Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, rejecting extension of time limit due to lack of clear legal error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the lower court's decision on the time limit extension was not legally erroneous. The appellant argued that proving innocence of delay was unnecessary under specific procedural rules, while the court found the extension request inadmissible because the employer had not promised further employment. Consequently, the court determined the appeal lacked the objective clarity required for acceptance under the relevant procedural code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if the alleged legal error lacks objective clarity prima facie and does not constitute a clear violation of substantive or procedural law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 287/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa H. L. przeciwko R. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 września 2016 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt XXI Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego w W. na rzecz adwokata S.S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł, powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 17 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie z powództwa H. L. przeciwko R. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie, na skutek apelacji powódki i pozwanego, odrzucił apelację powódki, zmienił zaskarżony wyrok w punktach I, III i IV w ten sposób, że powództwo oddalił oraz orzekł o kosztach postępowania za obie instancje. Powódka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w części, odnośnie do punktów 2 i 3 sentencji, tj. w zakresie w jakim Sąd drugiej instancji oddalił powództwo i orzekł o kosztach postępowania.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na istotne zagadnienie prawne wymagające wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy: czy do przywrócenia terminu, o którym mowa w art. 264 k.p. niezbędne jest udowodnienie okoliczności braku winy w uchybieniu terminu, czy wystarczy w trybie art. 265 § 2 k.p. tylko uprawdopodobnienie okoliczności braku winy. Ponadto w ocenie skarżącej skarga kasacyjna jest również oczywiście zasadna, ponieważ przesądzenie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia powództwa, w konsekwencji przyjęcia, że praca powódki w Oddziale K.
S.A. nie została potraktowana jako okres próbny, mający wstrzymać wypowiedzenie, pociąga ujemne konsekwencje dla całego roszczenia powódki.Pełnomocnik z urzędu wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, podnosząc, że informację o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu otrzymał 15 maja 2015 r., stąd też wniesienie skargi kasacyjnej do 15 lipca 2015 r. powinno skutkować przywróceniem terminu do jej wniesienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego.
Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.Jeśli więc wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przez odwołanie się do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jak w rozpoznawanej sprawie, wskazuje na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to w uzasadnieniu wniosku winno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu.
Zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:
1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości.
Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, czy też postanowienie Sądu Najwyższego z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).Przedstawiona przez powódkę kwestia nie spełnia wskazanych wyżej wymogów w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sformułowane we wniosku zagadnienie prawne, zostało już wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
Do kwestii wykładni art. 264 k.p. i art. 265 § 2 k.p. Sąd Najwyższy odniósł się w wyroku z 3 lutego 2016 r., II PK 340/14, LEX nr 2004191 i wyroku z 6 sierpnia 1998 r., I PKN 258/98, OSNAPiUS 1999 nr 17, poz. 547. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się również na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną.
Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, LEX nr 560541). Istotne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).
Należy dodać, że Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji, które nie zostały podważone w skardze kasacyjnej stosowanymi zarzutami naruszenia przepisów postępowania. W świetle dokonanych przez Sąd drugiej instancji ustaleń strona pozwana nie obiecała powódce dalszego zatrudnienia po upływie okresu wypowiedzenia. Powódka nie udowodniła, że było inaczej. Nie zgłosiła w tym zakresie stosowanych wniosków dowodowych, pomimo że w apelacji strona pozwana podnosiła zarzut oparcia przez Sąd Rejonowy ustaleń w tym zakresie na nieudowodnionych twierdzeniach powódki.
Na marginesie zauważyć można, że zgodnie z art. 124 § 3 k.p.c. w razie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego na wniosek zgłoszony przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę, która prawidłowo zażądała doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, sąd doręcza ustanowionemu adwokatowi lub radcy prawnemu orzeczenie z uzasadnieniem z urzędu, a termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia doręczenia pełnomocnikowi orzeczenia z uzasadnieniem. W orzecznictwie wyrażony został też pogląd stwierdzający, że dopuszczalne jest wniesienie przez ustanowionego przez sąd pełnomocnika strony skargi kasacyjnej przed rozpoczęciem biegu terminu przewidzianego w art. 124 § 3 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2011 r., I CZ 40/11, LEX nr 1314474).Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 19 i 20 w związku z § 13 ust. 4 pkt 2 w związku z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461).