Supreme Court dismisses appeal against refusal to retry proceedings in a delay complaint case. Appeal rejected as retry rules do not apply to delay proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the private prosecutor's appeal against the appellate court's refusal to retry proceedings initiated by a complaint for procedural delay. The prosecutor argued for a retry based on the original complaint, but the court held that the rules for retrying criminal proceedings do not apply to delay proceedings due to their autonomous legal framework. Consequently, the appellate court correctly refused the request, and the Supreme Court upheld the decision based on the specific statutory provisions governing delay complaints.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437 § 1 k.p.k.; Art. 545 § 1 k.p.k.; Art. 429 § 1 k.p.k.; Art. 1 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania; Retry proceedings rules do not apply to delay proceedings; Appeal against refusal to retry in delay proceedings is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 23/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie J. A.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 9 lipca 2013 r.,zażalenia wniesionego przez oskarżycielkę prywatną J. A.na zarządzenie Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 6 maja 2013r., p o s t a n o w i ł: na podstawie art. 437 § 1 kpk utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
J. A. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zainicjowanej przez nią skargą na przewlekłość postępowania o sygn. VS …/13, toczącą się przed Sądem Okręgowym w Ł. Zarządzeniem z dnia 6 maja 2013 r. Przewodnicząca II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówiła przyjęcia wniosku o wznowienie wobec jego niedopuszczalności z mocy prawa.J. A. zaskarżyła powyższe zarządzenie, przedstawiając w zażaleniu rozbudowaną argumentację i wnosząc o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz o wznowienie postępowania zgodnie z pierwotnym wnioskiem.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne.
W pierwszej kolejności przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego była dopuszczalność złożonego wniosku. Wskazane w nim postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. było orzeczeniem, które zapadło w toku postępowania w sprawie ze skargi na przewlekłość. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem nie dotyczy wszelkich orzeczeń wydawanych przez sądy. Instytucja wznowienia postępowania odnosi się z pewnością do orzeczeń kończących postępowania, w których wypowiedziano się w kwestii odpowiedzialności karnej, a więc te postępowania, które dotyczą głównego, zasadniczego przedmiotu procesu karnego.
Co do orzeczeń wydawanych przez sądy w innych kwestiach, a więc w kwestiach pobocznych, incydentalnych, możliwość wznowienia postępowania nie jest oczywista. Dopuszcza się taką możliwość w odniesieniu do orzeczeń kończących prawomocnie postępowanie w kwestii odpowiedzialności Skarbu Państwa za niesłuszne skazanie lub pozbawienie wolności (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o świadku koronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 45-46; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego. Tom III.
Komentarz, Warszawa 2007, s. 299). Co do innych postępowań ubocznych czasami wskazuje się na możliwość wznowienia postępowania w odniesieniu do orzeczeń kończących postępowanie o autonomicznym względem głównego nurtu postępowania charakterze. W literaturze odnotować należy także poglądy dopuszczające możliwość wznowienia postępowania o wznowienie (zob. D. Szumiło-Kulczycka, Prawne warunki dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego, w: Środki zaskarżenia w procesie karnym. Księga pamiątkowa ku czci prof. Zbigniewa Dody, red.
A. Gaberle, S. Waltoś, Warszawa 2000, s. 224).Mimo funkcjonującej w procesie karnym i znajdującej oparcie w Konstytucji zasady dwuinstancyjności, nie wszystkie orzeczenia sądu podlegają zaskarżeniu (na przykład, nie przysługuje zażalenie na postanowienie oddalające wniosek o wznowienie wydane przez sąd apelacyjny – vide art. 547 § 1 k.p.k.). Na tej samej zasadzie nie wszystkie postępowania zakończone prawomocnym orzeczeniem mogą podlegać wznowieniu. Przyjmuje się, że przepisów o wznowieniu postępowania nie stosuje się do postępowania w sprawie skargi na przewlekłość postępowania w sprawie karnej, z uwagi na odrębne i całościowe uregulowanie jej zasad i trybu wnoszenia i rozpoznawania zawarte w ustawie o z dnia 17 czerwca 2004 r. o tej skardze i nieprzewidujące wznawiania tego postępowania (zob.
T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o świadku koronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 1137 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2007 r., V KZ 24/07, OSNKW z 2007 r., z. 6, poz. 53). Taki sam pogląd wyrażono zresztą także w odniesieniu do skargi na przewlekłość postępowania cywilnego ( zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., III SPZP 1/05, OSNP z 2005 r. z. 19, poz. 321).W tym stanie rzeczy, wobec faktu, że w toku postępowania o wznowienie na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. odpowiednie zastosowanie ma art. 429 § 1 k.p.k., trafnie odmówiono przyjęcia wniosku J.
A. o wznowienie wobec jego niedopuszczalności.