Supreme Court dismisses cassation appeal on lack of precedent conflict and binding force of prior judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against the district court's decision to reject the employment relationship claim. The plaintiff argued that the lower court improperly bound itself to findings from a previous case regarding the same employment period, while the defendant contended the matter was already settled. The court ruled that the prior judgment did not create a binding precedent for this specific dispute and that the plaintiff's request to review the matter anew was not supported by a conflict in Supreme Court jurisprudence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 365 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.: A prior judgment does not bind the court in a subsequent dispute between the same parties unless the subject matter and legal issues are identical, and a conflict in Supreme Court jurisprudence must be demonstrated to justify reopening the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 100/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa F. G. przeciwko […] Ośrodkowi Kultury w Z. o ustalenie istnienia stosunku pracy oraz zapłatę odszkodowania i wynagrodzenia za pracę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lutego 2017 r.,skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 23 listopada 2015 r., sygn. akt VII Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 270 zł (dwieście siedemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym i nie obciąża powoda tymi kosztami w dalszym zakresie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z 23 listopada 2015 r. oddalił apelację skarżącego powoda F. G. od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z 15 września 2015 r., którym oddalono jego powództwo o ustalenie istnienia stosunku pracy oraz o zapłatę odszkodowania i wynagrodzenia za pracę. Sąd stwierdził, że kwestia dotycząca istnienia stosunku pracy powoda na określonym stanowisku w okresie wykonywania mandatu radnego w latach 2014-2018 została rozstrzygnięta wyrokiem w innej sprawie (IV P […]). W obecnej sprawie powód formułując w odmienny sposób roszczenia, w istocie domagał się ponownie ustalenie, że między stronami nadal trwa stosunek pracy na tym samym stanowisku, z tą tylko różnicą, że podnosił, iż porozumienie miało charakter bezterminowy.
Skoro w poprzedniej sprawie powód nie został dopuszczony do pracy i rozstrzygnięto, że porozumienie zawarto na czas trwania mandatu do 2014 r., to kwestie tę należało uznać za przesądzoną i nie podlegającą ponownemu ustaleniu. Działania pozwanej nie mogły być zatem poczytane jako przejaw dyskryminacji.W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie art. 365 § 1 k.p.c. przez niezasadne przyjęcie związania ustaleniami poczynionymi w poprzedniej sprawie (IVP […]), podczas gdy Sąd winien samodzielnie zbadać kwestie obwiązywania dokumentów i dokonać wykładni oświadczeń woli zgodnie z art. 65 k.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., podnosząc, „że okolicznością uzasadniającą jej rozpoznanie jest fakt, że wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, ranga naruszenia prawa procesowego, którą dotknięty jest zaskarżony wyrok oraz jej wpływ na wynik rozstrzygnięcia”.
Dodatkowo wskazano, „że także sytuacja, w której znalazł się powód – został pozbawiony podstawowego źródła dochodu będąc jednocześnie osobą niezwykle aktywnie działającą w społeczności lokalnej na jej rzecz, przemawia za dużą wagą tej sprawy i doniosłością problemów analizowanych przy jej rozpoznaniu”.Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi i zasądzenie kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Skarżący odwołuje się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wówczas w centrum uwagi jest tylko sam przepis, ze względu na kwalifikowaną potrzebę jego wykładni. Przedmiot zainteresowania tej podstawy przedsądu ma charakter uniwersalny. Ta podstawa ma na uwadze interes publiczny w aspekcie zachowania jednolitości prawa. Uwaga ta jest konieczna bo czym innym jest zastosowanie prawa w konkretnej sprawie skarżącego, czyli do określonej sytuacji.
