Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 269/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to meet admissibility requirements under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II PK 269/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision denying an employee's claim for a full annual bonus. The appellant argued that the lower court's findings violated labor law principles and failed to properly assess the burden of proof regarding employment records. The court rejected this, ruling that the appeal did not meet the specific admissibility prerequisites required by the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 2, 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; A cassation appeal must be admissible before substantive review, requiring a clear legal issue of general significance and a specific argument that the lower court's decision is obviously erroneous.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility Civil Procedure Code prerequisites labor law burden of proof general legal issue significance obvious error standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.
się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 2, 3 k.p.c.
Ustawodawca wyraźnie wyodrębnia te elementy konstrukcyjne skargi (art. 3984 § 1
art. 39813 § 2 k.p.c.
stanem faktycznym (art. 39813 § 2 k.p.c. i art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 102 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.
art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c
Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
stanem faktycznym (art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
i art. 3983 § 3 k.p.c.), co skutkuje ujemnie
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 269/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa I. G.

przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej w W.

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 lutego 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W.

z dnia 21 kwietnia 2008 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. nie obciąża powoda kosztami zastępstwa procesowego

strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 21 kwietnia 2008 r. oddalił apelację powoda od

wyroku Sądu Rejonowego z 21 czerwca 2007 r., którym oddalono jego powództwo

przeciwko pozwanemu Bankowi o wypłatę części wynagrodzenia, tzw. bonusa

rocznego, w pełnej wysokości. Sądy nie uznały za zasadne twierdzenie powoda o

porozumieniu z pracodawcą o wyłączeniu z reguł wypłaty bonusa współczynnika

lojalnościowego, uzależniającego jego wysokość od dalszego trwania zatrudnienia.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.

Wniosek o przyjęcie skargi wskazał na podstawy z art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., „z

uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie poczynione przez Sąd II instancji ustalenia

spowodowały wydanie orzeczenia niezgodnego z porządkiem prawnym oraz z

podstawowymi zasadami prawa pracy, które ma ze swej istoty pełnić ochronną

funkcję dla słabszej strony stosunku pracy jaką jest pracownik. W ocenie

skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona”. Przedstawione istotne

zagadnienie prawne to: „1) czy w sytuacji ustalenia przez Sąd nagannego,

niezgodnego z prawem prowadzenia akt osobowych przez pracodawcę ciężar

dowodu, iż w aktach znajdowały się istotne z punktu widzenia interesów

pracownika, przekazane do tychże akt dokumenty, spoczywa na pracowniku ?; 2)

czy znajdujące się w aktach osobowych pracownika nie podpisane przez

pracownika ani pracodawcę dokumenty, w sytuacji jednoznacznego stanowiska

pracownika o braku zgody na znajdowanie się nich konkretnych zapisów w

szczególności brak naniesionych przez niego uwag, można traktować jako

zaakceptowane i ustalone z pracownikiem zasady wynagradzania pracownika ?; 3)

czy w związku z faktem, iż tzw. „noty techniczne” ustalające zasady wynagradzania

pracowników są załącznikami do umowy o pracę, mogą być negocjowane przez

osoby nie wskazane w treści art. 3 ze zn. 1 kp i jaki charakter należy nadać takim

negocjacjom oraz notom gdy: a) uzgodnione w tym trybie noty są następnie

włączane do akt osobowych pracowników; b) uzgodnienia i tryb podejmowanych

ustaleń są respektowane przez pracodawcę w jednym roku zaś podważane w

następnym bez uzasadnionych przyczyn”.

W odpowiedzi pozwany wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie został oparty na podstawach,

które uzasadniałyby jego uwzględnienie.

Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych skargi (art. 398 4 § 1 pkt 2

k.p.c.), które podlegają ocenie dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania.

Przedmiotem analizy jest sam wniosek o przyjęcie skargi i jego uzasadnienie.

Ustawodawca wyraźnie wyodrębnia te elementy konstrukcyjne skargi (art. 3984 § 1

pkt 2 i 3 k.p.c.). Podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie nie zastępują więc wniosku

o przyjęcie skargi i jego uzasadnienia. Inna jest ich funkcja, gdyż skarga kasacyjna

nie jest zwykłym środkiem zaskarżenia. Tę wyjątkowość skargi łączy się z

wskazanymi w niej podstawami (przesłankami) przedsądu.

Od razu należy też zauważyć, że Sąd Najwyższy jest związany ustalonym

stanem faktycznym (art. 39813 § 2 k.p.c. i art. 3983 § 3 k.p.c.), co skutkuje ujemnie

dla wniosku, gdyż twierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1

pkt 4 k.p.c.), niezasadnie zawęził do takich ustaleń, a nie do ocen prawnych

(„poczynione przez Sąd II instancji ustalenia spowodowały wydanie orzeczenia

niezgodnego z porządkiem prawnym oraz z zasadami prawa pracy, które ma ze

swej istoty pełnić ochroną funkcję dla słabszej strony stosunku pracy jaką jest

pracownik”). Otóż utrwalone jest już w orzecznictwie stanowisko, że odwoływanie

się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia we

wniosku wywodu prawnego wykazującego, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Uzasadnienie wniosku jest lakoniczne, nie operuje prawem materialnym i nie

wykazuje, że jego naruszenie jest oczywiste. Kwestionowanie prawidłowości

subsumcji nie mogłoby też pomijać wskazanego związania co do ustalonego stanu

faktycznego (art. 39813 § 2 k.p.c.).

Przytoczone wyżej (in extenso) trzy kwestie, wbrew skarżącemu, nie stanowią

istotnego zagadnienia prawnego, którego dotyczy przesłanka przedsądu z art. 3989

§ 1 pkt 1 k.p.c. Chodzi w niej bowiem o problem doniosły jurydycznie i o ważkim

znaczeniu dla systemu prawa. Wymagałoby to przede wszystkim jego klarownego

postawienia z odwołaniem do określonych norm prawnych (przepisów). Oczywiście

po uprzedniej gruntownej analizie prawa oraz orzecznictwa, na bazie której

określone istotne zagadnienie prawne mogłoby zostać postawione i stanowić

dopiero podstawę do przyjęcia takiego zagadnienia przez Sąd Najwyższy.

Rozpoznanie skargi w głównej mierze warunkowane jest interesem publicznym

(rozwojem i wykładnią prawa). Natomiast przytoczone wyżej kwestie sprowadzają

się tylko do zwykłej wykładni i stosowania prawa w konkretnym stanie faktycznym.

To zaś nie stanowi przesłanki przedsądu z art. 3989 § 1 k.p.c. W przeciwnym razie

skarga kasacyjna nie miałaby granic i byłaby zwykłym środkiem zaskarżenia a

postępowanie kasacyjne kolejną instancją.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie przedstawił i nie wykazał

przesłanek przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., dlatego orzeczono jak w

sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.