Supreme Court allows cassation against refusal, ruling indirect proportionality arguments via procedural violations are admissible.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the lower court's refusal to accept the cassation appeal filed by the defendant's defense attorney. The defense argued that the appellate court failed to thoroughly address material and procedural violations, including Article 433 of the Criminal Procedure Code, which indirectly raised issues of sentencing proportionality. The court ruled that such indirect arguments regarding proportionality are permissible under the law when grounded in specific procedural errors, thereby allowing the appeal to proceed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; A cassation appeal based on indirect proportionality arguments is admissible if it is grounded in a flagrant violation of substantive or procedural law that could have significantly influenced the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KZ 30/23 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska w sprawie K. K., skazanego z art. 177 § 2 k.k. i innych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2023 r. zażalenia obrońcy skazanego, na zarządzenie Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 23 grudnia 2022 r., sygn. akt XI WKK 37/22 (XI Ka 432/22), o odmowie przyjęcia kasacji, postanowił: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w Lublinie celem podjęcia dalszych czynności związanych z wniesioną kasacją.
UZASADNIENIESąd Rejonowy we Włodawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II K 513/19, uznał oskarżonego K. K. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności (pkt. I), a na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio (pkt. III) oraz – na podstawie art. 46 § 2 k.k. – nawiązkę na rzecz pokrzywdzonych (pkt IV).Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt V Ka 316/20, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Wskutek kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt III KK 234/21, uchylił wyrok Sądu odwoławczego w części utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie z pkt III wyroku Sądu I instancji dotyczące środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt XI Ka 432/22, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w zakresie orzeczenia o środku karnym.
Kasację od powyższego wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego K. K., zaskarżając go w całości, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego, tj. art. 433 § 1 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów apelacji i przez to naruszenie również art. 433 § 1 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., art. 433 § 1 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 53 § 1 i 2 k.k., art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 53 § 1 i 2 k.k., a ponadto art. 42 § 3 k.k. Podnosząc powyższe zarzuty, szczegółowo opisane w kasacji, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.Przewodniczący XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie zarządzeniem z dnia 23 grudnia 2022 r., sygn. akt XI WKK 37/22 (XI Ka 432/22) na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego K.
K. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt XI Ka 432/22, wobec jej niedopuszczalności z mocy ustawy.Zażalenie od powyższego zarządzenia wniósł obrońca skazanego K. K., zaskarżając je w całości, zarzucając:„naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jego treść, a to art. 530 § 2 k.p.k. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego oparta była na zarzutach naruszenia: art. 433 § 1 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., art. 178 § 1 k.p.k., art. 53 § 1 i § 2 k.k., art. 42 § 3 k.k., stanowiących wykazanie innego rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.”Stawiając powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie obrońcy skazanego K.
K. jest zasadne.Przewodniczący XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie odmówił przyjęcia kasacji ze względu na jej oparcie o zarzut niewspółmierności środka karnego. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że Sąd odwoławczy ponownie rozpoznawał sprawę jedynie w zakresie zastosowania względem skazanego środka karnego. Skoro zatem w kasacji nie podniesiono zarzutu obrazy art. 439 § 1 k.p.k., to zdaniem Przewodniczącego zarzuty dotyczą jedynie kwestii niewspółmierności środka karnego. Taka podstawa kasacyjna w świetle art. 523 § 1 k.p.k. jest zaś niedopuszczalna.Należy wszak spostrzec, że art. 523 § 1 k.p.k. określa dwa rodzaje podstaw kasacyjnych.
Podstawą kasacyjną może być nie tylko jedno z uchybień wymienione w art. 439 k.p.k., ale również inne rażące naruszenie prawa, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na treść orzeczenia. Przesłanka rażącego naruszenia prawa jako podstawa kasacyjna została w sprawie spełniona. Autor kasacji wskazał przepisy kodeksu postępowania karnego, które w jego przekonaniu zostały naruszone w zaskarżonym wyroku, przy czym, czyniąc zadość wymogowi określonemu w art. 526 § 1 k.p.k., podał, na czym polegają zarzucone uchybienia. W zarzutach kasacyjnych wyraźnie podniesiono zarzuty prawa materialnego i procesowego, tj. art. 433 § 1 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., art. 433 § 1 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 53 § 1 i 2 k.k., art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 53 § 1 i 2 k.k., oraz art. 42 § 3 k.k. Ponadto w uzasadnieniu kasacji skarżący wykazywał, że Sąd odwoławczy nie dopełnił obowiązku rzetelnego odniesienia się do zarzutów w ramach kontroli instancyjnej (zob. s. 8-9 kasacji).
Choć bowiem zdaniem obrońcy skazanego Sąd „winien przedstawić w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia argumenty odpowiednio wnikliwie”, to „w ponownym orzeczeniu nie dokonał wnikliwej analizy wykazanych przez Sąd Kasacyjny kwantyfikatorów” (s. 12 kasacji). Skarżący w kasacji podjął zatem próbę wykazania tego, że Sąd odwoławczy dokonując kontroli instancyjnej nie wziął pod uwagę wszystkich aspektów wpływających na wymiar środka karnego, do czego był – zdaniem skarżącego – zobowiązany. Takie sformułowanie zarzutów kasacyjnych nie jest sprzeczne z treścią art. 523 § 1 k.p.k., skoro niewspółmierność środka karnego została podniesiona tylko w sposób pośredni, tj. poprzez wykazywanie, że stanowi konsekwencję rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, wskazanego w kasacji (zob. np. postanowienie SN z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt II KK 182/22).
Ewentualna niewspółmierność zastosowanego wobec skazanego środka karnego wynikała, zdaniem skarżącego, z nieprawidłowej kontroli orzeczenia Sądu I instancji dokonanej przez Sąd odwoławczy. Wobec powyższego kasacja spełnia wymogi formalne wskazane w art. 523 § 1 k.p.k. Jednocześnie należy stwierdzić, że merytoryczna ocena zasadności podniesionych zarzutów wykracza poza zakres kontroli wstępnej poprzedzającej decyzję co do przyjęcia bądź odmowy przyjęcia kasacji (zob. np. postanowienie SN z dnia 28 listopada 2003 r., V KZ 44/03).Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.[SOP][ł.n]