Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 16/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal due to failure to have it drafted and signed by a lawyer per statutory mandate.

Numero d'incarto II KZ 16/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's order rejecting his personal cassation. The appellant argued that the statutory requirement for a lawyer to draft the appeal did not create a mandatory obligation, allowing for personal submission. The court rejected this, ruling that the legal term 'must' establishes a formal condition for the appeal's admissibility, rendering the personal submission procedurally invalid.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 526 § 2 k.p.k.; The requirement that a cassation appeal must be drafted and signed by a lawyer constitutes a mandatory formal condition; failure to comply results in the appeal being deemed defective and inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal formalities mandatory lawyer requirement procedural defect dismissal legal terminology interpretation admissibility of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 526 § 2 k.p.k.
braków formalnych jego osobistej kasacji, to jest niesporządzenie jej i niepodpisanie przez adwokata, wbrew dyspozycji art. 526 § 2 k.p.k. W szczegółowym zażaleniu na to zarządzenie P.
art. 526 § 2 k.p.k
braków formalnych jego osobistej kasacji, to jest niesporządzenie jej i niepodpisanie przez adwokata, wbrew dyspozycji art. 526 § 2 k.p.k.
art. 446 § 1 k.p.k
art. 545 § 2 k.p.k
czy art. 545 § 2 k.p.k.) sformułowany został w języku prawnym i ponad wszelką wątpliwość wyraża tzw.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 16/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej na posiedzeniu w trybie art. 530 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 maja 2013 r.,‎w sprawie P. B., ‎zażalenia wniesionego przez skazanego‎na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 lutego 2013r. o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez skazanego P. B. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 października 2012r. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

UZASADNIENIE

Przyczyną, dla której zapadło zaskarżone zarządzenie było nieuzupełnienie przez P. B. braków formalnych jego osobistej kasacji, to jest niesporządzenie jej i niepodpisanie przez adwokata, wbrew dyspozycji art. 526 § 2 k.p.k. W szczegółowym zażaleniu na to zarządzenie P. B. przedstawił własną interpretację użytego w art. 526 § 2 k.p.k. zwrotu „powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata”. Wywodził, że przepis ten nie wprowadza „przymusu” sporządzenia kasacji przez adwokata, a – cytując liczne słownikowe definicje słowa „powinien” – jedynie taki postulat, który wcale nie przekreśla możliwości złożenia kasacji osobiście.

Zdaniem skarżącego, zaskarżone zarządzenie wydane zostało w wyniku błędnej wykładni art. 526 § 2 k.p.k., wobec czego jego osobista kasacja powinna zostać przyjęta i rozpoznana.Zażalenie było bezzasadne w stopniu oczywistym. Rzecz w tym, że prawo, jak każda specjalistyczna dziedzina wiedzy, posługuje się specyficzną dla niej terminologią, której semantyka wielokrotnie odbiega od znaczeń nadawanych poszczególnym słowom w języku ogólnym. Rozróżnia się zatem język prawny, w którym formułowane są akty prawne, jak i język prawniczy, którym posługuje się to środowisko.

Przepis art. 526 § 2 k.p.k. (tak jak np. art. 446 § 1 k.p.k. czy art. 545 § 2 k.p.k.) sformułowany został w języku prawnym i ponad wszelką wątpliwość wyraża tzw. przymus adwokacki, które to określenie należy już do języka prawniczego. P. B. z tak wielkim przekonaniem o swojej racji sporządził zażalenie, że trudno oczekiwać, iż jakiekolwiek argumenty mogą je zmienić. Tym niemniej, używając słownictwa skarżącego, można wskazać jedynie, że „elementarny zdrowy rozsądek” prowadzi do wniosku, iż jeśliby tak wykładać treść przepisu art. 526 § 2 k.p.k. jak czyni to autor zażalenia, to przepis ten (jak i pozostałe identycznie sformułowane) byłby zbędny w Kodeksie postępowania karnego.

Ostatecznie bowiem, to wyłącznie od strony zależałoby czy skorzysta z profesjonalnego obrońcy, czy też tego nie uczyni. Jedną z fundamentalnych reguł interpretacyjnych aktów prawnych jest zakaz wykładni odbierającej relewantne znaczenie słowom ustawy (per non est). Jedynie zatem wykładnia słowa „powinien” użytego w art. 526 § 2 k.p.k. jako synonimu słowa w języku ogólnym „musi”, wskazuje na doniosłość jego znaczenia, implikującą, w przypadku niespełnienia tego warunku, uznanie, że kasacja dotknięta jest brakiem formalnym, uniemożliwiającym nadanie jej procesowego biegu.

W pełni zatem prawidłowo w zaskarżonym zarządzeniu oceniono sytuację procesową w tej sprawie, czego konsekwencją było utrzymanie w mocy zaskarżonego zarządzenia. Poruszona przez skarżącego kwestia profesjonalizmu profesjonalistów jest rzeczą zupełnie wtórną i dla istoty niniejszego rozstrzygnięcia nie może mieć znaczenia, skoro art. 526 § 2 k.p.k. ustanawia warunek formalny, a nie merytoryczny. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.