Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II NSK 20/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for clear violation of law regarding administrative letter classification.

Numero d'incarto II NSK 20/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, refusing to review the lower court's decision on the administrative letter's nature. The appellant argued for a clear violation of law, but the court found the appeal merely sought a re-evaluation of factual and legal assessments already made by the appellate court. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the required 'clear violation' standard under administrative procedure law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates a clear violation of law resulting in an obviously flawed judgment, not merely a request for re-examination of the lower court's reasoning.

Parole chiave

Generato dall'IA
clear violation of law cassation appeal admissibility administrative procedure code re-examination of facts appellate court assessment risarcimento per errore giudiziario restituzione delle prestazioni abbandono del procedimento per truffa

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 111 § 1 of the Administrative Procedure Code
skarżąca działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.
art. 3989 § 1 pkt 4 of the Code of Civil Procedure
złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2022 r., VII AGz 632/21.Skarżąca na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure
złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2022 r., VII AGz 632/21.Skarżąca na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
§ 10 ust. 4 pkt 2 of the Minister of Justice Regulation on legal counsel fees
art. 111 k.p
W odpowiedzi na pismo Prezes UOKiK poinformował, że nie jest ono decyzją administracyjną i nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 111 k.p.a.Skarżąca odwołaniem z 21 czerwca 2021 r.
art. 107 k.p.c
Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w uzasadnieniu postanowienia z 15 października 2021 r., XVII AmA 75/21 powołując treść art. 107 k.p.c.
art. 107 § 1 k.p
Nie zawiera jednak władczego rozstrzygnięcia w kwestii przysługującego prawa (art. 107 § 1 k.p.a.).
art. 47928 § 1 k.p.c
nie należy do rozstrzygnięć wymienionych w art. 47928 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2022 r., VII AGz 632/21.Skarżąca na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 104 § 1 k.p
jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a., która wydana została na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I PKN 34/01
postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 marca 2002 r., I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz.
V CZ 187/02
Cassation appeal dismissed for failure to prove obvious legal violation required for admissibility under Polish Civil Procedure Code.
I UK 285/07
100; z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02 i z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07).W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.
IV CSK 189/15
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious error in lower court proceedings.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II NSK 20/23 POSTANOWIENIE Dnia 8 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk w sprawie z powództwa D. sp. z o.o. z siedzibą w N. przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o zwrot odsetek od zwróconej kary pieniężnej na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych ‎w dniu 8 lutego 2023 r. na skutek skargi kasacyjnej powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego ‎w Warszawie z dnia 24 stycznia 2022 r., sygn. akt VII AGz 632/21: 1.odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2.zasądza od D. sp. z o.o. z siedzibą ‎w N. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji ‎i Konsumentów kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy wyrokiem z 29 lipca 2020 r., uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2018 r., VI AGa 3/18 w zakresie dotyczącym D. sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: „skarżąca”). W wyniku powyższego Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: „Prezes UOKiK”) zwrócił na rzecz skarżącej kwotę 31 406 794,64 zł (zapłaconą tytułem kary pieniężnej nałożonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2018 r., VI AGa 3/18). Pismem z 15 lutego 2021 r. skarżąca wystąpiła do Prezesa UOKiK o zwrot odsetek za zwłokę od dnia zapłaty kary pieniężnej do dnia jej zwrotu (7 stycznia 2021 r.).

W odpowiedzi na pismo z 15 lutego 2021 r., Prezes UOKiK pismem z 25 lutego 2021 r., poinformował skarżącą, że wniosek o zapłatę odsetek jest niezasadny. Zdaniem Prezesa UOKiK wszelkie należności przysługujące skarżącej w związku z uchyleniem wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2018 r., VI AGa 3/18 zostały uregulowane przelewem z 7 stycznia 2021 r. na rachunek bankowy skarżącej w kwocie 31 406 794,64 zł. Następnie, pismem z 12 marca 2021 r. skarżąca działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

– Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2022, poz. 2000 z późn. zm., dalej: „k.p.a.”) wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie jej zdaniem decyzji z 25 lutego 2021 r. w kwestii zapłaty odsetek, o stosowne pouczenie w zakresie prawa odwołania do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego wraz z pouczeniem o opłacie związanej z wniesieniem odwołania lub skargi. W odpowiedzi na pismo Prezes UOKiK poinformował, że nie jest ono decyzją administracyjną i nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 111 k.p.a.Skarżąca odwołaniem z 21 czerwca 2021 r. (data wpływu do Prezesa UOKiK) zaskarżyła w całości pismo Prezesa UOKiK z 25 lutego 2021 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Skarżąca domagała się jego zmiany w sposób wskazany w odwołaniu oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowieniem z 15 października 2021 r., XVII AmA 75/21 odrzucił odwołanie skarżącej oraz nakazał zwrócić ze Skarbu Państwa na jej rzecz kwotę 970 zł tytułem zwrotu części opłaty od odwołania. Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w uzasadnieniu postanowienia z 15 października 2021 r., XVII AmA 75/21 powołując treść art. 107 k.p.c. wskazał, że akt organu administracji uznać należy za decyzję administracyjną, jeżeli zawiera ona: oznaczenie organu, oznaczenie adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu.

Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uwzględniając powyższe przyjął, że informacja o stanowisku Prezesa UOKiK w sprawie zapłaty odsetek od nałożonej kary pieniężnej nie jest rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., a jej udzielenie nie jest czynnością władczą organu regulacyjnego. Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów podkreślił nadto, że pismo Prezesa UOKiK w niniejszej sprawie nie kończy postępowania administracyjnego. Zawiera bowiem odpowiedź na wezwanie do zapłaty odsetek (przedstawiające stanowisko Prezesa UOKiK w odniesieniu do wniosku skarżącej).

Nie zawiera jednak władczego rozstrzygnięcia w kwestii przysługującego prawa (art. 107 § 1 k.p.a.). Pismo nie zawiera też uzasadnienia ze wskazaniem podstawy prawnej. Z tych względów nie spełnia wymogów kwalifikujących go jako decyzję administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. Dodatkowo Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów podkreślił, że pismo Prezesa UOKiK z 25 lutego 2021 r. nie jest aktem organu administracji wydanym w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jedn.

Dz.U. 2021, poz. 275 z późn. zm., dalej: „ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów”) lub przepisów odrębnych ustaw, jak również nie jest postanowieniem wydanym w sprawach enumeratywnie wymienionych w art. 47928 § 1 pkt 2a-6 k.p.c. Ostatecznie Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, że pismo Prezesa UOKiK z 25 lutego 2021 r. nie należy do rozstrzygnięć wymienionych w art. 47928 § 1 k.p.c. Od tych przysługuje bowiem prawo do wniesienia odwołania. W konsekwencji, zdaniem Sądu Okręgowego w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie art. 47931a § 2 k.p.c. podlegało ono odrzuceniu.Postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 15 października 2021 r., XVII AmA 75/21 zostało zaskarżone zażaleniem skarżącej, która zarzuciła naruszenie:1.art. 107 § 1 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że pismo Prezesa UOKiK z 25 lutego 2021 r., nr […] nie jest decyzją administracyjną;2.art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez jego błędne niezastosowanie i błędne przyjęcie, że katalog decyzji Prezesa UOKiK prezentowany w doktrynie jest katalogiem zamkniętym, przy czym art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wprost wskazuje, że odwołanie przysługuje od każdej decyzji Prezesa UOKiK;3.art. 47931a § 2 k.p.c., poprzez jego błędne zastosowanie i błędne uznanie, że odwołanie skarżącej jest niedopuszczalne, pomimo że pismo Prezesa UOKiK z 25 lutego 2021 r., nr […] jest decyzją administracyjną, gdyż tylko w takiej formie zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 78 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

– Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2022, poz. 2651 z późn. zm., dalej: „o.p.”) Prezes UOKiK mógł uznać wniosek o zwrot odsetek za niezasadny. Na podstawie powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 15 października 2021 r., XVII AmA 75/21 i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z 24 stycznia 2022 r., VII AGz 632/21 oddalił zażalenie uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów dokonał zdaniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie trafnej oceny, że odwołanie wniesione na podstawie art. 47931a § 2 k.p.c. podlegało odrzuceniu. Sąd Apelacyjny w Warszawie podkreślił, że na podstawie art. 31 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów do zakresu działania Prezesa UOKiK należy wydawanie decyzji w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, w sprawach koncentracji przedsiębiorców, w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone oraz w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, a także innych decyzji przewidzianych w ustawie.

