Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove significant legal issue or obvious merit.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the plaintiff's cassation appeal against the district court's dismissal of her labor relationship claim. The plaintiff argued that the employer's refusal to recognize the termination agreement's validity created a significant legal issue regarding implied termination and that her claim was obviously meritorious due to the employer's lack of awareness. The court ruled that the plaintiff failed to demonstrate a significant legal issue requiring Supreme Court interpretation and that the appeal did not meet the threshold for obvious merit without detailed analysis.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; A cassation appeal requires a significant legal issue or obvious merit, but the former generally excludes the latter, and the appellant must abstractly define the legal problem to serve public legal order.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 295/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa B. Ż. przeciwko Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. o ustalenie istnienia stosunku pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 września 2016 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 16 kwietnia 2015 r., VII Pa (…) Sąd Okręgowy w W. oddalił apelacje B. Ż. (powódka), wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 26 stycznia 2015 r., X P (…), oddalającego powództwo powódki o ustalenie istnienia stosunku pracy z Powiatową Stacją Sanitarno-Epidemiologiczną w S. (pozwana) oraz zwolnił powódkę z obowiązku uiszczenia kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniosła powódka, zaskarżając go w części dotyczącej oddalenia apelacji. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do pytań:
1) czy pracodawca, który nie uznaje skuteczności uchylenia się od skutków oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron, twierdząc w toku całego procesu, że wywołało ono skutki w postaci ustania stosunku pracy, może w sposób konkludentny wyrazić wolę rozwiązania umowy o pracę- której istnienie kwestionuje?;
2) czy pracownik traci interes prawny w żądaniu ustalenia istnienia stosunku pracy z upływem okresu zatrudnienia u pracodawcy wskazanym w porozumieniu o rozwiązanie umowy o pracę, przy późniejszym ustaleniu, że oświadczenie to było obarczone kwalifikowaną wadą braku świadomości? Ponadto powódka podniosłą, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest oczywiście uzasadniona z uwagi na nierozpoznanie przez Sąd Okręgowy apelacji w jej granicach oraz uznania, iż żądanie powódki stanowi nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 k.p.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w niniejszej sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co wymaga na wstępie uwagi o charakterze porządkującym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się bowiem, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, LEX nr 1430990 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 343/13, LEX nr 1523355).Powódka w pierwszej kolejności powołała się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.
Odnosząc się do powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzić należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, iż w razie powołania przesłanki przedsądu, jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850).
Sformułowanie zagadnienia powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego lub też będzie miało znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw w przyszłości. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego.
Nie każde więc orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu kasacyjnym (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850).Sąd Najwyższy, w obliczu powyższych rozważań uznaje wniosek powódki w zakresie rozpoznanie tak sformułowanych zagadnień prawnego za nieuzasadniony, gdyż nie wykazała ona publicznoprawnego interesu w ich rozpoznaniu.Odnosząc się z kolei do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy zauważyć, że w judykaturze przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi, zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby pogłębionej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13 LEX nr 1402642 oraz z 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 LEX nr 560577 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX 1522063), czego nie można stwierdzić w rozpoznawanej sprawie.Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.