Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 12/24 Generato dall'IA

Supreme Court upheld temporary arrest order after cassation appeal, citing high probability of crime and need for procedural security.

Numero d'incarto II KZ 12/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the temporary arrest order issued after a cassation appeal regarding a murder case. The defense argued the arrest was unjustified due to insufficient evidence and violated procedural rights, but the court found strong evidence of guilt. The decision rested on the legal principle that a suspended sentence serves as a special ground for applying the most severe preventive measure to ensure trial security.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: When a suspended sentence is imposed, it constitutes a special ground for applying temporary arrest to secure the proper course of proceedings, overriding general grounds for less severe measures.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest order suspended sentence preventive measure cassation appeal procedural security special ground murder charge arresto

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 249 § 1 k.p.k.
z art. 249 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 258 § 2 k.p.k.
z art. 258 § 2 k.p.k., zastosował wobec oskarżonego D.
Art. 259 k.p.k.
i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego” (por.
Art. 257 § 1 k.p.k.
249 § 1 i art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art.
Art. 538 § 2 k.p.k.
oraz art. 538 § 2 k.p.k. postanowił:
Art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k.
z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k., zastosował wobec oskarżonego D.
art. 148 § 1 k.k
oskarżonego z art. 148 § 1 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 13 marca 2024 r., ‎zażalenia obrońcy oskarżonego ‎na postanowienie Sądu Najwyższego ‎z dnia 5 marca 2024 r., II KK 35/23‎w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 518 k.p.k
art. 538 § 2 k.p.k
oraz art. 538 § 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KZ 12/24 POSTANOWIENIE Dnia 13 marca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)‎SSN Jacek Błaszczyk (sprawozdawca)‎SSN Małgorzata GierszonProtokolant Klaudia Binienda przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Marka Zajkowskiego‎w sprawie D. R. oskarżonego z art. 148 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 13 marca 2024 r., ‎zażalenia obrońcy oskarżonego ‎na postanowienie Sądu Najwyższego ‎z dnia 5 marca 2024 r., II KK 35/23‎w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. oraz art. 538 § 2 k.p.k. postanowił:

1) utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2) nie uwzględnić wniosku obrońcy z urzędu o zasądzenie kosztów związanych z jego uczestnictwem na posiedzeniu przed Sądem Najwyższym drugiej instancji. UZASADNIENIESąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 5 marca 2024 r., II KK 35/23, po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego D.R., uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2022 r., sygn. akt II AKa 267/21 oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt V K 114/20 i sprawę w całości przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Uchylając to orzeczenie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k., zastosował wobec oskarżonego D. R. tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 3 czerwca 2024 r. Zażalenie na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania po wydaniu wyroku w wyniku rozpoznania kasacji złożył obrońca oskarżonego.Obrońca zaskarżonemu postanowieniu Sądu Najwyższego, orzekającego w pierwszej instancji, zarzucił:1.naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 249 § 1 k.p.k. poprzez bezpodstawne zastosowanie tymczasowego aresztowania, w sytuacji, gdy na podstawie okoliczności niniejszej sprawy nie m podstaw do stosowania na obecnym etapie postępowania najsurowszego środka zapobiegawczego przewidzianego w procedurze karnej;2.błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na przyjęciu, iż istnieje duże prawdopodobieństwo w myśl art. 249 § 1 k.p.k., że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, mimo że prawidłowa ocena materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia takiej tezy;3.obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k., poprzez przyjęcie, że zachodzą podstawy do tymczasowego aresztowania, co miało wpływ na treść postanowienia przez niezasadne zastosowanie tego środka zapobiegawczego, która miała istotny wpływ na wynik sprawy.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.

W toku posiedzenia Sądu odwoławczego obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zastosowanie wobec oskarżonego wolnościowych środków zapobiegawczych, a nadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony z urzędu. Sąd Najwyższy drugiej instancji zważył, co następuje. Zażalenie obrońcy oskarżonego nie jest zasadne, albowiem Sąd Najwyższy orzekający w pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie wskazał, że w niniejszej sprawie potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania sądowego izolacyjnym środkiem zapobiegawczym znajduje swoją podstawę prawną w przepisach art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k.W orzecznictwie Sądu Najwyższego niejednokrotnie podkreślano, że w nowelizacji przepisów postępowania karnego z 2016 r. ustawodawca powrócił do rozwiązania, w którym grożąca oskarżonemu surowa kara w warunkach art. 258 § 2 k.p.k. stanowi samodzielną przesłankę szczególną stosowania tymczasowego aresztowania.

Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 19 stycznia 2012 r., I KZP 18/11, stwierdził, że „podstawy stosowania tymczasowego aresztowania, określone w art. 258 § 2 k.p.k., przy spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 249 § 1 i art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego” (por. także postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 sierpnia 2020 r., III KZ 48/20; z dnia 5 stycznia 2022 r., IV KZ 57/21 oraz z dnia 9 lutego 2021 r., V KZ 4/21).Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym: zeznania między innymi świadków J.

G., D. I., K. R. i E. M. oraz protokół oględzin miejsca zdarzenia, sądowo-lekarskie oględziny zwłok pokrzywdzonej, protokół oględzin rzeczy zabezpieczonych u oskarżonego oraz opinie z zakresu genetyki sądowej i z badań daktyloskopijnych, wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu z art. 148 § 1 k.k. Została więc spełniona ogólna przesłanka stosowania wszelkich środków zapobiegawczych, natomiast zarzucenie oskarżonemu popełnienia zbrodni wskazuje na spełnienie szczególnej przesłanki określonej w przepisie art. 258 § 2 k.p.k.

W takiej sytuacji tylko najsurowszy środek zapobiegawczy zabezpieczy prawidłowy tok postępowania sądowego przed Sądem pierwszej instancji, natomiast inne środki zapobiegawcze zadania tego nie spełnią.Trafnie też Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu uznał, że nie zachodzą inne negatywne przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania, określone w art. 259 k.p.k., ani nie aktualizuje się stan z art. 257 § 1 k.p.k. Zasadnie przyjeto, że sama wysokość grożącej kary może uzasadniać potrzebę tymczasowego aresztowania dla zapewnienia właściwego toku postępowania.Wobec tego, że w wyniku rozpoznania kasacji wydany został wyrok o charakterze kasatoryjnym przyznanie stosownej opłaty na rzecz obrońcy z urzędu, za podjęte czynności w sprawie po wydaniu wyroku przez Sąd Najwyższy, podlegać będzie ocenie i decyzji procesowej właściwego Sądu.

Z tych też względów orzeczono jak w sentencji. [PGW][ał]]