Wówczas chodzi o zwykłą wykładnię i stosowanie prawa. Należy to do podstaw kasacyjnych a nie podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Chodzi o to, że ocena zastosowania prawa w konkretnej sprawie to domena podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. do której wniosek nie odwołuje się.Mamy więc we wniosku dwie części, pierwszą która stara się wykazać podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. i drugą, która przekłada tę podstawę na sprawę skarżącego.Co do pierwszej części to nie spełnia się jako podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., gdyż na tle art. 365 k.p.c. nie ma zasadniczych rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
Gdyby tak było, to wówczas niejako z urzędu kwestia sporna zostałaby rozpoznana przez skład powiększony Sądu Najwyższego, właśnie dla ujednolicenia wykładni i orzecznictwa. Nie ma takiej potrzeby, orzeczenia wskazane we wniosku nie świadczą o rozbieżności na tle wykładni art. 365 k.p.c. Czym innym jest zastosowanie prawa wynikające z różnych sytuacji i stanów faktycznych. Innymi słowy orzeczenia wskazane we wniosku mieszczą się w granicach dopuszczalnej wykładni i stosowania prawa. Nie ma wątpliwości, że związanie z art. 365 k.p.c. występuje wtedy, gdy chodzi o to samo żądanie na tle tego samego prawa materialnego i stanu faktycznego.
Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia (art. 365 § 1 k.p.c.) zapadłego między tymi samymi stronami w nowej sprawie o innym przedmiocie polega na zakazie dokonywania ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z osądzoną sprawą (art. 366 k.p.c.). W wyroku z 8 marca 2010 r., II PK 249/09, powołanym we wniosku, wyróżnia się skutek mocniejszy związania, tam gdzie chodzi o kolejny spór między tymi samymi stronami i słabszy, gdy kolejny spór nie obejmuje już tych samych storn. Przykładowo związanie dotyczy ustalenia w poprzedniej sprawie zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony (wyrok Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2009 r., II PK 302/08) lub przyczyn zwolnienia, które nie mogą być ponownie badane (wyrok Sądu Najwyższego z 15 maja 2013 r., III PK 50/12).
Innymi słowy różne orzeczenia Sądu Najwyższego podane we wniosku (do których z zakresu prawa pracy można dodać jeszcze choćby wyroki Sądu Najwyższego z 14 lipca 2011., III UK 196/10, z 10 kwietnia 2013 r., II PK 136/12, z 22 lipca 2015 r., I PK 231/14) nie dowodzą rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie spełnia się zatem ta podstawa przedsądu ze względu na rozbieżność orzecznictwa ani ze względu na potrzebę wykładni art. 365 § 1 k.p.c. Nie jest to przepis nowy w systemie prawa i nie wymaga wykładni.
Natomiast druga część wniosku nie spełnia się jako podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., gdyż skarżący kontestuje „pogląd wyrażony przez Sąd II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia niedopuszczający wręcz możliwości czynienia przez sąd samodzielnych ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy dotyczą one zagadnień, które zostały już raz przeanalizowane i rozstrzygnięte w innym orzeczeniu …”. Wówczas chodzi o ocenę rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Nie należy to jednak do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., bo ta podstawa ma charakter uniwersalny i przedmiotem jej zainteresowania jest sam przepis a nie ocena prawidłowości zastosowania przepisu w danej (konkretnej) sprawie.
Jest to domena podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której skarżący nie odwołuje się we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Innymi słowy kwestia czy ocena prawna porozumienia z 1 grudnia 2010 r. wraz z aneksem z 23 stycznia 2011 r. dokonana przez Sąd Rejonowy w Z. w sprawie IV P […], dotyczy jednak innego żądania niż zgłoszone w sprawie objętej skargą i nie wiązała Sądów orzekających w tej sprawie, nie należy do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W ramach tej podstawy przedsądu nie mają też znaczenia argumenty wskazujące na aktualną (szczególną) sytuację powoda.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).W uzasadnieniu orzeczenia o kosztach należy stwierdzić, że powód zaskarżył w całości wyrok Sądu Okręgowego.
Ze względu na datę wniesienia skargi kasacyjnej i odpowiedzi na skargę zastosowanie mają przepisy rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w pierwotnej wersji. Zważając jednak na niepowodzenie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i odpowiednie stosowanie przepisów o kosztach do odpowiedzi na skargę, uzasadnione jest zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego 270 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym i odstąpienie od obciążenia powoda dalej idącymi kosztami strony pozwanej w tym zakresie (art. 102 k.p.c.).
Zasądzona kwota równa jest połowie kosztów zasądzonych od powoda na rzecz pozwanej przez Sąd Okręgowy. l.n