law unless they raise a question of law of significant public importance or precedential value.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 333/05
POSTANOWIENIE
Dnia 27 kwietnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Maria Tyszel
w sprawie z powództwa G. L.
przeciwko L.Joint Venture Sp. z o.o. w W.
o odprawę i sprostowanie świadectwa pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2006 r.,
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w W.
z dnia 21 marca 2005 r., sygn. akt XII Pa …/03,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego o
przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego
uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze
kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sadów
powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy rozpoznający
niniejszą skargę kasacyjna uznaje za potrzebne wskazanie zasadniczych motywów
rozstrzygnięcia.
Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, także w swym publikowanym
orzecznictwie, że jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej
instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie. Mimo wniesienia skargi z zarzutami z
obydwu podstaw wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c. jej treść sprowadza się do
zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego
wyroku. Tymi ustaleniami, w myśl art. 39813 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy jest
związany, ponieważ podniesione w skardze zarzuty naruszenia wyłącznie art. 233 §
1 i 382 k.p.c., jako dotyczące ustalenia faktów oraz oceny dowodów, nie mogą –
stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. – stanowić podstawy skargi kasacyjnej. W ich
świetle natomiast przytoczona w niej podstawa naruszenia powołanych przepisów
prawa materialnego przez ich błędną wykładnię jest bezprzedmiotowa, a skarga nie
jest „oczywiście uzasadniona”, jak to określił pełnomocnik powódki. Przedstawione
Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie nie jest zagadnieniem
prawnym, lecz pytaniem autora skargi o poprawność, dokonanej przez Sąd drugiej
instancji, oceny występujących w sprawie okoliczności faktycznych.
Sąd Najwyższy po raz kolejny przypomina, że z uwagi na przeważający w
charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako środka kontroli
prawidłowości stosowania prawa, ustawodawca, jako jeden z konstruktywnych
elementów skargi kasacyjnej wprowadził, w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wymaganie
przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i jego uzasadnienia
służącego wykazaniu znaczenia rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego dla realizacji
publicznoprawnej funkcji skargi, względnie ujednolicenia orzecznictwa sądów
powszechnych i rozwoju jurysprudencji. „Istotność” zagadnienia prawnego w
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oznacza to, że w konkretnej sprawie istnieje
zagadnienie prawne o dużym znaczeniu dla prawa lub sprawa ma precedensowy
charakter w stosunku do innych, podobnych spraw. Takiego znaczenia w skardze
nie przedstawiono, a przekonanie strony i jej pełnomocnika o „niesprawiedliwości”
wyroku, bez wykazania wywodem prawnym naruszenia tym wyrokiem konkretnych
przepisów prawa, nie jest przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i
dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 39810 k.p.c. Sąd Najwyższy
orzekł, jak w sentencji postanowienia.