Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 240/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of obvious legal error and factual review scope.

Numero d'incarto II PK 240/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the regional court's decision to reject the labor dispute appeal. The appellant argued that the employer violated procedural rules and failed to terminate the employment contract within the statutory deadline. The court ruled that the lower court's factual assessment fell within judicial discretion and the appellant failed to demonstrate an obvious legal error meeting the threshold for cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it reveals an obvious legal error prima facie, as the Supreme Court does not re-examine factual findings or substitute its own evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error judicial discretion labor law termination procedural deadline violation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Wywody skarżącej stanowią polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., uchyla się spod kontroli kasacyjnej.
Art. 52 § 1 k.p.
Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, gdyż analiza sprawy wskazuje, że pozwana Spółka nie miała podstaw do zastosowania wobec powódki art. 52 § 1 k.p.
Art. 52 § 2 k.p.
Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, gdyż analiza sprawy wskazuje, że pozwana Spółka nie miała podstaw do zastosowania wobec powódki art. 52 § 1 k.p.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust.
§ 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
art. 52 § 1 k.p
Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, gdyż analiza sprawy wskazuje, że pozwana Spółka nie miała podstaw do zastosowania wobec powódki art. 52 § 1 k.p.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
Zauważyć jednak należy, że Sąd odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił spójną argumentację, a dokonana ocena okoliczności faktycznych i związane z tym zastosowanie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
art. 3983 § 3 k.p.c
Wywody skarżącej stanowią polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., uchyla się spod kontroli kasacyjnej.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07
postanowienie Sądu Najwyższy z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 23 listopada 2011 r., III UK 10/11
I CSK 100/07
Supreme Court dismisses appeal for lack of admissibility due to missing legal argumentation requirements.
II CSK 184/07
Cassation appeal dismissed for improper scope of appeal and failure to demonstrate obvious legal error.
III UK 10/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to formulate a general legal issue regarding the Social Security Act.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 240/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa E. C.‎przeciwko E. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2016 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt XXI Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 26 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie z powództwa E. C. przeciwko E. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o odszkodowanie, oddalił apelację powódki i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego. Powódka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, gdyż analiza sprawy wskazuje, że pozwana Spółka nie miała podstaw do zastosowania wobec powódki art. 52 § 1 k.p. Niezależnie od powyższego w ocenie powódki pozwana złożyła powódce oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy z naruszeniem terminu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541).

Istotne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu, a Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do doszukiwania się się w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej argumentacji mającej wykazać jej oczywistą zasadność.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III UK 10/11, LEX nr 1124105). Zauważyć jednak należy, że Sąd odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił spójną argumentację, a dokonana ocena okoliczności faktycznych i związane z tym zastosowanie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. mieszczą się w granicach uznania sędziowskiego. Podnoszone przez powódkę argumenty odnoszą się w istocie tylko do kwestii zastosowania tego przepisu w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy.

W okolicznościach sprawy, w sytuacji, gdy powódka zajmowała samodzielne stanowisko dyrektora finansowego, a w określonym okresie pełniła również funkcję członka zarządu pozwanej spółki, Sąd miał prawo dokonać oceny, że powódka powinna była podjąć działania mające na celu odzyskanie nadpłaconego przez Spółkę podatku, a co najmniej wskazać na taką możliwość, czego nie uczyniła. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia oczywistej zasadności skargi. Wywody skarżącej stanowią polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., uchyla się spod kontroli kasacyjnej.

Ponadto skarżąca w żaden sposób we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie rozwinęła podnoszonej kwestii uchybienia miesięcznemu terminowi przewidzianemu w art. 52 § 2 k.p., po upływie którego nie może nastąpić rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).