Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 260/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists and evidence assessment is within lower court's autonomy.

Numero d'incarto II PK 260/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a labor court decision regarding his dismissal. The appellant argued that the lower court violated public finance laws and labor code provisions by accepting the employer's justification for termination. The court determined that the cited legal provisions are well-established in doctrine and precedent, requiring no new interpretation, and that the appeal merely contested the lower court's discretionary evaluation of evidence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 30 § 4 k.p.; art. 137 w związku z art. 138 ustawy o finansach publicznych; Cassation is rejected when no significant legal issue exists, interpretations are settled, or the appeal constitutes a mere disagreement with the lower court's evidence assessment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal rejection labor law dismissal public finance liability evidence assessment autonomy clear violation of law labor code provisions Supreme Court procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 393 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 30 § 4 k.p.
odpowiedzialność za dyscyplinę budżetową”, oraz art. 30 § 4 k.p. – poprzez
art. 137 w związku z art. 138 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych
przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 137 w związku z art.
art. 30 § 4 k.p
odpowiedzialność za dyscyplinę budżetową”, oraz art. 30 § 4 k.p.
art. 393 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 393 § 1 k.p.c
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
art. 393 § 2 k.p.c
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
art. 3937 § 1 k.p.c
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
orzeczenie SN z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34
orzeczenie SN z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34
orzeczenie SN z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 260/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko Zakładowi Obsługi Komunalnej w Ś.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Ś.

z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

A. B. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 23 kwietnia

2004 r., VII Pa …/04, którym Sąd ten zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 8

grudnia 2003 r., IV P …/03, oddalający powództwo A. B. o odszkodowanie z tytułu

rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, w ten sposób, że zasądzone od

powoda na rzecz strony pozwanej koszty procesu obniżył do kwoty 360 zł, a w

pozostałej części apelację oddalił. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie

przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 137 w związku z art. 138 ustawy z

dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr

15, poz. 148 ze zm.) – poprzez wyrażenie poglądu, że „powodowi można przypisać

odpowiedzialność za dyscyplinę budżetową”, oraz art. 30 § 4 k.p. – poprzez

przyjęcie, że podana przez stronę pozwaną przyczyna wypowiedzenia umowy o

pracę jest prawdziwa i konkretna, wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku w całości

i uwzględnienie powództwa w całości”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi do ponownego rozpoznania, przy

uwzględnieniu

kosztów

postępowania

kasacyjnego”.

Jego

zdaniem,

okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji jest potrzeba wykładni art.

137 w związku z art. 138 ustawy o finansach publicznych „w przedmiocie

interpretacji tych przepisów w sposób rozszerzający krąg osób odpowiedzialnych

za naruszenie dyscypliny budżetowej, w szczególności w aspekcie stosowania tej

odpowiedzialności jako przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas

nieoznaczony, zgodnie z art. 30 § 4 k.p.”, a także oczywiste naruszenie powołanych

przepisów prawa materialnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności rozwiązania

stosunku pracy z A. B. przez Zakład Obsługi Komunalnej w Ś. Powołane przez

stronę skarżącą w petitum skargi kasacyjnej przepisy – art. 30 § 4 oraz art. 137 w

związku z art. 138 ustawy o finansach publicznych – zostały dostatecznie

wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i, przede wszystkim, w bogatym, utrwalonym i

jednolitym

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego.

Nie

budzą

one

wątpliwości

interpretacyjnych i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Podniesiony

przez pełnomocnika skarżącej zarzut oczywistego naruszenia powołanych

przepisów oraz jego uzasadnienie w dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się

w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską oceną materiału

dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste

naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia

dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry

widoczne dla każdego prawnika (por. orzeczenie SN z dnia 8 czerwca 1934 r., C III

76/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej

wątpliwości (por. orzeczenie SN z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz.

1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie

prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej niż to

uczynił Sąd ocenie dowodów. Należy podkreślić, co wielokrotnie znalazło już wyraz

w judykaturze Sądu Najwyższego, że ze względu na pełną autonomię sądów

orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją podważyć wyjątkowo, tylko

wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami postępowania

dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego doświadczenia.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.