Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 271/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming obvious legal error regarding employee's dual employment and absence justification.

Numero d'incarto II PK 271/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the defendant's cassation appeal against a lower court ruling in an employment dispute. The appellant argued that the first-instance court failed to apply material law regarding the impossibility of holding two conflicting employment contracts simultaneously and incorrectly justified the employee's absence. The court held that the appellant did not meet the threshold of 'obviousness' required for cassation, as the lower court's reasoning was not legally flawed in a way that prima facie warrants Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates that the alleged violation of substantive or procedural law is obvious, meaning the error is evident without deep textual analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obviousness of legal error dual employment contracts employee absence justification labor law violation Supreme Court jurisdiction prima facie error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 378 § 1 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c. i 382 k.p.c.
Art. 382 k.p.c.
Art. 100 § 2 pkt 1 k.p.
art. 100 § 2 pkt 1 k.p., dotyczącego obowiązku powoda przestrzegania czasu pracy, ustalonego w zakładzie pracy, niewzięcie pod uwagę w granicach zaskarżenia uchybienia przez Sąd Rejonowy przepisom prawa materialnego, tj.
Art. 3 k.p.
W ocenie wnoszącego skargę, jest ona oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna spełniająca wymagania z art. 3984 k.p.c.
Art. 22 § 1 k.p.
Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
Wobec tego nie zaistniały przyczyny uzasadniające rozwiązanie z powodem stosunku pracy bez wypowiedzenia z jego winy na podstawie przepisu art. 52 § 1 pkt 1 k.p., ponieważ powód nie dopuścił się zarzucanego mu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych.
Art. 3984 k.p.c.
W ocenie wnoszącego skargę, jest ona oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna spełniająca wymagania z art. 3984 k.p.c. podlega dalszej kontroli w postaci tzw.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
147).Z przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi.
art. 378 § 1 k.p.c
art. 100 § 2 pkt 1 k.p
art. 100 § 2 pkt 1 k.p., dotyczącego obowiązku powoda przestrzegania czasu pracy, ustalonego w zakładzie pracy, niewzięcie pod uwagę w granicach zaskarżenia uchybienia przez Sąd Rejonowy przepisom prawa materialnego, tj.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 13 listopada 2008 r., II UK 228/08
przedsądu (postanowienie SN z 13 listopada 2008 r., II UK 228/08, LEX nr 564794).
postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10
postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz.
postanowienie SN z 25 lutego 2008 r., I UK 336/07
Skarżący winien w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającą na jego oczywistości (postanowienie SN z 25 lutego 2008 r., I UK 336/07, LEX nr 846126).
postanowienia SN z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07
postanowienia SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07
postanowienie SN z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07
postanowienia SN z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07
postanowienia SN z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07
II UK 228/08
Supreme Court dismisses cassation appeal as it fails to raise a significant legal issue requiring interpretation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 271/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa M. W.‎przeciwko I. Sp. z o.o. w W.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 marca 2014 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt VII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 23 maja 2013 r. Zarzucono naruszenie:

1) art. 378 § 1 k.p.c. i 382 k.p.c. „przez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji i nierozpatrzenie zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 100 § 2 pkt 1 k.p., dotyczącego obowiązku powoda przestrzegania czasu pracy, ustalonego w zakładzie pracy, niewzięcie pod uwagę w granicach zaskarżenia uchybienia przez Sąd Rejonowy przepisom prawa materialnego, tj. art. 3 k.p. i art. 22 § 1 k.p. i pominięcie zebranego w sprawie przez Sąd I instancji materiału dowodowego co do podnoszonej w apelacji, przyznanej przez powoda okoliczności, pozostawania jednocześnie w dwóch kolidujących ze sobą stosunkach: pracy i zlecenia, co doprowadziło do błędnych konkluzji Sądu Okręgowego w zakresie przyczyn nieobecności powoda w pracy i pozostawania przez niego w dyspozycji pozwanego oraz braku przyczyn uzasadniających rozwiązanie z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt. 1 k.p.”, 2) art. 328 § 2 k.p.c., w związku z art. 391 § 1 k.p.c. „przez nieprawidłowe i lakoniczne uzasadnienie wyroku, niezawierające przytoczenia zarzutów apelacyjnych i ich oceny merytorycznej”, 3) art. 3 k.p. „przez jego niezastosowanie wobec pominięcia, że pracownik nie może w tym samym czasie pracy mieć jednocześnie dwóch pracodawców, ani też nie może równolegle (w tym samym czasie) świadczyć pracy na rzecz innego podmiotu w oparciu o umowę zlecenia, 4) art. 22 § 1 k.p. „przez jego niezastosowanie w stanie faktycznym i przyjęcie, że powód pozostawał do dyspozycji pozwanego pracodawcy w czasie pracy poza siedzibą jego, wobec ustaleń faktycznych, że powód w czasie stosunku pracy z pozwanym świadczył pracę na rzecz innego podmiotu (Politechniki (…))”, 5) art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. „przez jego niezastosowanie wskutek uznania, że nieobecność powoda w spornym okresie była usprawiedliwiona zwolnieniem go przez stronę pozwaną z obowiązku świadczenia pracy, wobec czego nie zaistniały przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę z jego winy, pomimo że w stanie faktycznym zachodził zbieg umów zawartych przez powoda z dwoma odrębnymi prawnie podmiotami, a to umowy o pracę oraz umowy zlecenia”.

W ocenie wnoszącego skargę, jest ona oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna spełniająca wymagania z art. 3984 k.p.c. podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu (postanowienie SN z 13 listopada 2008 r., II UK 228/08, LEX nr 564794). Na tym etapie ustala się przede wszystkim, czy zachodzą okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania, co ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r.

I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).Z przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty na poparcie tego twierdzenia.

Skarżący winien w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającą na jego oczywistości (postanowienie SN z 25 lutego 2008 r., I UK 336/07, LEX nr 846126). Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (niepublikowane postanowienia SN z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07 i z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07 oraz z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109).

Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3984 § 1 pkt 3 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. należy wykazać „oczywistość skargi kasacyjnej” przez odwołanie się do argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa (postanowienia SN z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, z 10 lipca 2007, II UK 45/07 niepublikowane, z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109).W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono przede wszystkim, że „nieobecność powoda w sporym okresie od 15 grudnia 2010 r. do 4 stycznia 2011 r. była usprawiedliwiona zwolnieniem przez stronę pozwaną z obowiązku świadczenia pracy.

Wobec tego nie zaistniały przyczyny uzasadniające rozwiązanie z powodem stosunku pracy bez wypowiedzenia z jego winy na podstawie przepisu art. 52 § 1 pkt 1 k.p., ponieważ powód nie dopuścił się zarzucanego mu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Strona pozwana wypłacała powodowi stosowne wynagrodzenie. Jednocześnie powód wykonywał zlecone mu przez stronę pozwana czynności i stawiał się na każde jej wezwanie, pozostając do dyspozycji pracodawcy poza siedzibą spółki i wykonując pracę jedynie na jej polecenie.

W tych warunkach twierdzenie strony pozwanej, iż powód swoim zachowaniem w sposób ciężki naruszył podstawowe obowiązki pracownicze było nieuprawnione”.Wobec powyższego, w ocenie Sądu Najwyższego, nie ma jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że skarga jest oczywiście uzasadniona i powinna zostać przyjęta do rozpoznania.Z tych względów orzeczono jak w sentencji.