Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 252/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue requiring interpretation under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II PK 252/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the defendant's cassation appeal against the lower court's judgment awarding contractual penalties and unjust enrichment. The appellant argued that specific consumer protection and unfair competition laws required judicial interpretation, but failed to demonstrate serious doubts or conflicting case law. The court ruled that the lower court correctly applied the law without error, and the appellant's arguments did not meet the statutory threshold for cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate a significant legal issue, serious interpretative doubts, conflicting case law, procedural invalidity, or obvious correctness of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal consumer protection law unfair competition contractual penalty unjust enrichment legal interpretation civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4 pkt 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany wskazał na potrzebę wykładni przepisów: „art. 4 pkt 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów” (Dz.U.
art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
331 ze zm.) oraz art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j.
art. 1011 k.p.
1503 ze zm.) w związku z art. 1011 i 1012 k.p.
art. 1012 k.p.
art. 3989 § 1 k.p.c.
przedsądu, czyli wstępnego badania sprawy, mającego na celu stwierdzenie występowania jednej z przesłanek skargi, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Przesłankami tymi są:
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. r.g.
art. 3989 § 1 k.p.c
przedsądu, czyli wstępnego badania sprawy, mającego na celu stwierdzenie występowania jednej z przesłanek skargi, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
przedsądu zasadność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 382 k.p.c
Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów wskazać należy, że zgodnie z art. 382 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
A tylko w takiej sytuacji wskazana przesłanka uzasadnia przyjęcie skargi.Z kolei dla spełnienia wymogu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższy z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 17 maja 2013 r., I CSK 509/12
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 25 października 2007 r., V CSK 357/07
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07
I CSK 100/07
Supreme Court dismisses appeal for lack of admissibility due to missing legal argumentation requirements.
II CSK 184/07
Cassation appeal dismissed for improper scope of appeal and failure to demonstrate obvious legal error.
I CSK 509/12
Supreme Court quashes appeal judgment for lack of factual findings and alternative legal basis review.
V CSK 357/07
Cassation appeal dismissed for formal defects regarding scope of appeal and legal issue substantiation under Polish Civil Procedure Code.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 252/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa ,,F.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C.‎przeciwko P.L.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 lutego 2014 r.,‎skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T.‎z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt IV Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w T. w sprawie z powództwa ,,F.” Sp. z o.o. w C. przeciwko P.L. o zapłatę, na skutek apelacji powódki, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanego za rzecz powódki określoną w pkt I 1a) wyroku kwotę tytułem kary umownej za naruszenie postanowień umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, określone w punktach I 1b), c), d) kwoty tytułem zwrotu nienależnego świadczenia za wskazane w nich okresy, oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt I 2),orzekł o zwrocie kosztów procesu (pkt I 3), oddalił apelację w pozostałej części (pkt II) oraz orzekł o kosztach procesu za instancję odwoławczą (pkt III).Pozwany zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany wskazał na potrzebę wykładni przepisów: „art. 4 pkt 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów” (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.) w związku z art. 1011 i 1012 k.p. Pozwany podniósł też, że skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia jest wykazanie przez skarżącego okoliczności, które podlegają rozważeniu przez Sąd Najwyższy podczas tzw. przedsądu, czyli wstępnego badania sprawy, mającego na celu stwierdzenie występowania jednej z przesłanek skargi, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Przesłankami tymi są:

1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, 2) potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) nieważność postępowania lub 4) oczywista zasadność skargi. Podstawowym celem instytucji przedsądu jest bowiem rozważenie, czy w skardze kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni. Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).

Dlatego zasadniczym warunkiem pozytywnego rozpoznania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest przedstawienie w jego uzasadnieniu odpowiednio skonstruowanego wywodu jurydycznego, którego w skardze pozwanego brak.Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie tzw. przedsądu zasadność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną.

Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541). Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów wskazać należy, że zgodnie z art. 382 k.p.c. Sąd drugiej instancji jako sąd nie tylko odwoławczy, lecz także merytoryczny, rozpatruje sprawę ponownie, prowadząc w tym celu odpowiednie postępowanie dowodowe i dokonując odpowiednich ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2013 r., I CSK 509/12, LEX nr 1353054).

Sąd Najwyższy nie widzi sprzeczności z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, ani oczywiście błędnej, widocznej na pierwszy rzut oka wykładni lub widocznego w taki sposób niewłaściwego zastosowania prawa. A tylko w takiej sytuacji wskazana przesłanka uzasadnia przyjęcie skargi.Z kolei dla spełnienia wymogu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. konieczne jest przedstawienie, jakie poważne wątpliwości budzi wykładnia określonych przepisów prawa lub wskazanie rozbieżnych orzeczeń sądowych wydanych w oparciu o różną wykładnię tych przepisów (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2007 r., V CSK 357/07, LEX nr 621244; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43).We wniosku o przyjęcie skarżący wskazuje na potrzebę wykładni przepisów, wskazując „art. 4 pkt 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U.

Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.) w związku z art. 1011 i 1012 kodeksu pracy”. Skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawarł jednak wywodu identyfikującego i ustosunkowującego się do istniejących wykładni, w tym zawartych w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie wskazuje również rozbieżności w orzecznictwie. Wątpliwości skarżącego nie są wystarczającym uzasadnieniem do przyjęcia, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni wskazywanych przez niego przepisów.

Na marginesie zatem zauważyć można, że art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) nie zawiera ustępu 2, na potrzebę wykładni którego skarżący wskazuje. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. r.g.