Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 109/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses teacher's appeal to restore employment, citing lack of legal issue for cassation review.

Numero d'incarto II PK 109/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a teacher against a lower court's dismissal of his claim to return to work. The teacher argued that he could not simultaneously work and take health leave, while the employer had terminated the contract due to organizational changes. The court ruled that the legal issue raised did not meet the threshold for cassation review as it involved routine application of existing law rather than a significant legal question.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 73 ust. 1 Karty Nauczyciela; art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. - A cassation appeal is inadmissible if the alleged legal issue does not constitute a significant legal question requiring Supreme Court review, as it merely involves the routine application or interpretation of established statutory provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility significant legal question threshold teacher employment termination health leave compatibility organizational dismissal grounds labor law interpretation Supreme Court cassation procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 73 ust. 1 Karty Nauczyciela
„Przepis art. 73 ust. 1 Karty Nauczyciela był wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa Sądu Najwyższego.
art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela
z powodu zmian organizacyjnych w szkole (art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela).
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Zważając na powyższe okoliczności nie ma podstaw do stwierdzenia, że skarga jest oczywiście uzasadnia (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Nie spełniają się też podstawy przedsądu z art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Zważając na powyższe okoliczności nie ma podstaw do stwierdzenia, że skarga jest oczywiście uzasadnia (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Nie spełniają się też podstawy przedsądu z art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Nie wystarcza też hasłowe odwołanie się do potrzeby wykładni przepisu, gdyż w podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. chodzi o kwalifikowaną potrzebę wykładni, ścisłe uwarunkowaną, czyli poważanymi wątpliwości w wykładni przepisów albo rozbieżnością w orzecznictwie sądów.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Zważając na powyższe okoliczności nie ma podstaw do stwierdzenia, że skarga jest oczywiście uzasadnia (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Nie spełniają się też podstawy przedsądu z art.
art. 38913 § 1 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Nie wystarcza też hasłowe odwołanie się do potrzeby wykładni przepisu, gdyż w podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 26 marca 2013 r., I PZP 1/13
postanowienie Sądu Najwyższy z 22 marca 2012 r., I PK 199/11
I PK 199/11
Supreme Court dismissed cassation appeal regarding termination for serious breach of duty to protect company interests.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 109/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa A. M.‎przeciwko Publicznemu Gimnazjum w C. ‎o przywrócenie do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2014 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. ‎z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt IV Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z 30 lipca 2013 r. oddalił powództwo A. M. o przywrócenie do pracy oraz o uznanie za bezskuteczną decyzję pozwanego Publicznego Gimnazjum w C. o przeniesieniu powoda w stan nieczynny i udzielił powodowi urlopu dla poratowania zdrowia w okresie od 7 maja do 31 sierpnia 2012 r.Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 20 listopada 2013 r. odrzucił apelację powoda w części dotyczącej roszczenia o odszkodowanie w kwocie 20.000 zł (jako niebędące przedmiotem sporu przed Sądem Rejonowym) i oddalił apelację w pozostałej części.Powód był zatrudniony jako nauczyciel i 7 maja 2012 r. złożył wniosek o udzielenie urlopu dla poratowania zdrowia w okresie od 7 maja 2012 r. do 7 maja 2013 r.

Pozwany 17 maja 2012 r. wniósł odwołanie od decyzji lekarza do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w W.. Powód przebywał na zwolnieniu lekarskim od 15 maja do 1 czerwca 2012 r. W dniu 22 maja 2012 r. pozwany skierował do powoda pismo rozwiązujące stosunek pracy za wypowiedzeniem na koniec sierpnia 2012 r. z powodu zmian organizacyjnych w szkole (art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela). Dnia 22 czerwca 2012 r. powód wystąpił o przeniesienie w stan nieczynny a w razie nieuwzględnienia wniosku o udzielenie urlopu dla poratowania zdrowia.

Pozwany odmówił wnioskowi ze względu na toczące się postępowanie związane z odwołaniem od decyzji lekarza. W dniu 28 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie w trybie odwoławczym, iż powód wymaga udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia od 7 maja do 31 grudnia 2012 r. W dniu 10 września 2012 r. pozwany udzielił powodowi urlopu dla poratowania zdrowia od 1 września do 31 grudnia 2012 r. Pozwany ponadto przeniósł powoda w stan nieczynny od 1 września 2012 r. do 28 lutego 2012 r.Sąd Rejonowy stwierdził, że zmiany organizacyjne w szkole uzasadniały wypowiedzenie stosunku pracy.

