Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 26/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on wage increase law interpretation as not meeting clear error threshold.

Numero d'incarto II PK 26/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by plaintiffs against a lower court ruling denying their wage increase claims. Plaintiffs argued the lower court incorrectly interpreted the wage increase law to apply only to public health facilities with over 50 employees, citing violations of EU and international human rights treaties. The court determined the dispute involved a mere disagreement on evidence evaluation rather than an obvious legal error, thus failing to meet the strict criteria for cassation under Article 393 of the Code of Civil Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 k.p.c.; Cassation is rejected when the appealed judgment does not involve an obvious violation of law or a serious legal question requiring interpretation, as the dispute here was limited to a disagreement on evidence assessment rather than a clear legal error.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal wage increase law public health facilities obvious legal error Code of Civil Procedure labor dispute employee classification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 393 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 4a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej
której wyraził pogląd, że wzrost wynagrodzenia o wskaźniki wymienione w art. 4a
art. 141 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
art. 2 i art. 26 Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 r.
141 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 2 i art.
art. 2 ust. 2 i art. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych z dnia 16 grudnia 1966 r.
141 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 2 i art.
konwencja nr 111 Międzynarodowej Organizacji Pracy z dnia 25 sierpnia 1958 r.
art. 4 Europejskiej Karty Społecznej z dnia 18 października 1961 r.
218), oraz art. 4 Europejskiej Karty Społecznej z dnia 18 października
art. 393 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 393 § 1 k.p.c
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
art. 393 § 2 k.p.c
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34
uchwała z dnia 8 kwietnia 2004 r., II PZP 4/04

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 26/05

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa G. P. i in.,

przeciwko Zespołowi Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w B.

o wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2005 r.,

kasacji powódek od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W.

z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik A. B., M. B., D. G., R. G., E. J., H. K., M.Ł.

i G. P. zaskarżył

kasacją wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z

dnia 21 października 2004 r., VII Pa …/04, oddalający apelacje powódek od wyroku

Sądu Rejonowego w O. – Sądu Pracy z dnia 13 lipca 2004 r., IV P …/04,

oddalającego ich powództwa przeciwko Zespołowi Publicznych Zakładów Opieki

Zdrowotnej w B. o zapłatę. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie prawa

materialnego, a to: 4a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o

negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców

oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (tekst

jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 45) – poprzez błędną wykładnię i wyrażenie

poglądu, że podwyżka wynagrodzeń pracowników samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej dotyczy tylko tych pracowników, którzy są zatrudnienie

w publicznych zakładach opieki zdrowotnej zatrudniających powyżej 50 osób, art.

141 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 2 i art. 26 Paktu Praw

Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167),

art. 2 ust. 2 i art. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i

Kulturalnych z dnia 16 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 169), konwencji

nr 111 Międzynarodowej Organizacji Pracy z dnia 25 sierpnia 1958 r. dotyczącej

dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu (Dz. U. z 1961 r. Nr

42, poz. 218), oraz art. 4 Europejskiej Karty Społecznej z dnia 18 października

1961 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67) „dot. prawa do godziwego wynagrodzenia”,

wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i „zasądzenie od pozwanego ZPZOZ w B.

na rzecz każdego z powodów” żądanych kwot wraz „z kosztami procesu za obie

instancje oraz postępowanie kasacyjne, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego

wg norm przepisanych”. Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie

kasacji jest oczywiste naruszenie prawa, a zwłaszcza powołanych przepisów prawa

materialnego „przez błędną wykładnię i częściowo sprzeczną z istniejącą linią

orzecznictwa SN wykładnię”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności roszczeń

skarżących zgłaszanych na podstawie ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o

negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców

oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.

Podniesiony przez pełnomocnika zarzut oczywistego naruszenia przepisów „prawa

materialnego” i jego uzasadnienie w dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się

w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską oceną materiału

dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste

naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia

dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry

widoczne dla każdego prawnika (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8

czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i

nie może ulegać żadnej wątpliwości (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25

września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 98). Wbrew stanowisku strony

skarżącej, Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w kwestii zakresu

podmiotowego

ustawy

o

negocjacyjnym

systemie

kształtowania

przyrostu

wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o

zakładach opieki zdrowotnej. Wiele uwagi poświęcił tej problematyce zwłaszcza w

uchwale z dnia 8 kwietnia 2004 r., II PZP 4/04 (OSNP 2004, nr 19, poz. 326), w

której wyraził pogląd, że wzrost wynagrodzenia o wskaźniki wymienione w art. 4a

ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy dotyczy pracowników zatrudnionych w

samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej zatrudniających powyżej

50 osób.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.