Supreme Court dismisses cassation appeal as obviously unfounded regarding labor law violation and return to work.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's cassation appeal against the regional court's decision to award damages instead of reinstatement. The plaintiff argued that the lower court incorrectly applied procedural rules and failed to consider valid reasons for denying reinstatement, such as loss of trust and new investments. The court ruled that the appeal was obviously unfounded because the lower court's decision to award damages was not an obviously erroneous judgment warranting cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: A cassation appeal is dismissed if it is obviously unfounded, meaning the lower court's judgment was not obviously erroneous despite alleged legal violations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 188/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z powództwa A. W.przeciwko P. [...] Sp. z o.o. Oddział w G., Oddział [...] w B.o przywrócenie do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 marca 2015 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B.z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt VI Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. na skutek apelacji pozwanego P. [...] Sp. z o.o. Oddział w G., Oddział [...] w B. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 27 czerwca 2013 r. i zasądził od pozwanego na rzecz powódki A. W. kwotę 23.400 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 12 września 2012 r. do dnia zapłaty (pkt 1), oddalając apelację w pozostałym zakresie (pkt 2) oraz znosząc wzajemne roszczenia stron z tytułu kosztów postępowania (pkt 3).
Sąd Okręgowy przyjął, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął, iż wypowiedzenie umowy było oparte na nieprawdziwych zarzutach, ale uwzględnił podniesiony w apelacji pozwanego zarzut naruszenia art. 45 § 2 k.p. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła powódka, zaskarżając go w części dotyczącej pkt 1 i pkt 3 oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy albo ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w B.. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 45 § 1 k.p. przez jego niezastosowanie oraz art. 45 § 2 k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że przywrócenie powódki do pracy jest niemożliwe oraz niecelowe ze względu na: utratę zaufania do powódki, jej konflikt z władzami oddziału pracodawcy w B., rozpoczęcie przez pracodawcę realizacji nowych inwestycji oraz ze względu na modyfikację pozwu w zakresie przedmiotu żądania i dochodzenie przywrócenia do pracy w miejsce odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony faktem, że jest ona oczywiście uzasadniona ze względu na niewłaściwe zastosowanie przez Sąd drugiej instancji art. 45 § 2 k.p. i przyjęcie niemożliwości i niecelowości przywrócenie powódki do pracy z powodów wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu powyższego wniosku powódka poddała krytyce wszystkie z przesłanek wziętych pod uwagę przez Sąd przy zmianie przedmiotu roszczenia z przywrócenia do pracy na roszczenie odszkodowawcze, stwierdzając że żadna z nich nie uzasadniała takiego działania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie i zasądzenie od powódki kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W judykaturze przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13 oraz z dnia 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, niepubl.), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 oraz z dnia 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, niepubl.).
Pod pojęciem „oczywistej zasadności skargi kasacyjnej” rozumie się ewidentną, kwalifikowaną oczywistość wniesionej skargi, która może zostać stwierdzona bez konieczności prowadzenia złożonych rozumowań (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2014 r., I CSK 455/13, niepubl.).Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymagań. W tym kontekście przypomnieć należy również, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/13, niepubl.), co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.), nie obciążając powódki kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c. [l.n]