Po wniosku o przeniesienie w stan nieczynny wypowiedzenie było bezskuteczne i stosunek pracy wygasł z upływem stanu nieczynnego. Uwzględnić należało żądanie urlopu dla poratowania zdrowia od 7 maja do 31 sierpnia 2012 r., skoro takie było orzeczenie lekarskie i pozwany udzielił powodowi urlopu dla poratowania zdrowia od września do grudnia 2012 r.W apelacji powód kwestionował orzeczenie Sądu udzielające mu urlopu dla poratowania zdrowia od 7 maja do 31 sierpnia 2012 r., twierdząc, że nie mógł być jednocześnie w pracy i korzystać z urlopu dla poratowania zdrowia.

Ponadto wniósł o przywrócenie do pracy. Zażądał 20.000 zł tytułem odszkodowania za uniemożliwienie mu skorzystania z urlopu w czasie wskazanym przez lekarzy.Sąd Apelacyjny odrzucił jako nowe żądanie zasądzenia odszkodowania w kwocie 20.000 zł. Apelacja w pozostałym zakresie została oddalona, jako że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego było prawidłowe. W odniesieniu do zgłoszonej przez powoda kolizji między udzieleniem mu urlopu dla poratowania zdrowia od 7 maja do 31 grudnia 2012 r. i jednoczesnym przeniesieniem go w stan nieczynny od 1 września 2012 r. do 28 lutego 2013 r. argumentacja apelacji nie była zasadna.

Dyrektor szkoły mógł odwołać się od orzeczenia lekarza orzekającego o potrzebie udzielania urlopu dla poratowania zdrowia zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 27 października 2005 r. w sprawie orzekania o potrzebie udzielenia nauczycielowi urlopu dla poratowania zdrowia. Postępowanie w tym zakresie przeciągnęło się do końca sierpnia 2012 r., co skomplikowało sytuację zawodową powoda. Orzeczenie wydane przez Sąd o urlopie dla poratowania zdrowia w okresie od 7 maja do 31 sierpnia 2012 r. uwzględniało wolę powoda. W postępowaniu powód domagał się konsekwentnie udzielenia mu urlopu w okresie wynikającym z orzeczenia lekarskiego z 2 maja 2012 r.

Wyrok odpowiada w tej części roszczeniu powoda. Uwzględnienie apelacji w tej części – w której skarżący domagał się uchylenia tego orzeczenia – byłoby nie tylko sprzeczne z jego żądaniem zgłoszonym przed Sądem pierwszej instancji, ale także nie zasługuje na uwzględnienie jako pozbawione interesu prawnego. Skoro Sąd pierwszej instancji udzielił powodowi urlopu dla poratowania zdrowia i uczynił to zgodnie z jego żądaniem, to w tym zakresie brak jest interesu prawnego powoda w zaskarżeniu rozstrzygnięcia o pozytywnym dla niego w istocie charakterze.

W zakresie dalszej kolizji korzystania z urlopu dla poratowania zdrowia oraz stanu nieczynnego, należało uznać, że jest ona pozorna i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozwany udzielił powodowi urlopu do końca 2012 r. a przeniesienie w stan nieczynny nastąpiło na okres 6 miesięcy od ustania okresu wypowiedzenia, tj. do końca lutego 2013 r. Urlop został udzielony w czasie trwania stosunku pracy. Zarówno w czasie urlopu dla poratowania zdrowia jak i w czasie przeniesienia w stan nieczynny nauczyciel zachowuje prawo do wynagrodzenia, a więc powód w żadnej mierze nie utracił przysługujących mu świadczeń.

