Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 293/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal where lower court correctly rejected claims due to lack of standing and causation.

Numero d'incarto II PK 293/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a former employee against his employer and a resource administrator. The lower courts correctly rejected the claims for compensation and pension adjustment because the administrator lacked standing as an employer and no mobbing or discrimination was proven. The Supreme Court held that the appellant's arguments regarding legal interpretation did not meet the threshold for cassation review as they merely sought a specific case resolution rather than establishing serious interpretative doubts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court may not admit a cassation appeal if the appellant fails to demonstrate that the lower court's decision is based on a misinterpretation of law or a violation of the principle of equality, particularly when the appeal merely seeks a specific outcome for the case without raising serious doubts about the legal interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal standing in labor disputes serious doubts in interpretation mobbing causation employee compensation claims

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3 k.p.
z uwagi na brak legitymacji biernej, gdyż był jedynie reprezentantem pracodawcy nie zaś pracodawcą w rozumieniu art. 3 k.p. Stanowisko to podzieli Sąd Okręgowy.
Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.
Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.„Z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.” wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, „z uwagi na istnienie potrzeby dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, tj.
Art. 3983 § 1 k.p.c.
Brak jest w podstawie kasacyjnej zarzutów (art. 3983 § 1 k.p.c.), które podważałyby w tym zakresie skarżone rozstrzygnięcie.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Podstawa przedsądu nie może być też oderwana od podstawy faktycznej, na której oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3 k.p.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosowanie do art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 99 k.p.c.
Art. 99 k.p.c.
§ 6 pkt 5, § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
oraz § 6 pkt 5, § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
art. 25 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
w związku z art. 25 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, przez wadliwą wykładnię i błędne przyjęcie, że K.
art. 3 k.p
z uwagi na brak legitymacji biernej, gdyż był jedynie reprezentantem pracodawcy nie zaś pracodawcą w rozumieniu art. 3 k.p.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 293/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa M. O.‎przeciwko Agencji z siedzibą w W. i K. M.‎o odszkodowanie, wyrównanie emerytury, zadośćuczynienie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 maja 2015 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Jeleniej Górze‎z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt VII Pa 40/13, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z 5 czerwca 2014 r. oddalił apelację skarżącego powoda M. O. od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z 31 maja 2012 r., którym oddalono jego powództwo przeciwko Administracji Zasobu w R. oraz przeciwko K. M. o odszkodowanie, wyrównanie emerytury, zadośćuczynienie i odprawę emerytalną. Sąd Rejonowy oddalił powództwo kierowane do Administracji Zasobu wobec braku podstaw do jego uwzględnienia a przeciwko K.M. z uwagi na brak legitymacji biernej, gdyż był jedynie reprezentantem pracodawcy nie zaś pracodawcą w rozumieniu art. 3 k.p. Stanowisko to podzieli Sąd Okręgowy.

Z umowy o pracę powoda wynika, że pracodawcą była jednostka organizacyjna a nie pozwany M.. Z Administracją Zasobu pozwanego łączyła umowa o pracę, na podstawie której zatrudniony był na stanowisku administratora, sprawującego równocześnie funkcję kierownika zakładu pracy, uprawnionego m.in. do zatrudniania i zwalniania pracowników, a także wykonywania innych czynności wynikających z nawiązanych stosunków pracy. Brak było podstaw do uwzględnienia roszczeń powoda o zapłatę zadośćuczynienia, odszkodowania i wyrównania emerytury.

Materiał nie dawał podstaw do stwierdzenia mobbingu i związku przyczynowego pomiędzy kwestionowanym zachowaniem pracodawcy a zdrowiem powoda. Powód nie był też dyskryminowany z uwagi na wiek. Na uwzględnienie nie zasługiwało żądanie wyrównania emerytury.W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie art. 3 k.p. w związku z art. 25 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, przez wadliwą wykładnię i błędne przyjęcie, że K. M. nie posiadał legitymacji biernej do występowania w sprawie, albowiem nie był pracodawcą w rozumieniu art. 3 k.p., a jedynie reprezentantem pracodawcy, którym była Administracja Zasobu w R..

