Supreme Court dismisses appeal against denial of time extension due to missed deadline caused by defendant's own fault.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the lower court's decision to deny the extension of the deadline for submitting a request for a judgment's reasoning. The defendant argued that the missed deadline was not their fault because they were never properly notified of the appeal hearing date. The court rejected this claim, finding that the defendant had received all necessary notifications via mail, which legally constituted proper service.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437 § 1 k.p.k.; Art. 524 § 1 k.p.k.; Art. 528 § 1 k.p.k.; Art. 126 § 1 k.p.k.: A failure to file a request for reasoning within the statutory period constitutes a waiver of the right to appeal if the delay was caused by the party's own fault, even if the party claims they were unaware of the deadline.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 53/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie skazanego R. S.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 16 grudnia 2014r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 19 września 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w sprawie sygn. akt V Ka […]na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 524 § 1 k.p.k. i w zw. z art. 528 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku uznając, że skazany uchybił terminowi do złożenia wniosku z własnej winy, znając termin rozprawy odwoławczej.W zażaleniu skazany podniósł, że nie zostało mu doręczone postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu, a nadto, zarzucił postanowieniu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, iż niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn zależnych od skazanego, w sytuacji, gdy nie został zawiadomiony o terminie rozprawy odwoławczej; podnosząc takie zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest niezasadne.
Na wstępie trzeba stwierdzić, że dwa pierwsze zarzuty zawarte w zażaleniu odnoszą się do kwestii doręczenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu i mylnego powiadomienia skazanego o tym, iż postanowienie to jest niezaskarżalne, w sytuacji, gdy zażaleniu skazanego nadano jednak bieg, a zatem nie zablokowano możliwości kontroli tego postanowienia przez Sąd Najwyższy. Rzeczywiście, w treści protokołu (k. 927) zawarta został informacja, iż na to postanowienie nie przysługuje zażalenie, wbrew zapisowi art. 528 § 1 pkt 3 k.p.k. a contrario, który to przepis – a nie art. 126 § 3 k.p.k. (z uwagi na zapis art. 426 § 1 i § 2 k.p.k., które to przepisy wyłączają stosowanie art. 126 § 3 k.p.k. co do orzeczenia sądu odwoławczego), jak mylnie wskazuje skarżący – stanowi podstawę do zaskarżenia tego postanowienia.
Rzecz jednak w tym, że uchybienie to nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenie terminu do dokonania czynności o której mowa w art. 524 § 1 zdanie drugie k.p.k. Z jednej bowiem strony nadano bieg zażaleniu, a zatem uznano, iż jednak przysługuje środek odwoławczy, a ponadto, Sąd Najwyższy rozpoznaje środek odwoławczy (zażalenie) pod kątem istnienia wszystkich podstaw odwoławczych, a zatem stosując szeroką formułę kontroli odwoławczej. Nadmienić należy, że skarżącemu znana jest treść zaskarżonego postanowienia, co wynika z treści samego zażalenia.Dokonując takiej kontroli Sąd Najwyższy stwierdzić musi, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i oparte jest na prawidłowych ustaleniach faktycznych.
Nie sposób zgodzić się ze skarżącym co do tego, iż wadliwe jest ustalenie że został powiadomiony prawidłowo o terminie rozprawy odwoławczej. Znajdująca się w aktach sprawy koperta zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy odwoławczej dla skazanego (k. 774) zawiera bowiem wszystkie wymagane przepisami art. 133 § 1 i § 2 k.p.k. oraz § 6 i § 7 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczenia pism sądowych w postepowaniu karnym (Dz. U. Nr 108, poz. 1022) adnotacje i pieczęcie operatora pocztowego, co dowodzi, iż sąd II instancji trafnie uznał w protokole rozprawy odwoławczej, że R.
S. został powiadomiony o terminie rozprawy (k. 776). Przyznać należy zatem rację sądowi odwoławczemu, który w zaskarżonym postanowieniu tę okoliczność uznał za wskazującą na to, iż uchybienie w złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku leży wyłącznie po stronie skazanego, co z kolei oznacza, że nie został spełniony warunek ujęty w art. 126 § 1 k.p.k. Odmienne twierdzenia skazanego, włączywszy oświadczenie P. N., nie mogą obalić domniemania prawidłowości doręczenia tej korespondencji.Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu. [aw]