Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 9/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for personal appeal by lawyer-client due to form defect under Art. 526 § 1 K.P.K.

Numero d'incarto II KZ 9/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal filed by a convicted lawyer who attempted to submit a cassation personally. The court held that even when a party is a lawyer, they must use a professional defender or representative to file the appeal, violating the formal requirements of Article 526 § 1 of the Code of Criminal Procedure. Additionally, the court confirmed the lower court's decision was valid because it was issued by the presiding judge of the division, who is authorized to issue such rulings under Article 93 § 2 of the same code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 526 § 1 k.p.k.; Art. 93 § 2 k.p.k.: A party who is a lawyer must utilize a professional defender or representative to file a cassation appeal; a ruling issued by the presiding judge of a criminal division is valid for matters not requiring a formal judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal lawyer as party formal requirements Code of Criminal Procedure professional defender presiding judge authority admissibility defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 526 § 1 k.p.k.
Z powyższego względu należało odmówić przyjęcia kasacji, jako niespełniającej wymogu formy z art. 526 § 1 k.p.k. Co się zaś tyczy wydania zaskarżonego zarządzenia przez Przewodniczącego V Wydziału Karnego-Odwoławczego w Sądzie Okręgowym w Ł., stosownie do art.
Art. 93 § 2 k.p.k.
art. 526 § 1 k.p.k
Z powyższego względu należało odmówić przyjęcia kasacji, jako niespełniającej wymogu formy z art. 526 § 1 k.p.k.
art. 93 § 2 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 9/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w sprawie E. D.‎w przedmiocie zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego-Odwoławczego w Sądzie Okręgowym w Ł. z dnia 29 października 2013r., sygn. akt V WKK […] o odmowie przyjęcia kasacji p o s t a n o w i ł zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy U Z A S A D N I E N I EZarządzeniem 29 października 2013 r., sygn. akt V WKK […] Przewodniczący V Wydziału Karnego-Odwoławczego w Sądzie Okręgowym w Ł. odmówił przyjęcia kasacji wniesionej 18 października 2013 r. przez skazanego E. D..

Zarządzenie uzasadniono tym, że kasacja winna być wniesiona przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, zaś skazany wniósł ją osobiście. Skazany wniósł zażalenie, w którym, po pierwsze, zarzucił, że jako adwokat miał prawo wnieść we własnej sprawie kasację, która spełnia wymóg przymusu adwokacko-radcowskiego. Po wtóre, zarzucił że odmowy przyjęcia kasacji dokonał przewodniczący wydziału, a nie prezes. Ponadto zdaniem skarżącemu zarządzenie narusza jego prawo do obrony i szereg gwarancji konstytucyjnych.

Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z przeważającym zapatrywaniem Sądu Najwyższego, strona która sama jest adwokatem, musi korzystać z obrońcy lub pełnomocnika i nie może sama sporządzić i podpisać kasacji (postanowienie SN z dnia 8 maja 2013 r., V KZ 37/13, SIP Lex LEX nr 1312386). Z powyższego względu należało odmówić przyjęcia kasacji, jako niespełniającej wymogu formy z art. 526 § 1 k.p.k. Co się zaś tyczy wydania zaskarżonego zarządzenia przez Przewodniczącego V Wydziału Karnego-Odwoławczego w Sądzie Okręgowym w Ł., stosownie do art. 93 § 2 k.p.k., zarządzenia w sprawach niewymagających wydania orzeczenia wydawać mogą, prezes sądu, przewodniczący wydziału, przewodniczący składu orzekającego lub wyznaczony sędzia.

Z tych powodów zarządzenie należy uznać za zasadne i wydane przez uprawniony do tego w świetle ustawy podmiot. Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie. [aw]