Supreme Court dismisses appeal by private prosecutor's counsel for inadmissibility in misdemeanor cases regardless of procedure used.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by the private prosecutor's counsel regarding the inadmissibility of their cassation request. The lower court rejected the appeal because the defendant was ultimately convicted of a misdemeanor, making the private prosecutor's counsel an unqualified party under the relevant statute. The court held that the procedural path taken is irrelevant; only the final classification of the offense as a misdemeanor determines the admissibility of the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 110 § 1 k.p.w.; Art. 530 § 2 k.p.k.: The right of a private prosecutor's counsel to file a cassation appeal in misdemeanor cases is determined solely by the final conviction of a misdemeanor, rendering the procedural code applied during the trial irrelevant to the admissibility of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 7/21 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński w sprawie G.K., skazanego z art. 86 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 20 kwietnia 2021 r.,zażalenia wniesionego przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej K. K. na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w W.z dnia 18 stycznia 2020 r., sygn. IX Ka (...) – IX WKK (...), odmawiające przyjęcia kasacji z uwagi na jej niedopuszczalność z mocy ustawy, na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. postanowił: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem na podstawie art. 530 § 2 w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 110 § 1 k.p.w. odmówiono przyjęcia kasacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej K. K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 15 października 2020 r., sygn. IX Ka (...) wobec jej niedopuszczalności z mocy ustawy. Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wniósł zażalenie na to zarządzenie, w którym zarzucił błędną wykładnię przepisu art. 429 § 1 k.p.k., podczas gdy Sąd odwoławczy sporządzając uzasadnienie wyroku w trybie przepisu art. 457 § 2 k.p.k. de facto przesądził, że niniejsza sprawa toczyła się i toczy według przepisów kodeksu postępowania karnego, a nie według kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, a tym samym wniesienie kasacji przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej było zasadne.
W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie było zasadne. Nie kwestionując trafności uwag odnoszących się do zmiany przepisów procedury w przypadku modyfikowania kwalifikacji prawnej czynu oscylującego pomiędzy przepisami kodeksu karnego i kodeksu wykroczeń, zauważyć należy, że w odniesieniu do badania dopuszczalności kasacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej w niniejszej sprawie pozostają one irrelewantne.Przypomnieć należy, że G. K. wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 23 marca 2020 r., sygn.
II K (…) został oskarżony o czyn z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., a ostatecznie uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Stosownie natomiast do art. 110 § 1 k.p.w. w sprawach o wykroczenia kasację mogą wnieść tylko tzw. podmioty kwalifikowane, tj. Prokurator Generalny i Rzecznik Praw Obywatelskich, a nie same strony i to bez względu na rodzaj wydanego wyroku. Kluczowe znaczenie ma tutaj zdekodowanie użytego w treści powyższego przepisu terminu „sprawy o wykroczenie”. Według wypracowanego w orzecznictwie i doktrynie stanowiska do kategorii tych spraw, w rozumieniu powyższego przepisu, nie zaliczają się tylko sprawy prowadzone w trybie przewidzianym w kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia, ale także prowadzone w oparciu o przepisy k.p.k., jeżeli ostatecznie dojdzie do wydania orzeczenia uznającego czyn za wykroczenie.
Zatem kluczowe znaczenie dla określenia czy zastosowanie znajduje przepis art. 110 § 1 k.p.w. ma nie sama procedura toczącego się postępowania lecz jego wynik (zob. postanowienia Sądu Najwyższego np.: z dnia 23 października 2003 r., IV KK 94/03, LEX nr 83428; z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 29/10, LEX nr 583869; z dnia 10 grudnia 2015 r., III KK 410/15, LEX nr 2000282; zob. też np. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, Warszawa 2008, s. 417). Należy zauważyć, że ustawodawca w powyższym przepisie nie operuje jak np. w art. 113 k.p.w. określeniem wskazującym, iż chodzi sprawy zakończone "w trybie przepisów niniejszego kodeksu", lecz mówi o "sprawie o wykroczenie", bez względu na to, w trybie jakich przepisów doszło do orzeczenia w kwestii odpowiedzialności karnej za taki czyn, co uzasadnia wskazane wyżej rozumienie tego zwrotu.Wnosząc zatem kasację w niniejszej sprawie pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zasadnie spotkał się z odmową jej przyjęcia jako niedopuszczalnej z mocy ustawy na podstawie art. 530 § 2 i 429 § 1 k.p.k. (przepisy te mają także zastosowanie do spraw o wykroczenia - art. 112 i 109 § 2 k.p.w.), albowiem po uznaniu G.K. za winnego popełnienia wykroczenia chodzi już o sprawę o wykroczenie, a nie o przestępstwo w rozumieniu art. 110 § 1 k.p.w.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstę