Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 58/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal of retrial request due to lack of lawyer signature.

Numero d'incarto II KZ 58/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the appellate court's refusal to accept the defendant's request for a retrial. The defendant had personally submitted the request without a lawyer, violating the mandatory requirement for legal representation in retrial proceedings. The court ruled that the personal submission was legally ineffective and the formal defect could not be cured by the appointed defense counsel.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 545 § 2 k.p.k.; Art. 120 § 1 k.p.k.; Art. 540 k.p.k.: A request for retrial must be drafted and signed by a lawyer or legal advisor; a personal submission by the defendant is legally ineffective and cannot be cured by a court-appointed defense counsel.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory lawyer requirement retrial request validity formal defect cure court-appointed counsel legal representation obligation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 545 § 2 k.p.k.
Przepis art. 545 § 2 k.p.k. stwierdza jednoznacznie, że jeśli wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego.
Art. 120 § 1 k.p.k.
tylko poprzez osobiste ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego z wyboru, gdyż został prawidłowo do tego wezwany w trybie art. 120 § 1 k.p.k. Wezwanie do usunięcia braku formalnego z dnia 31 sierpnia 2015 r.
Art. 540 k.p.k.
Z., skoro nie znalazła prawnych podstaw przewidzianych w art. 540 k.p.k. (i następne), do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i swoje stanowisko w sposób należyty uzasadniła.
art. 437 § 1 k.p.k
akt II AKo157/15, o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 545 § 2 k.p.k
Przepis art. 545 § 2 k.p.k.
art. 120 § 1 k.p.k
tylko poprzez osobiste ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego z wyboru, gdyż został prawidłowo do tego wezwany w trybie art. 120 § 1 k.p.k.
art. 540 k.p.k
Z., skoro nie znalazła prawnych podstaw przewidzianych w art. 540 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KZ 67/12
Supreme Court dismisses retrial request due to failure to comply with mandatory lawyer representation requirement.
IV KZ 65/12
Supreme Court dismissed appeal against refusal to accept criminal appeal due to formal defects and lack of funds.
V KZ 47/96
1153; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 września 2012 r., III KZ 67/12, Lex Nr 1220908; z dnia 21 listopada 2012 r., IV KZ 65/12, Lex Nr 1228644; z dnia 30 września 1996 r., V KZ 47/96, OSNKW 1996, Nr 11 – 12, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 58/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 16 grudnia 2015 r., w sprawie Ł. J.‎zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II AKo157/15, o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEW dniu 22 czerwca 2015 r.

Ł. J. wystąpił z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim, sygn. akt II Ko 528/05, zakończonej prawomocnym postanowieniem tegoż sądu z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt II Ko 528/14, utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt IV Kzw 478/05, w przedmiocie zarządzenia wykonania kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 13 marca 2001 r., sygn. akt II K 834/00.

We wniosku skazany zwrócił się także o ustanowienie adwokata z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania (k. 380). W dniu 27 lipca 2015 r. zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w Łodzi, wyznaczono obrońcę z urzędu w osobie adw. E. Z., celem ewentualnego sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania lub złożenia opinii o braku podstaw do skierowania takiego wniosku (k. 389). W dniu 28 sierpnia 2015 r. do Sądu Apelacyjnego w Łodzi wpłynęła opinia o braku podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie w/w postępowania (k. 395-397).

Zarządzeniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. skazany został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku (k. 400). To wezwanie zostało doręczone skazanemu w dniu 23 września 2015 r. (k. 402), jednakże Ł. J. nie usunął w zakreślonym terminie powyższego braku formalnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 30 października 2015 r. odmówiono więc przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania.

Odpis zarządzenia doręczono osobiście wnioskodawcy w dniu 9 listopada 2015 r. (k. 410), a w dniu 18 listopada 2015 r. do Sądu Apelacyjnego w Łodzi wpłynęło zażalenie Ł. J. na to zarządzenie. Skarżący podniósł, że wezwany do usunięcia braków formalnych nie mógł tego zrobić z powodu „nieznajomości prawa”. Skarżący wniósł o zapoznanie się ze sprawą i pozytywne rozpatrzenie wniosku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 545 § 2 k.p.k. stwierdza jednoznacznie, że jeśli wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego.

Obowiązek ten określany jest powszechnie jako przymus adwokacki, chodzi bowiem o to, by przedmiotowy wniosek opracował podmiot fachowy. Użyte w tym przepisie sformułowanie „powinien” jest równoznaczne z bezwzględną koniecznością realizacji nakazu w nim zawartego. A zatem złożenie wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego osobiście przez samego wnioskodawcę (skazanego, ukaranego), jest czynnością prawnie bezskuteczną. (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 1153; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 września 2012 r., III KZ 67/12, Lex Nr 1220908; z dnia 21 listopada 2012 r., IV KZ 65/12, Lex Nr 1228644; z dnia 30 września 1996 r., V KZ 47/96, OSNKW 1996, Nr 11 – 12, poz. 88).W przedmiotowej sprawie skazany nie był uprawniony do sporządzenia osobiście wniosku o wznowienie postępowania.

Brak formalny wniosku polegający na niezachowaniu przymusu adwokacko – radcowskiego mógł być usunięty przez Ł. J. tylko poprzez osobiste ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego z wyboru, gdyż został prawidłowo do tego wezwany w trybie art. 120 § 1 k.p.k. Wezwanie do usunięcia braku formalnego z dnia 31 sierpnia 2015 r. zawiera wyczerpujące pouczenie w tym zakresie wraz z konsekwencjami prawnymi nieusunięcia tego braku. Dodać także należy, że obrońca wyznaczony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym lub w postępowaniu o wznowienie postępowania, powinien sporządzić i podpisać kasację lub wniosek o wznowienie postępowania albo poinformować na piśmie sąd, że nie stwierdził podstaw do wniesienia kasacji lub wniosku o wznowienie postępowania.

W swojej decyzji w tym zakresie jest on autonomiczny i nie musi spełniać oczekiwań skazanego. Z tego właśnie uprawnienia skorzystała wyznaczona w niniejszej sprawie z urzędu na obrońcę – adwokat E. Z., skoro nie znalazła prawnych podstaw przewidzianych w art. 540 k.p.k. (i następne), do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i swoje stanowisko w sposób należyty uzasadniła. W związku z tym w niniejszym postępowaniu został skazanemu w sposób wystarczający zapewniony standard realizacji jego prawa do obrony.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.