Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 300/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue or obvious right violation exists.

Numero d'incarto II PK 300/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by Z. M. against M. Sp. z o.o. regarding a labor dispute over contract termination and work certificate correction. The appellant argued that the lower court incorrectly applied labor law provisions regarding notice periods without sufficient evidence, claiming an obvious violation of rights. The court rejected this, ruling that the second-instance court's factual findings were correct, the legal reasoning met statutory requirements, and the appeal failed to establish a general legal question or a clear error warranting Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of ambiguous laws, reveals procedural invalidity, or constitutes an obvious violation of law, otherwise it is dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility labor contract termination notice period violation obvious violation of law factual findings review legal question formulation Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3981 § 1 and § 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c.
39813 § 2 k.p.c.).Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.
art. 328 § 2 k.p.c.
Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.Skarżący z powołaniem się na art.
art. 3989 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c.
14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c
Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
- wyjaśnia podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.Skarżący z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 56 § 1 k.p
Wskazał, że „(…) w apelacji od wyroku Sądu I instancji powód podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, w postaci art. 56 § 1 k.p.
art. 52 § 2 k.p

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., sygn. akt II CZ 178/99
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2006 r., IV CK 384/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CZP 62/02
193; z dnia 5 lutego 2006 r., IV CK 384/05, niepublikowany; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CZP 62/02, Biul.
IV CK 384/05
Supreme Court dismisses appeal on damages for personal injury, ruling no clear error in compensation assessment. The court upholds the appellate court's decision to award damages based on specific criteria. The court emphasizes that compensation must reflect the average standard of living while remaining reasonable. The decision clarifies that comparing damages across different cases is not a valid method for review. The court finds the awarded amount appropriate given the victim's severe injuries and age. The ruling reinforces the compensatory nature of damages within legal limits. The court rejects the appellant's argument regarding arbitrary assessment of personal injury. The judgment stands based on the absence of obvious violation of legal standards. The court maintains that no single sum can fully restore health or normal life. The decision ensures fairness by balancing compensation with societal economic conditions.
III CZP 62/02
Supreme Court refused to rule on 30-year acquisitive prescription due to premature legal assessment.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 300/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z powództwa Z. M. ‎przeciwko M. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-akcyjna w P.‎o odszkodowanie i sprostowanie świadectwa pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku‎z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt VII Pa 88/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania.

W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji należy uznać za prawidłowe. Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia.Skarżący z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzając, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wskazał, że „(…) w apelacji od wyroku Sądu I instancji powód podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, w postaci art. 56 § 1 k.p. w zw. z art. 52 § 2 k.p. w zw. z art. 6 k.c., poprzez ich błędne niezastosowanie, polegające na uznaniu przez Sąd Rejonowy w Malborku, że pozwany rozwiązując umowę o pracę z powodem bez wypowiedzenia z winy powoda nie naruszył przepisów o tym trybie rozwiązania stosunku pracy, podczas gdy pozwany w toku procesu nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, że rozwiązanie przez niego przedmiotowej umowy nastąpiło z zachowaniem określonego w art. 52 § 2 k.p. terminu 1 miesiąca od uzyskania wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy.

W uzasadnieniu tego zarzutu podniesiono, iż - jak twierdził pozwany w toku procesu - źródłem jego wiedzy o okolicznościach uzasadniających rzekomo zwolnienie powoda w trybie dyscyplinarnym była treść korespondencji mailowej powoda. Dowody w postaci wydruków z tej korespondencji zostały jednak uznane przez Sąd I instancji za pozyskane w sposób bezprawny i jako takie - zasadnie pominięte. Stąd też zdaniem powoda, skoro w ocenie tego Sądu przedmiotowa korespondencja nie mogła stanowić dowodu w sprawie, to konsekwentnie należało uznać, że nie można w niej upatrywać także źródła uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.”Należy przypomnieć, że zagadnienie prawne jest to zagadnienie, które wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego lub uregulowaniem prawnym, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.

Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej).

Z przedstawionego przez wnoszącego skargę istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jaki jest konkretny problem prawny, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 4 lutego 2000 r., sygn. akt II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147, z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).

Także przesłanka potrzeby dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów nie została należycie uzasadniona. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego potrzeba wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) zachodzi wtedy, kiedy jego niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie bądź, kiedy przepis ten nie doczekał się wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (por. postawienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK104/08, LEX nr 42436, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231).W oparciu o powyższe uznać należy, że skarga kasacyjna nie spełnia kryteriów przyjęcia jej do rozpoznania.

Powołane w skardze kasacyjnej argumenty prawne w istocie stanowią polemikę z ustalonym stanem faktycznym w niniejszej sprawie przez Sąd drugiej instancji. Ponadto skarżący powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, obowiązany był wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, widocznego „od razu” przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49). Sformułowany wyżej wniosek nie spełnia tego wymogu.

Sąd drugiej instancji sprostał zadaniu wynikającemu z art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Podstawa faktyczna i prawna rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji stanowi logiczną całość, w stopniu umożliwiającym przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do badania prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów, dokonanych przez sąd drugiej instancji. O ile bowiem ten ostatni również jest „sądem faktu” i w myśl ogólnie niekwestionowanych zapatrywań orzecznictwa oraz doktryny kontynuuje postępowanie merytoryczne (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98, OSNC 2000 nr 10, poz. 193; z dnia 5 lutego 2006 r., IV CK 384/05, niepublikowany; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CZP 62/02, Biul.

SN 2003 nr 3, s. 14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 k.p.c.