Supreme Court dismissed cassation appeal for dismissal of employment contract due to serious breach of duties.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the defendant's cassation appeal against a lower court ruling reinstating the plaintiff to her job. The defendant argued that the chief accountant's failure to properly close accounting periods constituted a serious breach of duty warranting immediate dismissal without notice. The court determined the appeal lacked merit because the defendant failed to demonstrate a significant legal issue or obvious correctness of the lower court's decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398§1 k.p.c.; Art. 390 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if the appellant fails to substantiate a significant legal issue or prove the obvious correctness of the lower court's ruling, as the Court's role is to unify legal practice rather than review individual errors.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 301/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa K. P. przeciwko P. w W. o przywrócenie do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 września 2016 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt XXI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 19 lutego 2015 r., XXI Pa (…) Sąd Okręgowy w W. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w W. z 17 lutego 2014 r., VIII P (…), zasądzający na rzecz K. P. (powódka) kwotę 25.065 zł tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę, nakazujący Skarbowi Państwa zwrot na rzecz powódki opłaty stosunkowej od pozwu oraz nadający wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 8.355 zł, w ten sposób, że przywrócił powódkę do pracy w P. (pozwana), odrzucił apelację powódki w pozostałym zakresie oraz oddalił apelację pozwanej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniosła pozwana, zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance wystąpienia w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytania: czy niewypełnienie przez osobę sprawującą funkcję głównej księgowej w jednostce sektora budżetowego w rozumieniu art. 54 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) obowiązków wynikających z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U.
Nr 152, poz. 1223 ze zm.) oraz obowiązków wynikających z wewnętrznych regulacji obowiązujących w danej jednostce sektora finansów publicznych a polegające m. in. na braku zgodności bilansu na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych na ostatni dzień okresu (roku) obrachunkowego z bilansem otwarcia kolejnego okresu (roku) obrachunkowego, nieterminowym zamykaniu okresów sprawozdawczych (miesięcy) w toku roku obrachunkowego, nieksięgowaniu dokumentów, pozostawianiu w bilansie otwarcia okresu (roku) obrachunkowego pustych, niezawierających opisu wierszy oraz zapisów na kontach o wartości 0,00 zł, może zostać zakwalifikowane jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych i stanowić podstawę do rozwiązania z tą osobą stosunku pracy w trybie art. 52 k.p.- bez zachowania okresu wypowiedzenia oraz tak określona podstawa rozwiązania umowy o pracę spełnia określony w art. 30 § 4 k.p. wymóg uzasadnienia przyczyn rozwiązania umowy o pracę? Pozwana podniosła także oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w niniejszej sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co wymaga na wstępie uwagi o charakterze porządkującym.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się bowiem, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, LEX nr 1430990 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 343/13, LEX nr 1523355).Pozwana w pierwszej kolejności powołała się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Odnosząc się do powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzić należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, iż w razie powołania przesłanki przedsądu, jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850).
Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego lub też będzie miało znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw w przyszłości. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego.
Nie każde więc orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu kasacyjnym (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850).Sąd Najwyższy, w obliczu powyższych rozważań uznaje wniosek pozwanej w zakresie rozpoznanie tak sformułowanego zagadnienia prawnego za nieuzasadniony, gdyż nie wykazała ona publicznoprawnego interesu w jego rozpoznaniu.Przechodząc następnie do oceny przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy zauważyć, iż w judykaturze przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi, zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby pogłębionej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13 LEX nr 1402642 oraz z 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 LEX nr 560577 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX 1522063), czego nie można stwierdzić w rozpoznawanej sprawie szczególnie, iż pozwana nie przedstawiła w odrębnym wywodzie jurydycznym w czym upatruje się oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.
Powołanie się bowiem na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 nie zwalnia skarżącego z konieczności odpowiedniego umotywowania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w tym zakresie, celem wykazania, iż podnoszona oczywista zasadność skargi rzeczywiście występuje w rozpoznawanej sprawie.Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.