Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 273/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding labor law interpretation.

Numero d'incarto II PK 273/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a lower court's dismissal of his claim to re-establish an employment relationship. The appellant argued that specific articles of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships were violated, claiming uncertainty about whether the right to reinstatement applied to his specific termination scenario. The court determined that the cited legal provisions were sufficiently clarified in established doctrine and precedent, finding no significant legal issue or interpretative doubt requiring Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1, Art. 10, Art. 12 of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships; Art. 393 of the Code of Civil Procedure. The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if no significant legal issue exists, the law is not subject to serious interpretative doubts, or the appeal is clearly unfounded.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal significant legal issue labor law interpretation reinstatement of employment Code of Civil Procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1 of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships with Employees for Reasons Relating to the Employer and Amending Certain Acts
przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1, art.
Art. 10 of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships with Employees for Reasons Relating to the Employer and Amending Certain Acts
przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1, art. 10 i art. 12 ustawy z dnia
Art. 12 of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships with Employees for Reasons Relating to the Employer and Amending Certain Acts
10 i art. 12 ustawy z dnia
Art. 42 of the Code of Civil Procedure
980 ze zm.) oraz art. 42 k.p.,
Art. 393 of the Code of Civil Procedure
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 42 k.p
980 ze zm.) oraz art. 42 k.p.,
art. 393 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 393 § 1 k.p.c
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
art. 393 § 2 k.p.c
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
art. 3937 § 1 k.p.c
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 273/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa C. .

przeciwko Szkole Podstawowej w B.

o nawiązanie stosunku pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w S.

z dnia 16 czerwca 2004 r., sygn. akt VI Pa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

C. J. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 czerwca

2004 r., VI Pa …/03, oddalający jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu

Pracy w G. z dnia 19 sierpnia 2003 r., P 299/02, oddalającego powództwo o

nawiązanie stosunku pracy. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie

przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1, art. 10 i art. 12 ustawy z dnia

28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz zmianie niektórych

ustaw (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.) oraz art. 42 k.p.,

pełnomocnik strony skarżącej wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a.

Zobowiązanie pozwanego do dokonania zmiany łączącej strony umowy o pracę

poprzez powierzenie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku

pracownika

obsługi

za

wynagrodzeniem

minimum

złotych

brutto

wynagrodzenia zasadniczego, przy niezmienionych pozostałych warunkach umowy

o pracę; b. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania za

naruszenie dyspozycji art. 12 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy i zmianie niektórych ustaw – w kwocie 460 [...] złotych za każdy

miesiąc począwszy od września 2002 r. do dnia realizacji roszczenia określonego w

pkt. 1”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu – Sądowi Pracy w S.”, oraz o

„zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego za

obie instancje oraz za instancję kasacyjną – według norm przepisanych”. Jego

zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest występowanie

istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie „czy w stanie prawnym sprzed 1

lipca 2003 r. art. 12 ustawy z dnia 8 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy – kształtował przysługujące pracownikowi roszczenie o ponowne nawiązanie

stosunku pracy tylko w przypadku, gdy pracodawca podejmuje decyzje o

ponownym zatrudnieniu pracowników w tej samej grupie zawodowej po ustaniu

stosunku pracy z danym pracownikiem, czy też roszczenie ukształtowane tym

przepisem przysługuje pracownikowi zwolnionemu z przyczyn określonych w art. 1

ust. 1 ustawy w przypadku ponownego zatrudnienia pracowników w tej samej

grupie zawodowej także w okresie pomiędzy złożeniem oświadczenia woli o

rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem a ustaniem stosunku pracy w

wyniku tego oświadczenia woli”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności zastosowania

wobec C. J. przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy oraz o zmianie niektórych ustaw. Podniesione w kasacji zarzuty dotyczące

naruszenia art. 1, art. 10 i art. 12 powołanej ustawy oraz art. 42 k.p., nie

uzasadniają jej rozpoznania. Pełnomocnik strony skarżącej nie określił bowiem na

czym konkretnie polegało naruszenie tych przepisów oraz czy i jaki wpływ mogło

ono mieć na wynik sprawy. Przedstawiona w kasacji okoliczność nie stanowi

istotnego zagadnienia prawnego, którego rozstrzygnięcie wymagałoby interwencji

Sądu Najwyższego. Powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy zostały

dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i - przede wszystkim – w

bogatym, utrwalonym i jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie budzą one

wątpliwości interpretacyjnych i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.