Supreme Court dismisses appeal for restoring deadline due to defendant's inaction and lack of independent cause.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal requesting the restoration of the deadline to file a motion for the reasoning of the judgment. The defendant had been properly informed at the appellate hearing that the reasoning would be prepared within 14 days and that a Supreme Court appeal required a prior request for the reasoning, yet he took no action until the case was remanded. The court ruled that the defendant failed to demonstrate an independent cause preventing him from fulfilling his procedural rights, as his inaction and lack of care for his own case did not constitute a valid ground for extending the deadline.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 539a k.p.k.; Art. 539b § 1 k.p.k.; Art. 126 § 1 k.p.k.: A request to restore a deadline is inadmissible if the party fails to prove an independent cause preventing the exercise of rights, as mere inaction or lack of diligence does not qualify.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KZ 17/23 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 marca 2023 r.,zażalenia oskarżonego P.S.U. na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2023 r., IX Ka 590/22, którym nie uwzględniono wniosku oskarżonego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt IX Ka 590/22, p o s t a n o w i ł utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.
UZASADNIENIE
W dniu 29 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, w sprawie IX Ka 590/22 wydał, po rozpoznaniu w tym dniu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku uniewinniającego P. U. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zb. z art. 11 § 2 k.k., wyrok mocą którego uchylił ten zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt IV K 1020/19 i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Z protokołu rozprawy apelacyjnej z dnia 29 czerwca 2022 r. wynika, że był na niej obecny oskarżony wraz z obrońcą.
Podczas ogłoszenia wyroku byli oni także obecni, podobnie jak i prokurator. Dalej z protokołu wynika, że po ogłoszeniu wyroku Przewodniczący „pouczył. że wyrok jest prawomocny, a uzasadnienie na piśmie zostanie sporządzone w ciągu 14 dni z urzędu (..), że od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok Sądu I instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania stronom przysługuje skarga do Sądu Najwyższego oraz o warunkach i terminie do wywiedzenia skargi określonych w art. 539a k.p.k. i art. 539b § 1 k.p.k., z tym, że skarga podlega opłacie i jest objęta przymusem adwokacko – radcowskim.
Oskarżony oświadczył, że zrozumiał treść wyroku” (k.344 – 345 akt III K 779/22). W dniu 27 lipca 2022 r. akta wraz ze sporządzonym uzasadnieniem wyroku z dnia 29 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Warszawie zwrócił Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Woli w Warszawie. W dniu 9 września 2022 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 8 listopada 2022 r., o którym w dniu 14 września 2022 r. powiadomiono oskarżonego (k.360). W dniu 7 listopada 2022 r. do Sądu wpłynął wniosek oskarżonego o „odesłanie akt do Sądu Okręgowego w Warszawie w celu doręczono skazanemu odpis wyroku z uzasadnieniem, aby umożliwić złożenie skargi do Sądu Najwyższego” (k. 366).
Podniósł w tym piśmie, że decyzja o jego uniewinnieniu była zasadna, „samo zaś uchylenie uniewinnienia miało oparcie w komunistycznej doktrynie Wyszyńskiego, którą w zażaleniu posłużyła się Prokuratura, a która to doktryna nie powinna mieć zastosowania w obecnych czasach, jako relikt epoki słusznie minionej”. Podniósł, że został pouczony, że uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego zostanie sporządzone z urzędu w ciągu 14 dni, „dlatego nie muszę składać wniosku o uzasadnienie wyroku”. Do 6 listopada 2022 r. ani on ani obrońca nie otrzymali odpisu wyroku Sądu Okręgowego z uzasadnieniem.
Stwierdził nadto, iż „zasadność swojego prawa opiera nie tylko na samej procedurze opisanej w k.p.k., ale również aktach prawnych wyższego rzędu, takich jak Konstytucja RP (art. 62 i 68 ) oraz Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych” (k.366v).W dniu 9 grudnia 2022 r. do Sądu Okręgowego w Warszawie wpłynął sporządzony przez oskarżonego „wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku z dnia 29 czerwca 2022 r. z uzasadnieniem celem umożliwienia skierowania sprawy (złożenia skargi) do Sądu Najwyższego”.
