Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 270/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, stating it cannot define general legal terms for management negligence.

Numero d'incarto II PK 270/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court ruling regarding wrongful termination. The appellant argued that the Supreme Court should define whether 'serious breach of duties' applies to management negligence, citing specific legal articles. The court rejected this, ruling that its role is not to replace lower courts in interpreting general legal clauses or to provide exhaustive definitions for undefined terms.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.; The Supreme Court cannot define general legal clauses or replace lower courts in interpreting undefined terms, limiting its cassation review to specific facts presented by the appellant.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal serious breach of duties management negligence general legal clause procedural dismissal interpretation of law labor law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. oraz art.
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
art. 52 § 2 k.p
Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08
postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10
Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.).
postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz.
postanowienie SN z 29 października 2009 r., III CZP 74/09
postanowienie SN z 14 lipca 2004 r., II PK 139/04
postanowienie SN z 14 lipca 2004 r., II PK 139/04, niepubl.).
postanowienie SN z 5 listopada 2008 r., III SK 22/08
I UK 16/08
I UK 295/10
Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.).
III CZP 74/09
Supreme Court refused to determine the value of a co-ownership share in a housing cooperative right due to lack of legal basis.
II PK 139/04
postanowienie SN z 14 lipca 2004 r., II PK 139/04, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 270/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa A. K.‎przeciwko ,,P.” S.A. z siedzibą w W.‎o odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 marca 2014 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt VIII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 24 maja 2013 r. Zarzucono naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. oraz art. 52 § 2 k.p. W ocenie skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które przedstawiono w formie następującego pytania: „czy w przypadku osób na stanowisku kierowniczym można mówić o ciężkim naruszeniu podstawowych obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie tylko wówczas, gdy świadomie lub z rażącym niedbalstwem naruszają określone procedury, ale również gdy stopień niedbalstwa jest niższy niż rażące, w szczególności, jeśli zaniedbanie pracownika istotnie zagraża interesom pracodawcy”.W dalszej części skargi stwierdzono również, że dotyczy to:

„określenia, czy o ciężkim naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych można mówić wówczas, gdy pracownik świadomie dokonuje złamania obowiązujących przepisów, czy reguł, czy również wówczas, gdy do złamania takich reguł dochodzi w sytuacji, gdy pracownik dopuszcza się takiego zachowania poprzez swoje zaniedbanie, którego nie był świadomy”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr 3058328).

Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).Zadaniem Sądu Najwyższego nie jest zastępowanie sądów powszechnych w orzekaniu, poprzez dokonywanie zwykłej, przynależnej każdemu sądowi interpretacji przepisów, z wykorzystaniem wiedzy, jaką niosą same przepisy oraz ich rozumienie w dotychczasowym orzecznictwie i doktrynie prawa (przykładowo postanowienie SN z 29 października 2009 r., III CZP 74/09, LEX nr 551887).

Skarżący sam we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał orzeczenia, które wskazują, w jaki sposób oceniać naruszenia podstawowych obowiązków pracowników na kierowniczych stanowiskach.W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie „ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych” w art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest klauzulą generalną i nie ma możliwości wyjaśnienia tego pojęcia w taki sposób, aby w każdej sprawie subsumcja stanu faktycznego do określeń „ciężkie naruszenie” oraz „podstawowe obowiązki pracownicze” nie budziła wątpliwości (zob. postanowienie SN z 14 lipca 2004 r., II PK 139/04, niepubl.).

Wiąże się to z rolą Sądu Najwyższego w systemie wymiaru sprawiedliwości w RP. Skarżący, udowadniając spełnienie przesłanek przedsądu nie może domagać się od Sądu Najwyższego, aby zastępował ogólne klauzule (zwroty niedookreślone) przez opis sytuacji wyczerpujących te klauzule (postanowienie SN z 5 listopada 2008 r., III SK 22/08, niepub.).Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.