Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 201/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue under Art. 3989 of Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II PK 201/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the District Court's dismissal of her claim for damages. The plaintiff argued that the burden of proof regarding lost profits should shift to the defendant, citing specific articles of the Civil Code. The Court ruled that the appeal failed to demonstrate a genuine legal issue requiring interpretation under Article 3989 of the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or requires interpretation of laws creating serious doubts, not merely to re-evaluate factual findings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal legal issue burden of proof lost profits Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
Art. 362 § 2 k.c.
nieistniejący art. 362 § 2 k.c., który to artykuł nie jest w ogóle podzielony na
Art. 6 k.c.
362 § 2 w związku z art. 6 k.c. i odpowiedzi na następujące zagadnienia z tym
art. 6 k.c
362 § 2 w związku z art. 6 k.c.
art. 362 § 2 k.c
nieistniejący art. 362 § 2 k.c., który to artykuł nie jest w ogóle podzielony na
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 361 § 2 k.c
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
istotnymi zagadnieniami prawnymi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 k.p.c
skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 18 marca 2005 r., III UK 31/05
postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04
postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04; postanowienie SN z dnia
postanowienie SN z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 201/03
postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07
postanowienie SN z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03
postanowienie SN z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03; postanowienie SN z
postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04
r., I PZ 124/02; postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04;
postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2003 r., I PZ 124/02
postanowienie SN z dnia 17 marca 2003 r., I PK 433/02
postanowienie SN z dnia 30 maja 2003 r., I PK 140/03
postanowienie SN z dnia 18 lutego 2004 r., II UK 340/03
140/03; postanowienie SN z dnia 18 lutego 2004 r., II UK 340/03) Występowanie w
postanowienie SN z dnia 22 lipca 2004 r., I UK 118/04
postanowienie SN z dnia 14 października 2004 r., II PK 246/04
UK 118/04; postanowienie SN z dnia 14 października 2004 r., II PK 246/04).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 201/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa M. B.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B.

z dnia 5 marca 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa 1350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt

zł) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w B. w sprawie M. B. przeciwko Skarbowi

Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa o zapłatę, wyrokiem z

5 marca 2009 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego z 7 kwietnia 2008 r. w

punktach 1 i 2 w ten sposób, że oddalił powództwo w zakresie roszczenia głównego

ponad kwotę 212 zł 10 gr, oddalił powództwo o zapłatę odsetek ustawowych od

roszczenia głównego w kwocie 212 zł 10 gr za okres poprzedzający 15

października 2007 r., oddalił apelację w pozostałej części.

Powódka przez swojego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Okręgowego, potrzebę przyjęcia jej uzasadniając koniecznością wykładni art.

362 § 2 w związku z art. 6 k.c. i odpowiedzi na następujące zagadnienia z tym

związane: 1) czy w przypadku konieczności dowodzenia prawdopodobieństwa

niezaistnienia jakiegoś faktu w przeszłości dla potrzeb zastosowania art. 362 § 2

k.c. w części dotyczącej lucrum cessans ciężar dowodu spoczywa na powodzie,

czy może ciężar dowodu faktów pozytywnych, na których wsparte winno być

domniemanie faktyczne o treści będącej zaprzeczeniem wystąpienia faktu

(niezaistnienia faktu) spoczywa na pozwanym? 2) czy w ogóle w sytuacji

dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w zakresie utraconych korzyści

zachodzi konieczność udowodnienia czy jedynie uprawdopodobnienia faktu (lub,

jak w pytaniu I niezaistnienia faktu).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność

postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w

sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.

Skarga kasacyjna

nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od

każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w

sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu

publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc

instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę

zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej

rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej,

względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju

jurysprudencji.

Powódka jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazała na potrzebę wykładni art. 362 § 2 w związku z art. 6 k.c. i odpowiedzi na

zagadnienia z tym związane. Przede wszystkim należy wskazać, jak słusznie

zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że powódka błędnie wskazała na

nieistniejący art. 362 § 2 k.c., który to artykuł nie jest w ogóle podzielony na

paragrafy. Zakładając, że w istocie Autorka skargi kasacyjnej miała na myśli art.

361 § 2 k.c., to słusznie również wskazano, że przepis ten był przedmiotem

rozważań Sądu Najwyższego i nie istnieje potrzeba jego wykładni. Powołanie się w

skardze kasacyjnej na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania przez Autora skargi, że na

podstawie tych samych przepisów prawnych w różnych sprawach tego samego

rodzaju podejmowane są rozbieżne rozstrzygnięcia sądowe, które nie znajdują

przekonującego

uzasadnienia

w

różnicach

wynikających

z

ustaleń

sądu

dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych w tych sprawach. Konieczne

jest

przytoczenie

wywodu,

który

powinien

zawierać

argumenty

prawne

przemawiające za istnieniem tych przesłanek, odwołujące się do konkretnych

przepisów prawa, ich sądowej i doktrynalnej wykładni oraz sposobu rozumienia i

stosowania w praktyce. opisanie owych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie

argumentów,

przedstawienie

które

prowadzą

przez

do

skarżącego

rozbieżnych

własnej

ocen

propozycji

prawnych,

a

interpretacyjnej

nadto

Bez

wyjaśnienia i wykazania, jakie wątpliwości interpretacyjne pojawiają się w związku z

wykładnią określonych przepisów, Sąd Najwyższy nie może być przekonany o

potrzebie i celowości przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (zob. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., III UK 31/05;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 201/03;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07;

postanowienie SN z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03; postanowienie SN z

dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04; postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2003

r., I PZ 124/02; postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04;

postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04; postanowienie SN z dnia

13 grudnia 2007 r., I PK 233/07).

Również przedstawione przez pełnomocniczkę powódki pytania nie mogą

być utożsamiane z wymagającymi rozstrzygnięcia, występującymi w sprawie

istotnymi zagadnieniami prawnymi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Powołanie się w skardze kasacyjnej na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia

prawnego

wymaga

od

strony

skarżącej

sformułowania

tego

zagadnienia, wykazania jego istotności oraz nadania mu charakteru prawnego

przez przytoczenie przepisów, w związku z którymi powstało. Występowanie

istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeba wykładni jako okoliczności

uzasadniające rozpoznanie kasacji muszą dotyczyć treści przepisów, które były

(powinny być) zastosowane w sprawie. (zob. np. postanowienie SN z dnia 17

marca 2003 r., I PK 433/02). Zagadnienie prawne, które uzasadniałoby przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, powinno występować "w sprawie", czyli w tej

sprawie, w której nastąpiło wydanie wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną.

Ponadto zagadnienie prawne powinno powstać w związku z zastosowaniem

(niezastosowaniem) bądź błędną wykładnią przepisów prawa w ustalonym w tej

sprawie stanie faktycznym (zob. postanowienie SN z dnia 30 maja 2003 r., I PK

140/03; postanowienie SN z dnia 18 lutego 2004 r., II UK 340/03) Występowanie w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przyczyny rozpoznania skargi

kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. musi dotyczyć ustaleń

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia i musi występować

na tle konkretnej regulacji prawnej (zob. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2004 r., I

UK 118/04; postanowienie SN z dnia 14 października 2004 r., II PK 246/04). Te

przesłanki w przedmiotowej skardze nie zostały spełnione. Przedstawione

zagadnienie nie zawiera żadnej argumentacji prawnej w rozumieniu jak wskazano

wyżej.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.