Supreme Court dismisses appeal against refusal of retrial request due to failure to comply with mandatory lawyer drafting rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the appellate court's refusal to accept a retrial request. The defendant had requested a court-appointed lawyer to draft the request, but the appointed lawyer issued an opinion that no grounds existed, and the defendant failed to hire a private lawyer to draft the document within the deadline. The court ruled that the defendant's personal request was legally ineffective because it was not prepared and signed by a qualified legal professional, as required by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 2 k.p.k.; Art. 120 § 1 k.p.k.: A request for retrial must be drafted and signed by a qualified legal professional; failure to comply renders the request inadmissible, and the court is not obligated to appoint a lawyer until the request is properly submitted.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 56/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 16 grudnia 2015 r., w sprawie A. M. zażalenia skazanego na zarządzenie Kierownika sekcji zażaleniowo - wnioskowej Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt II AKo 94/15, o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIEW dniu 29 maja 2015 r.
A. M. wystąpił z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, sygn. akt II K 1181/00, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2006 r., sygn. akt X Ka 276/06, utrzymującym w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji (k. 775, t. IV).Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2015 r. skazany został wezwany w trybie art. 120 § 1 k.p.k. do usunięcia w terminie 7 dni formalnego braku wniosku o wznowienie postępowania, poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata albo radcę prawnego, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania (k. 798, t.
IV).W związku z tym skazany pismem z dnia 14 lipca 2015 r. zwrócił się do Sądu Apelacyjnego o ustanowienie adwokata z urzędu, w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania (k. 802).Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2015 r. wyznaczono skazanemu obrońcę z urzędu w osobie adw. B.B., celem ewentualnego sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania lub złożenia opinii o braku podstaw do skierowania takiego wniosku (k. 809-811, t. IV). W dniu 11 września 2015 r. do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wpłynęło pismo obrońcy skazanego, w którym poinformował o wydaniu opinii o braku podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie w/w postępowania (k. 829-835, t.
IV). Zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2015 r. skazany został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku (k. 837, t. IV). To wezwanie zostało doręczone skazanemu w dniu 18 września 2015 r. (k. 841), jednakże A. M. nie usunął w zakreślonym terminie powyższego braku formalnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 26 października 2015 r. odmówiono więc przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania karnego w sprawie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, sygn. akt II K 1181/00, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2006 r., sygn. akt X Ka 276/06.Odpis zarządzenia doręczono osobiście wnioskodawcy w dniu 29 października 2015 r. (k. 859), a w dniu 9 listopada 2015 r. do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wpłynęło zażalenie A.
M. na to zarządzenie. Skarżący podniósł, że sporządzona opinia o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest nierzetelna i sprowadza się jedynie do „skopiowania uzasadnienia Sądu orzekającego”, zaś działanie obrońcy należy ocenić jako niekorzystne dla skazanego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.W sprawie niniejszej bezspornie został zrealizowany wymóg rzetelnego procesu, bowiem sąd nie ma obowiązku wyznaczać kolejnych obrońców z urzędu, aż do uzyskania przez wnioskodawcę oczekiwanego przez niego efektu (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 sierpnia 2008 r., IV KZ 52/08, R-OSNKW z 2008 r., poz. 1711; z dnia 17 września 2008 r., III KZ 92/08, R-OSNKW z 2008 r., poz. 1872, z dnia 26 marca 2013 r., V KZ 16/13, LEX nr 1293884).
Wbrew stanowisku skarżącego uzasadnienie przedmiotowej opinii wskazuje, że wyznaczony obrońca dokonał rzetelnej analizy sprawy pod kątem ewentualnego wystąpienia podstaw wznowieniowych przewidzianych w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego. W związku z tym słusznie wezwano skazanego do usunięcia braku formalnego pisma w przedmiocie wznowienia postępowania, poprzez złożenie wniosku o wznowienie sporządzonego i podpisanego przez adwokata, skoro wniosek o wznowienie postępowania sporządzony z naruszeniem przymusu adwokacko - radcowskiego jest prawnie bezskuteczny.
W konsekwencji skazany powinien ustanowić sobie obrońcę z wyboru, który sporządziłby wniosek o wznowienie postępowania i taka możliwość istnieje w dalszym ciągu.Skazany w wyznaczonym terminie nie usunął wskazanego mu przez organ procesowy braku formalnego pisma, dlatego słusznie odmówiono przyjęcia osobistego wniosku A. M. o wznowienie postępowania, ponieważ takie postąpienie uzasadnia brak łącznego spełnienia warunków formalnych określonych w art. 545 § 2 k.p.k. - sporządzenia i podpisania wniosku przez podmiot kwalifikowany prawniczo.Marginalnie, zaznaczyć należy, że rozpoznając niniejsze zażalenie Sąd Najwyższy nie mógł badać zasadności skazania za przypisane przestępstwo, czy też okoliczności faktycznych przedstawionych w zażaleniu, podobnie jak też istnienia przesłanek do wznowienia postępowania, gdyż stanowiłoby to obejście przepisów ustanawiających przymus adwokacki.Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.