Z przepisu art. 47 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wynika natomiast, że postępowanie przed Prezesem UOKiK jest prowadzone jako postępowanie wyjaśniające, postępowanie antymonopolowe, postępowanie w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone lub postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu, aby przed Prezesem UOKiK wszczęte zostało jakiekolwiek (z urzędu lub wniosek skarżącej), postępowanie wskazane w powołanym przepisie prawa, po przeprowadzeniu którego Prezes UOKiK jako organ administracji mógłby wydać władcze rozstrzygnięcie (dotyczące praw lub obowiązków skarżącej).

Co więcej, analiza pisma z 25 lutego 2021 r. wskazała, że brak było w nim jednoznacznego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach skarżącej, ponieważ stanowiło ono jedynie odpowiedź na kolejne, kierowane do Prezesa UOKiK pismo w sprawie zwrotu samej uiszczonej kary pieniężnej oraz odsetek za zwłokę. Pismo ma zatem przede wszystkim charakter informacyjny i polemiczny ze stanowiskiem skarżącej, na co prawidłowo zwrócił uwagę również Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W jego treści jest nadto wyraźne wskazanie „w odpowiedzi na Państwa pismo (...) informujemy (...)”.

Jednocześnie Sąd Apelacyjny w Warszawie podkreślił, że powołanie w jego treści odpowiedniego zastosowania o.p. nie mogło przesądzać o tym, że pismo jest decyzją administracyjną (zwłaszcza, że nie rozstrzyga się w nim o prawie, prawa nie odmawia), lecz informuje, że wniosek o zwrot odsetek jest bezzasadny, gdyż wszelkie należności przysługujące skarżącej w związku z uchyleniem wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 27 marca 2018 r. zostały uregulowane przelewem z 7 stycznia 2021 r. Pismem z 14 kwietnia 2022 r. skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego J.

M. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2022 r., VII AGz 632/21.Skarżąca na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W ocenie skarżącej Sąd Apelacyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 24 stycznia 2022 r., VII AGz 632/21 w oczywisty sposób błędnie przyjął, że pismo Prezesa UOKiK z 25 lutego 2021 r., nr […] nie jest decyzją administracyjną, ponieważ od takiego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 47928 § 1 k.p.c. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, skarżącej nie przysługiwało odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

W ocenie skarżącej w realiach niniejszej sprawy oczywistym było, że pismo Prezesa UOKiK z 25 lutego 2021 r. jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a., która wydana została na podstawie art. 78 o.p. i zawiera wszystkie wymagane elementy decyzji administracyjnej wymienione w art. 107 § 1 pkt 1-8 k.p.a. (z wyjątkiem pkt 7 i 9). Ponadto, na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów skarżącej przysługuje od tej decyzji odwołanie, do rozpoznania którego, zgodnie z art. 47928 § 1 pkt 1 k.p.c. właściwy jest Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej nieprzyjęcie do rozpoznania, względnie oddalenie.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach k.p.c. jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony, co należy podkreślić wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała jej oczywistą zasadność. Przedstawiła przy tym wywód mający świadczyć o błędnym przyjęciu przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, że pismo Prezesa UOKiK z 25 lutego 2021 r., nr […] nie jest decyzją administracyjną.Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy.

Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 marca 2002 r., I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02 i z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07).W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.

Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wbrew sugestiom skarżącej analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że Sąd Apelacyjny w Warszawie dokładnie wyjaśnił jaki jest prawny charakter pisma Prezesa UOKiK z 25 lutego 2021 r. (pisma mającego charakter informacyjny, a nie decyzji administracyjnej).

Powołane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wyroki sądów akcentują natomiast elementy konieczne decyzji administracyjnej, co w żaden sposób merytorycznie nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy. Dodać przecież należy, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15).

Oceniając wykazanie wynikającej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Skarżąca nie wykazała też, że ewentualne uchybienia w zakresie stosowania prawa przez Sąd Apelacyjny w Warszawie miały charakter kwalifikowany. Sąd Najwyższy ponownie podkreśla, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w niniejszej sprawie stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości oceny prawnej Sądu Apelacyjnego w Warszawie.

To nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów oparto na § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804).