Supreme Court dismisses appeal for retrial due to procedural defects and lack of constitutional review findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against the lower court's order refusing a retrial request. The applicant argued for procedural errors and evidentiary mistakes, but the court noted the document failed to meet statutory requirements for a retrial motion. Since no Constitutional Court ruling invalidated the conviction and the document was not a proper retrial request, the appeal was rejected as baseless.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 479 k.p.k.; Art. 545 k.p.k.: A request for retrial must strictly comply with statutory requirements; failure to do so renders it inadmissible, and the absence of a Constitutional Court ruling invalidating the conviction precludes retrial based on alleged procedural errors.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 25/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie J. S.,po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 25 czerwca 2015 r.,zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 6 maja 2015 r. (II AKo 92/15) o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie VI K 1821/12 Sądu Rejonowego dla Lodzi Śródmieścia w Łodzi zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 10 lipca 2013 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie V Ka 1386/13, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIEZażalenie wnioskodawcy jest bezzasadne.W pełni zgodzić należy się ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia.
Pismo skazanego nie spełnia jakichkolwiek wymogów wniosku o wznowienie postepowania. Wskazuje co prawda przepis procedury karnej odnoszący się do wznowienia postepowania, lecz dotyczy on stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją RP przepisu prawnego, na podstawie którego wydano orzeczenie rozstrzygające sprawę.Oczywistym jest, że przed Trybunałem Konstytucyjnym nie zapadło takie rozstrzygnięcie, które podważałoby podstawy skazania J. S.Równie prawidłowo wskazano w skarżonym zarządzeniu, że w sprawie, o wznowienie której wnosił skazany, nie stosowano w ogóle art. 75§1 k.k. Do zupełnie innych okoliczności skazany odwołał się w zażaleniu na przedmiotowe zarządzenie.
I tutaj jednak, powołuje się on, na popełnione w jego ocenie podczas rozpoznawania sprawy, błędy postepowania dowodowego, nie zaś na przesłanki mogące powodować wznowienie postępowania. Słusznie zatem oceniono, że nie ma potrzeby wzywania skazanego do uzupełniania braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania, skoro jego pismo w najmniejszym stopniu wnioskiem takim nie jest. Co więcej, w tej sytuacji wystarczające było poinformowanie o tym skazanego pismem.O ile zaś skazany chciałby domagać się w przyszłości wznowienia postępowania w sprawie VI K 1821/12 winien uczynić to w sposób odpowiadający właściwym przepisom procedury karnej.
W szczególności powinien to uczynić w jego imieniu adwokat – art. 545§2 k.p.k. W tym celu winien albo ustanowić pełnomocnika z wyboru albo zwrócić się o przyznanie mu takiego z urzędu. Powyższe powoduje, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Kierując się przedstawionymi względami, Sad Najwyższy orzekł, jak na wstępie.