Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 211/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming procedural error regarding implied agreement to modify employment contract terms.

Numero d'incarto II PK 211/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employee against a lower court ruling that awarded him extra pay for duties beyond his contract. The employee argued the court erred procedurally by failing to explicitly cite evidence proving his implied consent to the job modification. The court rejected this claim, noting that the employee had accepted additional duties for years without objection and received corresponding compensation, establishing a valid implied agreement to change contract terms.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 42 § 4 k.p.; Art. 21 ustawy o pracownikach samorządowych: Long-term acceptance of additional duties without objection constitutes an implied agreement to modify employment contract terms, negating claims of procedural error regarding evidence of consent.

Parole chiave

Generato dall'IA
implied agreement employment contract modification additional duties cassation appeal procedural error labor law implied consent adattamento delle retribuzioni

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 42 § 4 k.p.
1282, dalej jako ustawa o pracownikach samorządowych) lub art. 42 § 4 k.p., a zatem niezależnie od jego woli i bez dodatkowego wynagrodzenia.
Art. 21 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych
Z ustaleń faktycznych wynika wyraźnie, że powodowi nie powierzono wykonywania innej pracy niż przewidziana w umowie o pracę w trybie art. 21 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U.
Art. 382 k.p.c.
W tych okolicznościach nie można mówić o oczywistym naruszeniu art. 382 w związku z art.
Art. 233 § 1 k.p.c.
382 w związku z art. 233 § 1 w związku z art.
Art. 328 § 2 k.p.c.
Z ustaleń tych wynika w wystarczającym dla Sądu Najwyższego (z punktu widzenia art. 328 § 2 k.p.c.) stopniu, że powodowi powierzono dodatkowe obowiązki (a nie wykonywanie innej pracy).
Art. 391 § 1 k.p.c.
328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego wyroku na podstawie jakich okoliczności i przeprowadzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dowodów Sąd Okręgowy w K.
art. 391 § 1 k.p.c
328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
art. 42 § 4 k.p
1282, dalej jako ustawa o pracownikach samorządowych) lub art. 42 § 4 k.p., a zatem niezależnie od jego woli i bez dodatkowego wynagrodzenia.
art. 328 § 2 k.p.c
Z ustaleń tych wynika w wystarczającym dla Sądu Najwyższego (z punktu widzenia art. 328 § 2 k.p.c.) stopniu, że powodowi powierzono dodatkowe obowiązki (a nie wykonywanie innej pracy).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 211/18 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa J. C. ‎przeciwko Urzędowi Miasta i Gminy w K. ‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 8 października 2019 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt III Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 11 maja 2018 r., III Pa (…) Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. z 12 grudnia 2017 r., IV P (…), zasądzający na rzecz J. C. (powód) od Urzędu Miasta i Gminy w K. (pozwany) kwotę 30.720 zł wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę tytułem wyrównania wynagrodzenia za pełnienie innych obowiązków, niż wskazane w umowie o pracę, w ten sposób, że oddalił powództwo.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł powód, zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której powód upatruje w naruszeniu przez Sąd Okręgowy art. 382 w związku z art. 233 § 1 w związku z art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego wyroku na podstawie jakich okoliczności i przeprowadzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dowodów Sąd Okręgowy w K. doszedł do przekonania, całkowicie odmiennego od wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji, o istnieniu zgody powoda na zmianę treści jego stosunku pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.W orzecznictwie Sądu Najwyższego dotyczącym podobnych stanów faktycznych jak w niniejszej sprawie ale regulowanych w całości przez Kodeks pracy wyjaśniono już, że jeżeli po upływie trzymiesięcznego okresu, o którym mowa w art. 42 § 4 k.p., pracownik nadal wykonuje obowiązki, do których został oddelegowany i stan ten akceptuje, to można przyjąć, że doszło w sposób dorozumiany do zawarcia porozumienia zmieniającego warunki pracy (wyroki Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2005 r., II PK 103/05, LEX nr 448052; z 14 stycznia 2010 r., I PK 155/09, LEX nr 574520).

Orzecznictwo Sądu Najwyższego dopuszcza także sytuację, w której w wyniku czynności dorozumianych doszło do modyfikacji - także na niekorzyść pracownika - treści stosunku pracy i warunków zatrudnienia (wyrok Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2007 r., I PK 28/07, LEX nr 898822).Na takiej koncepcji modyfikacji treści stosunku pracy powoda z pozwanym opiera się zaskarżone orzeczenie. Z ustaleń faktycznych wynika wyraźnie, że powodowi nie powierzono wykonywania innej pracy niż przewidziana w umowie o pracę w trybie art. 21 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1282, dalej jako ustawa o pracownikach samorządowych) lub art. 42 § 4 k.p., a zatem niezależnie od jego woli i bez dodatkowego wynagrodzenia.

Z ustaleń tych wynika w wystarczającym dla Sądu Najwyższego (z punktu widzenia art. 328 § 2 k.p.c.) stopniu, że powodowi powierzono dodatkowe obowiązki (a nie wykonywanie innej pracy). Powierzenie to odbywało się za zgodą powoda (vide odbiór aktu powierzenia w aktach osobowych powoda i brak kwestionowania decyzji pracodawcy do czasu rozstrzygnięcia postępowania konkursowego w przedmiocie obsady stanowiska komendanta straży miejskiej). Z tytułu wykonywania tych dodatkowych obowiązków powód otrzymywał dodatkowe wynagrodzenie. Bazując na okoliczności wykonywania przez wiele lat tych dodatkowych obowiązków przez powoda oraz nie mając w sprawie ustalenia co do sprzeciwu dalszego wykonywania tych obowiązków po upływie terminu przewidzianego w art. 21 ustawy o pracownikach samorządowych, Sąd drugiej instancji mógł zasadnie przyjąć, że doszło do modyfikacji treści stosunku pracy łączącego powoda z pozwaną, a nie do bezprawnego zachowania pracodawcy w postaci nadużycia instytucji tymczasowego delegowania pracownika do innej pracy niż umówiona.

W tych okolicznościach nie można mówić o oczywistym naruszeniu art. 382 w związku z art. 233 § 1 w związku z art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez niewskazanie dowodów, z których wynikałaby zgoda powoda na zmianę treści stosunku pracy.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. l.n