Po upływie stanu nieczynnego nauczycielowi przysługuje roszczenie z art. 20 ust. 7 KN o przywrócenie do pracy. Powód nie zgłaszał w tym kierunku żadnych wniosków dowodowych.W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie art. 73 ust. 1 KN przez udzielenie mu urlopu dla poratowania zdrowia od 7 maja do 31 sierpnia 2012 r., mimo iż w tym czasie powód od 1 czerwca do 31 sierpnia 2012 r. świadczył pracę na rzecz pozwanego a zatem nie miał żadnej możliwości aby w tym czasie wykorzystać ten urlop zgodnie z jego przeznaczeniem.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód podał:

„Przepis art. 73 ust. 1 Karty Nauczyciela był wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa Sądu Najwyższego. W orzeczeniach tych ustalane były kryteria niezbędne dla właściwej interpretacji wskazanego przepisu. Zastosowana przez Sądy obydwu instancji interpretacja tego przepisu, polegająca na określeniu czasu trwania urlopu dla poratowania zdrowia, w czasie kiedy powód faktycznie świadczył pracę na rzecz pracodawcy jest interpretacją ewidentnie błędną i pozostawanie w obrocie prawnym, jako prawomocnego, orzeczenia o takiej treści sankcjonowałoby takie ewidentne błędne stosowanie prawa przez sądy.

W sprawie niniejszej, na tle orzeczeń sądów obydwu instancji, wyłania się potrzeba sprecyzowania zasad stosowania art. 73 KN. Jedną z wątpliwości pojawiających się na tle tej sprawy jest to, czy sąd orzekający w kwestii udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia, może ustalić inny okres wykorzystania tego urlopu, niż wskazany w prawomocnym orzeczeniu lekarskim. Kolejnym zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia jest to czy sąd orzekający w przedmiocie udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia, może nie udzielić takiego urlopu mimo prawomocnego orzeczenia lekarskiego nakazującego jego udzielenie, jeżeli udzielenie takiego urlopu nie byłoby w chwili orzekania możliwe z uwagi na skuteczne rozwiązanie umowy o pracę z nauczycielem mianowanym.

Ponadto, jeżeli niedopuszczalne byłoby ustalenie okresu korzystania z urlopu dla poratowania zdrowia w okresie kiedy nauczyciel mianowany faktycznie świadczył pracę na rzecz pracodawcy, to jak należałoby potraktować prawomocne orzeczenie lekarskie ustalające konieczność udzielenia takiego urlopu w kontekście kategorycznego sformułowania art. 73 KN co do konieczności udzielania takiego urlopu przez pracodawcę. W takim przypadku: jakie roszczenia służą nauczycielowi mianowanemu, jeżeli nie mógł on skorzystać z urlopu dla poratowania zdrowia w okresie wskazanym przez prawomocne orzeczenia lekarskie, z winy zakładu pracy.

Należy przy tym wspomnieć, iż wniosek powoda o stwierdzenie przewlekłości w postępowaniu Sądu I instancji w okresie od stycznia 2012 r. do lipca 2012 r. nie został uwzględniony. Wobec istotnych uchybień, zarówno pracodawcy jak i sądów obu instancji, wniesienie skargi kasacyjnej jest oczywiście uzasadnione w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (wyżej in extenso) nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Skargę kasacyjną wnosi się od prawomocnego wyroku, co tłumaczy wymagania stawiane podstawom przedsądu, w zakresie metodycznym i merytorycznym.Skarżący w podstawie kasacyjnej zarzuca jedynie naruszenie art. 73 ust. 1 Karty Nauczyciela przez udzielnie mu urlopu dla poratowania zdrowia od 7 maja do 31 sierpnia 2012 r., mimo iż w tym czasie od 1 czerwca do 31 sierpnia 2012 r.

świadczył pracę na rzecz pozwanego gimnazjum i nie miał zatem żadnej możliwości aby w tym czasie wykorzystać ten urlop zgodnie z jego przeznaczeniem.Tak skonstruowany zarzut kasacyjny (art. 38913 § 1 k.p.c.) rzutuje na ocenę podstawy przedsądu, choć zasadniczo podstawa kasacyjna nie zastępuje podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia, jako że są to odrębne elementy skargi i na etapie przedsądu nie ocenia się podstawy kasacyjnej. Chodzi jednak o to, że skarżący nie zarzuca naruszenia przepisów, na podstawie których wypowiedziano mu stosunek pracy i przeniesiono w stan nieczynny, a więc nie podważa ustania zatrudnienia.

