Supreme Court dismisses labor law appeal for lack of significant legal issue or procedural defect.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for adjudication, finding no significant legal issue or procedural defect. The plaintiff argued that the lower court incorrectly interpreted Article 47 of the Labor Code regarding conflicting claims, but the Court deemed the arguments focused on factual disputes rather than abstract legal questions. Consequently, the appeal was rejected because it failed to meet the statutory prerequisites for cassation review under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not accepted if it does not raise a significant legal issue, require interpretation of laws causing serious doubts, or demonstrate procedural invalidity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 303/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z powództwa A. C.przeciwko S. S.A. w W.o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 kwietnia 2014 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt XXI Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powódki kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania.
W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji należy uznać za prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie własnej wersji stanu faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądu drugiej instancji. Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia.Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. dotyczące wykładni art. 47 k.p. Zdaniem powódki wymaga wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy kwestia normy kolizyjnej, sformułowanej w niektórych orzeczeniach sądowych na podstawie art. 47 w związku z art. 300 k.p., która rozstrzyga zbieg roszczeń majątkowych unormowanych w art. 47 k.p. i prawie cywilnym w ten sposób, że wyłącza możliwość dochodzenia odszkodowania na podstawie tych ostatnich.
W następstwie tak rozumianej normy kolizyjnej może dojść do naruszenia majątkowych praw pracownika (art. 64 ust. 1 Konstytucji) bezprawnie zwolnionego z pracy, w sposób sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). Naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej polega na uniemożliwieniu pracownikowi uzyskania pełnego naprawienia szkody wyrządzonej bezprawnym rozwiązaniem stosunku pracy, zwłaszcza, że jak podnosi się również w orzecznictwie i piśmiennictwie, wskazane reżimy prawne (na podstawie kodeksu pracy oraz kodeksu cywilnego), aczkolwiek odrębne, mogą uzupełniać się nawzajem i nie stoją względem siebie w opozycji.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że przedmiotowa skarga kasacyjna w zakresie wykazania istnienia przesłanek przyjęcia jej do rozpoznania nie spełniła wymagań stawianych temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia.
Sposób prezentacji występujących – w ocenie skarżącej – wątpliwości na tle wykładni art. 47 k.p. został dokonany bez jakiejkolwiek próby generalnego i abstrakcyjnego nawiązania do treści tego przepisu, przedstawienia problemów związanych z dekodowaniem zawartych w nim norm prawnych i możliwych rozwiązań w tym zakresie. Twierdzenia skargi odnoszą się do ustaleń faktycznych a przedstawiony w uzasadnieniu skargi wywód powódki w postaci błędnego zastosowania art. 47 k.p., sprowadza się do tego, że sąd meriti dokonał błędnej wykładni prawa materialnego.
Ponadto w skardze postuluje się dokonanie wykładni contra legem normy prawa pracy, która ma charakter zupełny i nie podlega wykładni rozszerzającej. W istocie zmierza on do podważenia stanu faktycznego, a podnoszenie takiego zarzutu w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej jest nieskuteczne (por. wyroki: z dnia 23 stycznia 1997 r., I CKN 51/96, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 79 i z dnia 18 marca 2004 r., III CK 456/02, niepubl.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera ponadto wywodu identyfikującego jakiekolwiek rozbieżności w orzecznictwie ani nawet wątpliwości, jakie może budzić wykładnia wskazanego przepisu.Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie dopatrując się też nieważności postępowania - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Na mocy art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił nie obciążać powódki kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, pomimo że w odpowiedzi na skargę pełnomocnik pozwanej złożył w tym przedmiocie stosowny wniosek.[aw]