Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 241/15 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed for lack of obvious legal error; factual disputes not reviewable by cassation court.

Numero d'incarto II PK 241/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a labor court judgment that rejected the plaintiff's claims for wages and damages. The plaintiff argued that the lower court incorrectly ignored statutory requirements regarding wrongful employment and failed to analyze specific civil code provisions. The court ruled that cassation serves public interest control rather than factual re-examination, and the appellant's arguments constituted a contestation of established facts not subject to review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Cassation appeals do not serve as a means of verifying the correctness of factual findings, and arguments challenging established facts do not meet the threshold of obvious legal error required for admissibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error factual findings review labor dispute damages public interest function

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Wywody skarżącej stanowią polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., nie podlega kontroli kasacyjnej.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust.
§ 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U.
art. 471 k.c
art. 300 k.p
w związku z art. 300 k.p.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
Wywody skarżącej stanowią polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., nie podlega kontroli kasacyjnej.
art. 3989 § 2 k.p.c
Wobec tego zarzuty skargi oraz związane z nimi twierdzenia oczywistej zasadności skargi opierają się w istocie rzeczy na niedopuszczalnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych wiążących Sąd Najwyższy.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07
postanowienie Sądu Najwyższy z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03
I CSK 100/07
Supreme Court dismisses appeal for lack of admissibility due to missing legal argumentation requirements.
II CSK 184/07
Cassation appeal dismissed for improper scope of appeal and failure to demonstrate obvious legal error.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 241/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa M. M. ‎przeciwko A. K. prowadzącej działalność gospodraczą pod nazwą NZOZ Specjalistyczna Poradnia Lekarska w W. ‎o wynagrodzenie, odszkodowanie, sprostowanie świadectwa pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2016 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt XXI Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie z powództwa M. M. przeciwko A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą NZOZ Specjalistyczna Poradnia Lekarska w W. o wynagrodzenie, odszkodowanie, sprostowanie świadectwa pracy, na skutek apelacji pozwanej, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo oddalił w całości a koszty postępowania między stronami wzajemnie zniósł, zniósł również koszty postępowania między stronami w postępowaniu apelacyjnym.Powódka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w części zmieniającej wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalającej powództwo co do roszczeń o zapłatę oraz rozstrzygającej o kosztach postępowania.

Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, gdyż Sąd drugiej instancji rażąco naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. Błędnie skupił się bowiem na analizie roszczenia odszkodowawczego powódki jedynie w kontekście wystąpienia szkody jako następstwa wydania błędnego świadectwa pracy, pod kątem przesłanek z art. 99 § 1 i 2 k.p. Całkowicie zaniechał natomiast analizy pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 471 k.c. Zdaniem skarżącej fikcyjne zatrudnienie na połowę etatu oraz formalne zaniżenie wypłacanego wynagrodzenia spowodowało, że powódka została pozbawiona prawa do zasiłku dla bezrobotnych i świadczenia przedemerytalnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541).

Istotne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274). Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Zauważyć należy, że Sąd Okręgowy ustalił, że powódka zawarła dorozumiane porozumienie o zmianie pełnego na niepełny wymiar czasu pracy.

Wywody skarżącej stanowią polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., nie podlega kontroli kasacyjnej. Ponadto nie można pominąć okoliczności, że zgodnie z ustaleniami faktycznymi, do obowiązków powódki należało zajmowanie się u pozwanej sprawami kadrowo-płacowymi i składanie do organu rentowego deklaracji rozliczeniowych. Wobec tego zarzuty skargi oraz związane z nimi twierdzenia oczywistej zasadności skargi opierają się w istocie rzeczy na niedopuszczalnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych wiążących Sąd Najwyższy.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).