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.„Z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.” wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, „z uwagi na istnienie potrzeby dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, tj. art. 3 k.p. oraz art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa poprzez dokonanie wykładni tych przepisów i jednoznaczne wskazanie czy administrator jednostki gospodarczej Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa zatrudniający pracowników, będący osobą fizyczną, może być uznawany za pracodawcę stosowanie do brzmienia przepisu art. 3 Kodeksu pracy, a w konsekwencji jest legitymowany biernie do występowania w sprawach z powództwa pracowników w zakresie roszczeń ze stosunku pracy”.Pozwana Agencja wniosła o nieprzyjęcie skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Odwołanie się do przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest bezprzedmiotowe, gdyż we wniosku nie sformułowano istotnego zagadnienia prawnego, które ma na uwadze ten przepis.Czym innym jest podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., która nie pozostaje w koniunkcji z podstawą przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., co też ustawodawca wyraźnie odróżnia.Podstawa przedsądu wskazana we wniosku nie spełnia się z następujących przyczyn.1.Skargę kasacyjną kieruje się do prawomocnego wyroku i zasadna podstawa przedsądu ma znieść prawomocne zakończenie sprawy i otwierać możliwość jej dalszego prowadzenia z potencjalnym co najmniej powodzeniem dla skarżącego.

Pierwsza negatywna ocena wynika więc z tego, że skarżący w ogóle nie podważa oddalenia jego roszczeń o odszkodowanie, wyrównanie emerytury, zadośćuczynienie z przyczyn faktycznych i materialnych. Brak jest w podstawie kasacyjnej zarzutów (art. 3983 § 1 k.p.c.), które podważałyby w tym zakresie skarżone rozstrzygnięcie. Sąd wszak wyraźnie stwierdzi, iż – niezależnie od konfiguracji podmiotowej po stronie pozwanej – roszczenia powoda nie są zasadne. We wniosku skarżący natomiast koncentruje się jedynie na legitymacji biernej jednego z pozwanych, co nie gwarantuje powodzenia przy braku zarzutów, które uzasadniałyby uchylenie wyroku nie tylko ze względu na oceną dotyczącą legitymacji biernej.2.Oczywiście na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych a tylko podstawę przedsądu w zakresie wymagań metodycznych i merytorycznych.

Ocena ta jest negatywna. Podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ma znaczenie uniwersalne. Przedmiotem jej zainteresowania jest tylko sam przepis prawny ze względu na kwalifikowaną potrzebę jego wykładni, warunkowaną poważanymi wątpliwości w wykładni albo rozbieżnością w orzecznictwie sądów. Rozbieżności w orzecznictwie wniosek nie wykazuje. Z uzasadnienia wniosku nie wynika też, iżby skarżący miał wątpliwości co do wykładni wskazanych w nim przepisów. Przeciwnie jednoznacznie twierdzi, że administrator może być uznawany za pracodawcę i w konsekwencji jest legitymowany biernie.

Przy takim stanowisku nie ma więc pola (zakresu) poważnych wątpliwości warunkujących podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.3.Wykładnia której domaga się skarżący nie wykracza też poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa. Chodzi przy tym o wykładnię silnie zależną od indywidulanej sytuacji w sprawie skarżącego. Znaczenie ma wówczas rozwiązanie określonego kazusu, jednak rola Sądu Najwyższego nie może być redukowana do rozwiązywania kazusów formułowanych przez strony. W przeciwnym razie funkcja podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. będzie bezprzedmiotowa i skarga kasacyjna stanie się powszechnym środkiem zaskarżenia.

Nawet rozwiązanie kazusu nie dowiedzie, że zachodzą poważne wątpliwości w wykładni. Tu zaś skarżący chce w istocie uzyskać odpowiedź na zastosowanie prawa w jego sprawie (podobną treść ma zarzut kasacyjny). Właściwe to może być podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której wniosek nie odwołuje się. 4.We wniosku nie chodzi też o odrębną wykładnię art. 3 k.p. i o samodzielną wykładnię art. 25 ust. 2 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnym Skarbu Państwa, lecz o łączne zastosowanie tych przepisów w określonej sprawie (sytuacji).

Jak wskazano wyżej wykracza to poza formułę podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Podstawa przedsądu nie może być też oderwana od podstawy faktycznej, na której oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.). Tu zaś Sąd ustalił, że pozwany K. M. był jedynie reprezentantem pracodawcy nie zaś pracodawcę w rozumieniu art. 3 k.p.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosowanie do art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. oraz § 6 pkt 5, § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. l.n