Supreme Court dismissed cassation appeal on labor law grounds regarding employer transfer and dismissal legality.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a lower court ruling that rejected her labor dispute claim. The plaintiff argued she was transferred to a new employer under Article 231 of the Labor Code, rendering the dismissal by the original company invalid. The court held that the lower court correctly found no legal transfer of the plaintiff's employment relationship occurred, making the dismissal lawful.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 231 § 1 k.p.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issues raised do not constitute a significant legal issue under the Code of Civil Procedure, particularly when the lower court's factual findings regarding the absence of a legal transfer of employment preclude the claim of illegality of dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 118/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa M. W.przeciwko B. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w W.o odszkodowanie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 5 listopada 2020 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt XXI Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki M. W. na rzecz pozwanej B. sp. z o.o. w likwidacji w W. 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 12 lutego 2019 r. umorzył postępowanie apelacyjne co do kwoty ponad 10.000 zł i oddalił apelację powódki M. W. w pozostałej części od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 4 grudnia 2017 r., który oddalił jej powództwo przeciwko pozwanemu pracodawcy spółce z o.o. B. w likwidacji w W. o odszkodowania w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia za pracę. Powódka, kwestionując zasadność wypowiedzenia umowy o pracę z powołaniem się na art. 411 k.p., podnosiła, że faktycznie doszło do przejęcia zakładu pracy przez V. sp. z o.o. sp. j.
To zaś powoduje, że jako pracownik B. sp. z o.o. została przejęta przez nowego pracodawcę na podstawie art. 231 k.p., a tym samym wypowiedzenie jej umowy o pracę z powołaniem się na likwidację pracodawcy nie było uzasadnione. Sąd Rejonowy ustalił, że pracodawcą powódki była tylko spółka z o.o. B. i przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę była prawdziwa oraz uzasadniona. Sąd Okręgowy nie zgodził się z zarzutem powódki, gdyż spółka V. nie przejęła spółki B. w całości. Sąd nie wezwał do udziału w sprawie spółki V. mając na uwadze, że powódkę reprezentuje pełnomocnik będący adwokatem (art. 477 k.p.c.).
Powódka konsekwentnie popierała powództwo przeciwko spółce pierwotnie wskazanej w pozwie. Spółka V. przejęła część zakładu pracy pozwanej spółki B. Przejście części zakładu pracy nie dotyczyło powódki. Pełniła funkcję prezesa zarządu spółki oraz dyrektora generalnego i pozwana spółka nadal zatrudniała pracowników. W wyniku przejścia części zakładu pracy, stosunek pracy nawiązany przez powódkę z pozwaną spółką nie uległ modyfikacji. Nadal wypłacała jej wynagrodzenia i inne świadczenia, a do przejęcia części zakładu pracy miało dojść blisko dwa lata przed datą złożenia jej przez pozwaną oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę.
Pozwana spółka wykonywała również wszelkie czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do powódki. Przyczyną rozwiązania umowy o pracę z powódką była likwidacją pozwanej spółki.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka wskazała na podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Istotne zagadnienie prawne wynika z konieczności udzielenia odpowiedzi na pytanie:Czy w sytuacji sporu powstałego na gruncie przepisu art. 231 § 1 Kodeksu pracy:1.Legitymację bierną do występowania w sprawie odwołania pracownika od wypowiedzenia umowy o pracę złożonego przez dotychczasowego pracodawcę posiada dotychczasowy pracodawca, który złożył oświadczenie o wypowiedzeniu umowy i którego zakład pracy został przejęty przed datą złożenia oświadczenia, czy pracodawca, który nie złożył oświadczenia o wypowiedzeniu umowy i który przejął zakład pracy na podstawie przepisu art. 231 Kodeksu pracy przed datą złożenia oświadczenia.2.Wypowiedzenie umowy o pracę złożone przez dotychczasowego pracodawcę, którego zakład pracy został przejęty przed datą złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, jest niezgodne z prawem w rozumieniu art. 45 § 1 Kodeksu pracy z uwagi na to, iż nie pochodzi od pracodawcy (art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy oraz art. 32 § 1 Kodeksu pracy).Oczywistą zasadność skargi oparto na zarzucie naruszenia art. 231 k.p. wobec niewłaściwego zastosowania, wyraźnie widocznego i nie wymagającego pogłębionej analizy.
Brak jest podstaw do przyjęcia, iż doszło do przejścia na spółkę V. części zakładu pracy spółki B., a jednocześnie, iż przejęta część zakładu pracy nie obejmowała powódki mając na uwadze ustalony stan faktyczny (…). Jeżeli natomiast wskutek opisanych zmian nie było zapotrzebowania na pracę powódki w spółce B., to oczywisty i niewymagający szczególnej analizy jest wniosek, iż powódka została przejęta przez spółkę V. na podstawie art. 231 § 1 k.p. wraz z pozostałymi pracownikami. Każde inne stanowisko stanowi oczywiste naruszenie art. 231 § 1 k.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie.Pozwana spółka wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Sformułowane zagadnienia prawne nie mają rangi istotnego zagadnienia prawnego, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż nie wykraczają poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa.Punktem odniesienia ma być art. 231 § 1 k.p. Zagadnienia zakładają zmianę pracodawcy na podstawie tej regulacji. Jednak Sąd powszechny rozstrzygnął, że nie doszło do zmiany pracodawcy w stosunku pracy skarżącej powódki w tym trybie.
Pytanie o legitymację bierną jest zatem bezprzedmiotowe. Sąd klarowanie przedstawił, wskazując też na reprezentację powódki przez fachowego pełnomocnika, że w sprawie legitymację bierną miał tylko pozwany pracodawca. W procesie to powód określa kto jest pracodawcą i sąd przed wyrokowaniem ocenia czy ma legitymację bierną oraz czy dochodzone roszczenie jest zasadne. Takiej analizy dokonał Sąd powszechny w tej sprawie. Kwestia pierwsza nie składa więc na istotne zagadnienie prawne. Skoro nie doszło do zmiany pracodawcy w trybie art. 231 k.p., to nie można przyjąć, że wypowiedzenie jest niezgodne z prawem.Z tej przyczyny również kwestia druga nie spełnia się jako istotne zagadnienie prawne.
W sprawie nie ustalono, że wypowiedzenie nie pochodziło od pracodawcy skarżącej.Skarżąca nie wykazuje we wniosku, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, czyli podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z tej zasadniczej przyczyny, że w podstawie przedsądu nie zarzuca naruszenia przepisów postępowania (również w podstawie kasacyjnej). W ocenie zarzutu materialnego wiążą zatem ustalenia stanu faktycznego, na którym oparto zaskarżony wyrok. Na etapie przedsądu związanie określone w art. 39813 § 2 k.p.c. ma również zastosowanie, gdyż w przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych, do których stosuje się również ograniczenie z art. 3983 § 3 k.p.c. Rzecz więc w tym, że Sąd powszechny ustalił, iż nie doszło do zmiany pracodawcy powódki ex lege, czyli z mocy określonych faktów lub zdarzeń prawnych (art. 231 k.p.).
Skarżąca nie może podważyć zatem ustalenia, że doszło do przejścia tylko części jej pracodawcy na inną spółkę i że przejście to nie łączyło się z przejęciem szczególnego stanowiska pracy powódki. Argumentacja wniosku opiera się na innych ustaleniach niż dokonane przez Sąd powszechny. Odmienne ustalenia faktyczne nie są możliwe przed Sądem Najwyższym (art. 3983 § 3 k.p.c., art. 39813 § 2 k.p.c.).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i § 9 ust. 1 pkt 1 oraz § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.