Supreme Court dismisses appeal on termination of employment due to loss of trust as factually unsupported.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the employer against the lower court's dismissal of the employee's claim. The employer argued that reinstating the employee violated specific provisions of the Municipal Guard Act, but the court found no legal issue requiring interpretation. The court determined that the termination reason of 'loss of trust' was not substantiated by evidence and did not create a need for legal clarification.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal when the appealed judgment does not obviously violate the law and no significant legal issue requiring interpretation of provisions exists.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 195/04
POSTANOWIENIE
Dnia 28 października 2004 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Kijowski
w sprawie z powództwa Z. K.
przeciwko Urządowi Miejskiemu w K.
o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 28 października 2004 r.,
na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Z.
z dnia 20 kwietnia 2004 r.,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. wyrokiem z
dnia 20 kwietnia 2004 r. , wydanym po rozpoznaniu sprawy z powództwa Z. K.
przeciwko Urzędowi Miejskiemu w K. oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu
Rejonowego – Sądu Pracy
z dnia 18 września 2003 r. Powód domagał się
uznania za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę, podnosząc że przyczyna
wskazana w piśmie wypowiadającym umowę o pracę jest ogólnikowa i
nieuzasadniona.
W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy przejął jako własne
ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu w pierwszej instancji oraz podzielił
ich prawną kwalifikację. Powód był od dnia 1 września 1994 r. zatrudniony przez
pozwanego na stanowisku komendanta Straży Miejskiej w K. Podstawą nawiązania
stosunku pracy była początkowo umowa na okres próbny, a od dnia 1 grudnia 1994
r. umowa na czas nie określony. W dniu 30 maja 2003 r. burmistrz Józef Fit,
działający w imieniu pozwanego, rozwiązał z powodem umowę o pracę wskazując,
że „przyczyną wypowiedzenia jest utrata zaufania przełożonego w związku z jego
uwagami co do osobistego zachowania się Pana nie licującego z pełnionym
stanowiskiem wywołującego złą atmosferę w pracy i konflikty z podległymi
pracownikami, np. poprzez kwestionowanie stosowanych przez strażników
grzywien. Ponadto przyczyną wypowiedzenia są niedociągnięcia z uregulowaniem
zasad przyjmowania i zdawania służby oraz zabezpieczenia magazynu z
materiałami niebezpiecznymi.”
Sądy obu instancji zgodnie ustaliły i oceniły, że przyczyna wypowiedzenia
jest ogólnikowa (utrata zaufania) oraz nie znalazła potwierdzenia w zebranym
materiale dowodowym (zabezpieczenie magazynu z materiałami niebezpiecznymi).
W tym stanie rzeczy, podnoszone zarzuty nie mogą stanowić uzasadnionej
podstawy wypowiedzenia umowy o pracę.
Kasację od powyższego wyroku złożył pozwany. Zaskarżając orzeczenie w
całości, zarzucił mu naruszenie prawa materialnego – art. 45 § 1 w związku z art.
32 § 1 pkt 3 k. p., polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu,
co wynikało z przyjęcia przez Sądy obu instancji, że przy rozwiązaniu stosunku
pracy z powodem doszło do naruszenia przepisów o rozwiązywaniu stosunków
pracy. Zdaniem skarżącego, przywrócenie powoda do pracy narusza art. 24 ust. 5 i
27 pkt 1, 2 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 1997
r., Nr 123, poz. 779). Wniosek o przyjecie kasacji do rozpoznania uzasadniono tym,
że „w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisu art. 45 § 1 k.p. poprzez
wyjaśnienie, czy przywrócenie do pracy komendanta straży miejskiej, w odniesieniu
do którego w czasie postępowania sądowego przedstawiono zarzut przerabiania i
anulowania mandatów, stosowanie presji psychicznej wobec rodziny podwładnego
nie narusza przepisów określających warunki zatrudniania i wymagania jakim
powinni sprostać strażnicy, wynikających z art. 24 pkt 5 i art. 27 pkt 1,2 i 6 ustawy o
strażach gminnych.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania. Zgodnie z art. 393 k.p.c.,
jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie
zachodzi nieważność postępowania (§ 2), to Sąd Najwyższy może odmówić
przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie
prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy
kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).
W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §
2 k.p.c., a zbadanie sprawy pod katem występowania okoliczności z § 1 tego
przepisu uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Wprawdzie
wnoszący kasację sugeruje, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi potrzeba
wykładni przepisu art. 45 § 1 k.p., lecz ową potrzebę uzasadnia podaniem
konkretnych okoliczności faktycznych, które skądinąd w ogóle nie zostały
wymienione w oświadczeniu rozwiązującym umowę o pracę. Tymczasem tak
opisana potrzeba wykładni nie spełnia wymagań z art. 393 § 1 k.p.c. Poza tym
zauważenia wymaga, że problematyka zasadności rozwiązania umowy o pracę za
wypowiedzeniem
była
przedmiotem
wszechstronnych
rozważań
Sądu
Najwyższego. Szczególne znaczenie należy przypisać uchwale pełnego Składu
Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 czerwca 1985 r. (III PZP 10/85,
OSNCP z 1985 r., Nr 11, poz. 164) zawierającej wytyczne dotyczące stosowania
art. 45 § 1 k.p. Sąd Najwyższy wielokrotnie zajmował również stanowisko w kwestii
„utraty zaufania” jako przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę (por. wyrok SN z
dnia 16 marca 1998 r., I PKN 565/97, OSNAPiUS z 1998 r. nr 18, poz. 534; wyrok z
dnia 7 września 1999 r., I PKN 257/99, OSNAPiUS z 2001 r. nr 1, poz. 14), którą to
pozwany podał w wypowiedzeniu umowy o pracę. W tym świetle nie powstaje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie dopatruje się również nieważności
postępowania, gdyż pozwany nie był pozbawiony możliwości obrony swoich praw i
był reprezentowany przez odpowiedniego pełnomocnika. Jeśli chodzi zaś o
przesłankę oczywistości naruszenia prawa, to można o niej mówić wyłącznie
wówczas, gdy naruszenie prawa jest „stwierdzalne” bez potrzeby wnikliwego
badania sprawy (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00). W przedmiotowym stanie
faktycznym niniejszy warunek również nie został spełniony.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c.
orzekł jak w sentencji.
kc