Nie jest też przedmiotem sprawy żądanie świadczenia majątkowego (zapłaty) w związku z postawionym w skardze zarzutem. Żądanie odszkodowania zostało odrzucone przez Sąd apelacyjny jako niedopuszczalne. W takiej sytuacji, nawet gdyby podzielić racje skarżącego i stwierdzić określony dysonans polegający na orzeczeniu wstecz (ex post) urlopu dla poratowania zdrowia, to nie przekłada się to na żądanie świadczenia majątkowego. Ważniejsze jest jednak stwierdzenie, że orzeczenie o urlopie dla poratowania zdrowia również w okresie od 7 maja do 31 sierpnia 2012 r. wynika z uwzględnienia żądania powoda.

Racjonalne jest uzasadnienie w tym względzie przedstawione w zaskarżonym wyroku. Innymi słowy takie było żądanie zgłoszone w procesie i zostało uwzględnione przez Sąd. Nie może więc być uznane za sprzeczne z interesem skarżącego to czego sam żądał w procesie. Inną rzeczą jest czy w orzeczonym okresie powód wykonywał obowiązki nauczyciel (jak podał od 15 maja do 1 czerwca 2012 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego). Sąd ustalił i wyjaśnił, dlaczego wydłużyła się procedura kontroli orzeczenia lekarskiego leżącego u podstaw wniosku o urlop zdrowotny.

W takiej sytuacji procesowej nie można stwierdzić, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż z art. 73 ust. 1 KN wynika prawo do urlopu dla poratowania zdrowia i taki został powodowi udzielony. Ponadto powód nie zmienił swojego żądania w toku procesu i trwał przy żądaniu udzielenia urlopu od pierwotnego orzeczenia lekarskiego. Po uchwale Sądu Najwyższego z 26 marca 2013 r., I PZP 1/13 (Złożenie przez nauczyciela wniosku o udzielenie urlopu dla poratowania zdrowia lub korzystanie z takiego urlopu (art. 73 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, jednolity tekst:

Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) nie stanowi przeszkody do rozwiązania z nim stosunku pracy na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 tej ustawy) nie powinno być już wątpliwości, że oświadczenie pracodawcy (szkoły) o wypowiedzeniu nauczycielskiego stosunku pracy nie stoi na przeszkodzie złożenie przez nauczyciela wniosku o udzielnie urlopu dla poratowania zdrowia. Orzecznictwo Sądu Najwyższego przedstawione w zaskarżonym wyroku wyjaśnia też, że również przebywanie na zwolnieniu lekarskim (L4) nie było przeszkodą do wypowiedzenia stosunku pracy.

W sprawie ustalono ponadto, że skarżący wniósł o przeniesienia w stan nieczynny. Wówczas wypowiedzenie jest bezskuteczne. Skarżący nie zarzuca naruszenia art. 20 ust. 7 KN i nie twierdzi ani nie żąda, że pozwany powinien ponownie go zatrudnić. Zważając na powyższe okoliczności nie ma podstaw do stwierdzenia, że skarga jest oczywiście uzasadnia (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Nie spełniają się też podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2, gdyby skarżący odwoływał się do tych podstaw we wniosku o przyjęcie skargi (wniosek nie powołuje przepisów dotyczących tych podstaw).

Wówczas uzasadnione byłoby stwierdzenie, że sformułowane we wniosku zagadnienia nie mają rangi istotnego zagadnienia prawnego, lecz dotyczą zwykłej wykładni i stosowania prawa. Istotne zagadnienie prawne, to problem jurydycznie doniosły, opracowany na podstawie analizy prawa, orzecznictwa, a nawet doktryny, po której to wpierw sam skarżący może stwierdzić, że istotne zagadnienie rzeczywiście występuje i dlatego powinno zostać rozpoznane przez Sąd Najwyższy. W przeciwnym razie funkcja przedsądu będzie bezprzedmiotowa i postępowanie kasacyjne stanie się powszechną (trzecią) instancją.

Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do wyjaśniania podstawowych kwestii, w tym przypadku dotyczących wykładni i stosowania art. 73 KN. Podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. nie mogą polegać na rozwiązywaniu kazusów dotyczących różnych sytuacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 marca 2012 r., I PK 199/11, LEX nr 1214542). Nie wystarcza też hasłowe odwołanie się do potrzeby wykładni przepisu, gdyż w podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. chodzi o kwalifikowaną potrzebę wykładni, ścisłe uwarunkowaną, czyli poważanymi wątpliwości w wykładni przepisów albo rozbieżnością w orzecznictwie sądów.

Przesłanek tych wniosek nie wskazuje. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.