Supreme Court dismisses labor dispute cassation as it involves only evidentiary disagreement, not obvious legal error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a former employee against a lower court's dismissal of his wage claim. The appellant argued that the lower courts incorrectly applied the principle that collective agreements cannot be less favorable than the overarching collective agreement, claiming this constituted an obvious violation of law. The court determined that the dispute centered solely on the evaluation of evidence rather than a clear legal error, as the lower courts' reasoning was not obviously wrong for any legal professional to identify.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if there is no significant legal issue, no need for interpretation of legal provisions raising serious doubts, or if the appeal is obviously groundless, unless the appealed judgment obviously violates the law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 249/04
POSTANOWIENIE
Dnia 3 lutego 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Wagner
w sprawie z powództwa R. K. i in.,
przeciwko KWK N.
o wynagrodzenie za pracę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2005 r.,
kasacji powoda W. F. od wyroku Sądu Apelacyjnego we W.
z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt III APa …/04,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W. F. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 13 maja
2004 r., III A Pa …/04, oddalający jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego –
Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia 2 lutego 2004 r., VII P …/01,
oddalającego powództwo o wynagrodzenie za pracę. Wskazując jako podstawę
kasacji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 241 26 § 1 k.p. – poprzez
wyrażenie poglądu, że „powód nie mógł zasadnie budować swojego roszczenia o
wynagrodzenie [...] pomimo postanowień zakładowego układu zbiorowego pracy
mniej
korzystnych
od
obejmującego
powoda
ponadzakładowego
układu
zbiorowego pracy”, jego pełnomocnik wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku
Sądu
Apelacyjnego we W.”, oraz „uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu
Okręgowego [...] i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ś. do ponownego
rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za wszystkie instancje”.
Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest oczywiste
naruszenie prawa „poprzez przyjęcie, że w sprawie nie ma zastosowania art. 24126
§ 1 k.p. stanowiący, że postanowienia układu zakładowego nie mogą być mniej
korzystne
dla
powoda
od
postanowień
obowiązującego
układu
ponadzakładowego”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście
prawo albo zachodzi nieważność postępowania.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności roszczenia W.
F. o
wypłatę
wynagrodzenia
za
pracę
w
wysokości
wynikającej
z
Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Podniesiony przez skarżącego
zarzut oczywistego naruszenia prawa „poprzez przyjęcie, że w sprawie nie ma
zastosowania art. 24126 § 1 k.p.” i jego uzasadnienie w dalszej części skargi
kasacyjnej sprowadza się w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską
oceną materiału dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania
kasacji. Oczywiste naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach
zaskarżonego orzeczenia dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub
jego wykładni, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy,
oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie
tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika (por.
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935
r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości (por.
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz.
1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie
prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej niż to
uczynił Sąd ocenie dowodów.
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.