Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 162/14 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed for failure to substantiate legal issue and demonstrate public interest significance.

Numero d'incarto II PK 162/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the regional court's labor dispute ruling without a merits review. The appellant argued that the lower court incorrectly found the employer's termination reason vague and false, claiming this required Supreme Court clarification. The court rejected this, stating the appeal failed to specify the relevant legal provisions or provide arguments proving the legal issue was significant enough for public interest control.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue of public interest, requiring the appellant to explicitly cite the violated provisions and substantiate why the lower court's reasoning was erroneous.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue public interest function substantiation of legal argument labor dispute termination failure to cite provisions preliminary review standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
W szczególności nie uzasadnia, dlaczego Sąd Okręgowy w jego ocenie błędnie przyjął, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pracodawcy nie były konkretne.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
W szczególności nie uzasadnia, dlaczego Sąd Okręgowy w jego ocenie błędnie przyjął, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pracodawcy nie były konkretne.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
W szczególności nie uzasadnia, dlaczego Sąd Okręgowy w jego ocenie błędnie przyjął, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pracodawcy nie były konkretne.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust.
§ 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W szczególności nie uzasadnia, dlaczego Sąd Okręgowy w jego ocenie błędnie przyjął, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pracodawcy nie były konkretne.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c
Obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
W szczególności nie uzasadnia, dlaczego Sąd Okręgowy w jego ocenie błędnie przyjął, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pracodawcy nie były konkretne.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
W szczególności nie uzasadnia, dlaczego Sąd Okręgowy w jego ocenie błędnie przyjął, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pracodawcy nie były konkretne.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 162/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa J. M. ‎przeciwko P. […] "M." Sp. z o.o. w P.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lutego 2015 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w O. ‎z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt V Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w O. w sprawie z powództwa J. M. przeciwko P. „M.” Sp. z o.o. w P. w przedmiocie odszkodowania na skutek apelacji powódki, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że zasądził na rzecz powódki odszkodowanie wraz z odsetkami ustawowymi oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania przed sądami obu instancji. Strona pozwana zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na istotne zagadnienie prawne wymagające wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, dotyczące „ustalenia potrzeby konkretyzacji przyczyn złożenia oświadczenia woli w przedmiocie rozwiązania stosunku prawnego z osobą zajmującą kierownicze (kluczowe) stanowisko u pracodawcy w samym oświadczeniu złożonym ostatecznie w formie pisemnej z zachowaniem terminu wypowiedzenia danej osobie”.

W ocenie strony pozwanej skarga kasacyjna jest również oczywiście zasadna z uwagi na rażące naruszenie przez Sąd Okręgowy art. 30 § 4 i art. 45 § 1 w związku z „art. 471 kp”, przez przyjęcie, że przyczyna wskazana w oświadczeniu o rozwiązaniu stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia złożonego przez pozwanego powódce miała niekonkretny i zbyt ogólny charakter, a ponadto była nieprawdziwa, biorąc pod uwagę, że powódka zajmowała u pozwanego stanowisko kierownicze.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania.Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Jeśli więc wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przez odwołanie się do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jak w rozpoznawanej sprawie, wskazuje na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to w uzasadnieniu wniosku winno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu.

Zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNP 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości.

Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, czy też postanowienie Sądu Najwyższego z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga wskazania za pomocą wywodu prawnego, na kanwie jakich norm (przepisów) zagadnienie powstało, jakie są możliwe interpretacje problemu i jakie jego rozstrzygnięcie proponuje skarżący (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 maja 2009 r., II PK 66/09, LEX nr 553691).

Zagadnienie prawne jest to problem, który wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, ale także dla rozstrzygnięcia konkretnej, jednostkowej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 marca 2012 r., I PK 158/11, LEX nr 1215116). Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane, i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (postanowienia Sądu Najwyższego: z 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158, z 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s. 51; z 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11, LEX nr 1238126; z 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, LEX nr 1293729). Obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie określono przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane zagadnienie prawne oraz nie przytoczono argumentów, które wskazywałyby na jego istnienie.

Rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia prawnego. Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III UK 10/11, LEX nr 1124105).We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się też na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną.

Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący nie przytacza argumentów odnoszących się w wyżej wskazany sposób do kwestii konkretyzacji przyczyny rozwiązania stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia.

W szczególności nie uzasadnia, dlaczego Sąd Okręgowy w jego ocenie błędnie przyjął, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pracodawcy nie były konkretne.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 490).