Jako przyczynę od niego niezależną uchybienia terminowi wskazał „niejasne i niekonkretne pouczenie ustne (odnotowane w protokole) wygłoszone przez Sąd dnia 29 czerwca 2022 r., co skutkowało wprowadzeniem go w błąd, niezrozumieniem przez niego ww. pouczenia i uniemożliwiło mu skorzystanie z prawa do obrony w postaci złożenia skargi do Sądu Najwyższego”.Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2023 r., w sprawie IX Ka 5980/22, Sąd Okręgowy w Warszawie nie uwzględnił wniosku oskarżonego o przywrócenie terminu. Uzasadniając swoją decyzję wskazał, że został on prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wniesienia skargi na kasatoryjny wyrok Sądu odwoławczego, wraz z wskazaniem konkretnych regulujących tę kwestię przepisów oraz poinformowany o tym, że warunkiem wniesienia tej skargi jest złożenie przez stronę wniosku o uzasadnienie i doręczenie wyroku, który ma być jej przedmiotem, mimo to, że uzasadnienie tego wyroku zostanie sporządzone z urzędu w terminie 14 dni.
Oskarżony nie podjął jednak żadnych czynności i to aż do czasu wyznaczenia rozprawy po zwrocie akt do Sądu I instancji przy jej ponownym rozpoznaniu.W dniu 24 stycznia 2023 r. do Sądu Okręgowego w Warszawie wpłynęło zażalenie oskarżonego na nadmienione postanowienie. Skarżący wskazał w nim, że nie zgadza się z przytoczoną w nim argumentacją i przytoczył te okoliczności, które – w jego ocenie – to przekonanie o bezzasadności owego postanowienia czynią zasadnym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Złożone zażalenie nie jest zasadne.
Skarżący nie wymienił w nim dosłownie żadnej okoliczności, która w realiach faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy uzasadniałaby stwierdzenie, że podjęta przez Sąd Okręgowy w Warszawie, a zaskarżona przez niego decyzja była nieprawidłowa. Z akt sprawy wszak jednoznacznie wynika, że oskarżony został w należyty sposób pouczony o przysługujących mu uprawnieniach, co do możliwości wniesienia skargi na kasatoryjny wyrok Sądu odwoławczego. To pouczenie było jasne i konkretne, co więcej, nastąpiło w obecności obrońcy oskarżonego.
O takich jego cechach świadczą zapisy protokołu rozprawy apelacyjnej, których rzetelności nikt (także i sam oskarżony) nie podważał. Słusznie zauważył Sąd Okręgowy, iż o ile oskarżony miałby rzeczywiście wątpliwości co do zrozumienia owego pouczenia i wskazanych w nich warunków złożenia skargi, to przecież w tej sprawie skonsultowałby się z obecnym z nim wówczas na Sali obrońcą. To, że był to substytut jego obrońcy nie ma żadnego znaczenia, bo niewątpliwie i ten obrońca dysponował wiedzą, która pozwoliłaby rozwiać owe wątpliwości oskarżonego.
Znamienne jest to, że oskarżony nawet nie twierdzi, iż w tej sprawie wówczas do obrońcy te wątpliwości zgłaszał. W badanej sprawie nie zaistniała zatem żadna okoliczność uzasadniająca przywrócenie oskarżonemu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie wyroku z uzasadnieniem przez Sąd II instancji, w celu wniesienia skargi do Sądu Najwyższego. Z akt sprawy wynika też, że pomimo pouczenia, skazany nie wypełnił też warunku wymaganego dla dokonania tej czynności procesowej. Jednocześnie zauważyć należy, iż podnosząc w zażaleniu argumenty świadczące o zasadności swojego stanowiska skarżący zapomina o podstawowej i determinującej jego krytyczną ocenę kwestii.
Mianowicie o tym, że, aby skutecznie złożyć wniosek o przywrócenie terminu, musiałby on wykazać (tak jak wymaga tego przepis art.126 § 1 k.p.k.), że zaistniała niezależna od niego przyczyna, która uniemożliwiała mu realizacją przysługujących uprawnień w terminie i że ta przyczyna trwała, aż do momentu wniesienia przez niego wniosku o przywrócenie terminu. Tą przyczyną na pewno nie może być bezczynność oskarżonego (motywowana przez niego różnymi względami), czy ewidentny brak troski o własną sprawę. W związku z tym, że skarżący tego nie wykazał, decyzja Sądu Okręgowego w Warszawie była w pełni prawidłowa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. ał