Supreme Court dismisses appeal for missed deadline due to lack of knowledge, citing duty of care.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the defendant's appeal against the lower court's refusal to extend the deadline for filing a cassation request. The defendant argued he missed the deadline due to illness, lack of information about the judgment, and ineffective representation by his court-appointed lawyer. The court rejected these claims, ruling that the defendant's presence at the appeal hearing and prior procedural actions demonstrated sufficient knowledge of his rights and obligations.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 126 § 1 k.p.k.; Art. 84 § 2 k.p.k.; The failure to file a cassation request within the prescribed time limit cannot be excused by a lack of knowledge regarding the judgment or the lawyer's inaction, as the accused bears the duty of care for their procedural interests.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 7/17 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej w sprawie K. K., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 marca 2017r., zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 lutego 2017r., sygn. akt V Ka (…), odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 grudnia 2016r., postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Odmawiając skazanemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowy w P. wskazał, że wniosek w tym przedmiocie nie został należycie uzasadniony. Fakt natomiast, że skazany osobiście uczestniczył w rozprawie apelacyjnej oraz był wówczas reprezentowany przez obrońcę z urzędu, powinien powodować orientację w swojej sytuacji procesowej i wniosku tego nie może zmienić fakt, że z własnej woli skazany nie stawił się na ogłoszenie wyroku Sądu odwoławczego, a w konsekwencji nie wysłuchał ustnego pouczenia o trybie i sposobie zaskarżenia tego orzeczenia.
W tej sytuacji, usprawiedliwianie niezłożenia wniosku w terminie nieznajomością prawa i brakiem doświadczenia w kontaktach z organami wymiaru sprawiedliwości nie dawało podstaw do uznania, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 126 § 1 k.p.k. Skazany w zażaleniu podniósł, że nie posiadał wiedzy na temat wyroku („nie zostałem poinformowany w żaden sposób”), kontaktował się z obrońcą, który twierdził, że odpisu orzeczenia nie otrzymał. Od obrońcy uzyskał informację, że ten został przydzielony „tylko i wyłącznie do jednej sprawy przez Sądem Okręgowym”.
Nieobecność podczas ogłoszenia wyroku spowodowana była stanem zdrowia (pierwsza grupa inwalidzka) i koniecznością zbyt długiego oczekiwania. Gdyby miał wiedzę, że obrońca nie złoży wniosku o uzasadnienie, pozostałby na ogłoszeniu wyroku. Był jednak przekonany, że ten dopilnuje jego interesów procesowych. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie na uwzględnienie nie zasługiwało.Słusznym pozostawało rozumowanie Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym – w realiach tej sprawy – powoływanie się na brak wiedzy o terminie i sposobie złożenia zapowiedzi kasacji, nie może być okolicznością usprawiedliwiającą niedochowanie terminu zawitego.
Skazany był obecny na rozprawie apelacyjnej w dniu 20 grudnia 2016r. i wiedział, że tego też dnia nastąpi ogłoszenie wyroku. To na nim ciążył obowiązek dbałości o swój interes procesowy. Nawet jeśli podjął decyzję o niestawiennictwie na ogłoszenie wyroku, to przecież wiedział, że ta czynność ma nastąpić i mógł niezwłocznie (tego czy np. następnego dnia) dowiedzieć się o treści orzeczenia i podjąć dalsze czynności procesowe. To, że nie wysłuchał pouczenia osobiście nie stanowiło „przyczyny niezależnej od strony”, jak tego wymaga art. 126 § 1 k.p.k.
W zażaleniu K. K. wprost przyznał, że gdyby wiedział, iż obrońca z urzędu nie podejmie stosownych czynności „to kosztem zdrowia poczekałby na ogłoszenie tego wyroku”. Rzecz jednak w tym, że wcale nie sam fakt nieobecności podczas ogłoszenia wyroku, ale bezczynność przez okres blisko miesiąca od ogłoszenia (złożenie wniosków o przywrócenie terminu do złożenia kasacji oraz o wyznaczenie obrońcy nastąpiło w dniu 18 stycznia 2017r. – data nadania pism – k.113), nie dawała żadnych podstaw do przywrócenia terminu zawitego.Nieprzekonujące były także te twierdzenia skarżącego, że niedochowanie terminu nastąpiło na skutek nienależytego wykonania obowiązków przez wyznaczonego z urzędu obrońcę.
Zgodnie z art. 84 § 2 k.p.k., obowiązkiem takiego obrońcy pozostaje podejmowanie czynności w imieniu reprezentowanego jedynie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Jeszcze bardziej istotnym jest jednak to, że K. K. został o tym fakcie należycie pouczony wraz z zawiadomieniem o przyjęciu apelacji (k.88 – pkt 5.), które odebrał osobiście w dniu 15 września 2016 r. (k.93). Nie może się zatem obecnie skutecznie zasłaniać niewiedzą, twierdząc, że nie był świadom, iż obrońca z urzędu nie podejmie po ogłoszeniu wyroku dalszych kroków procesowych w kierunku wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Niezależnie od powyższego, należało również zwrócić uwagę na to, że pomimo wskazywanych przez skarżącego okoliczności takich jak inwalidztwo, zły stan zdrowia czy wiek, twierdzenie o nieporadności i nieznajomości prawa stało w jawnej sprzeczności z jego uprzednimi działaniami w toku procesu. Zauważyć bowiem trzeba, że w postępianiu przed Sądem pierwszej instancji skutecznie złożył wniosek o „nadesłanie wyroku wraz z uzasadnieniem” (k.64), po wezwaniu uzupełnił jego brak (k.69), a następnie sam sporządził i wniósł apelację (k.84-86), która została rozpoznana przez Sąd Okręgowy.
W tym stanie sprawy należało stwierdzić, że argumentacja powołana w zażaleniu nie mogła podważyć stanowiska Sądu Okręgowego o braku określonych w art. 126 § 1 k.p.k. przesłanek do przywrócenia terminu zawitego.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.